Wacław Kostek-Biernacki

Wacław Kostek-Biernacki
Wacław Kostek-Biernacki w 1914
pułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia	28 września 1884 Lublin
Data i miejsce śmierci	25 maja 1957 Warszawa
Przebieg służby
Lata służby	1914-1934
Siły zbrojne	cesarska i królewska Armia Wojsko Polskie
Jednostki	1 Pułk Piechoty Legionów 22 Pułk Piechoty 38 Pułk Piechoty twierdza Brześć
Stanowiska	dowódca żandarmerii dowódca batalionu dowódca pułku piechoty komendant twierdzy
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa wojna polsko-bolszewicka II wojna światowa
Późniejsza praca	wojewoda nowogrodzki wojewoda poleski
Odznaczenia

Wacław Kostek-Biernacki (ur. 28 września 1884 w Lublinie, zm. 25 maja 1957 w Warszawie) – polski pisarz i poeta, działacz sanacyjny, wojewoda nowogrodzki i poleski, pułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys

Wacław Kostek-Biernacki urodził się 28 września 1884 w Lublinie, w rodzinie Tomasza i Marii z Niwińskich. Gimnazjum ukończył we Lwowie, następnie wstąpił na Uniwersytet Lwowski.

Od 1904 działacz Polskiej Partii Socjalistycznej. W marcu 1909 zaciągnął się do Legii Cudzoziemskiej. Skierowany do Algieru, służył w 1 pułku w miejscowości Sidi-Bel-Abbes w pobliżu Oranu. W październiku 1909 uciekł z Legii i wrócił do Galicji. Żołnierz Polskiej Organizacji Wojskowej i I Brygady Legionów Polskich. W okresie od sierpnia do grudnia 1914 pełnił funkcję szefa Żandarmerii I Brygady Legionów Polskich. Od 1918 oficer Wojska Polskiego.

Po odzyskaniu niepodległości w latach 1919–1920 w stopniu kapitana, później majora był dowódcą Batalionu Zapasowego 22 Pułku Piechoty w Siedlcach. Po przewrocie majowym dowódca 38 Pułku Piechoty Strzelców Lwowskich w Przemyślu. 24 grudnia 1929 awansował na pułkownika. W sierpniu 1930 mianowany komendantem twierdzy brzeskiej. W 1931 został zwolniony ze stanowiska dowódcy pułku. Z dniem 30 czerwca 1931 został przeniesiony w stan nieczynny na okres dwunastu miesięcy, bez prawa do poborów. Od 1 lipca 1932 do 3 września 1932 był wojewodą nowogródzkim. Z dniem 30 czerwca 1932 został mu przedłużony okres pozostawania w stanie nieczynnym o kolejnych dwanaście miesięcy. W latach 1932–1939 był wojewodą poleskim. Odpowiadał za organizację i nadzór nad miejscem odosobnienia w Berezie Kartuskiej. Z dniem 30 września 1934 został przeniesiony w stan spoczynku.

2 września 1939, na podstawie dekretu Prezydenta RP "O sprawowaniu zwierzchnictwa nad Siłami Zbrojnymi, o organizacji naczelnych władz wojskowych i o komisarzach cywilnych od chwili mianowania Naczelnego Wodza", został mianowany na funkcję Głównego Komisarza Cywilnego przy Naczelnym Wodzu Polskich Sił Zbrojnych.

18 września 1939, wraz z Kwaterą Główną Naczelnego Wodza, przekroczył granicę z Rumunią, gdzie był internowany do 1944. 30 września 1939 Prezydent RP Władysław Raczkiewicz podpisał dymisję z zajmowanej przez niego funkcji.

Po powrocie do kraju w październiku 1945 został aresztowany przez UB. W więzieniu był traktowany gorzej niż więźniowie Berezy , a po 8 latach pobytu w więzieniu na Mokotowie wytoczono mu proces. 14 kwietnia 1953 został skazany na karę śmierci w oparciu o dekret "O odpowiedzialności za klęskę wrześniową i faszyzację życia państwowego" z 22 stycznia 1946. Sąd Najwyższy po apelacji zamienił ten wyrok na 10 lat więzienia. 9 listopada 1955 zwolniony z więzienia. Zmarł 25 maja 1957 w Warszawie, pochowany w Grójcu.

Awanse

• chorąży – 29 września 1914
• porucznik – 5 marca 1915 (z pominięciem stopnia podporucznika)
• podpułkownik – 3 maja 1926 ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 10,5. lokatą w korpusie oficerów zawodowych piechoty
• pułkownik – 24 grudnia 1929 ze starszeństwem z 1 stycznia 1930 i 6. lokatą w korpusie oficerów zawodowych piechoty

Odznaczenia

• Krzyż Niepodległości z Mieczami
• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
• Krzyż Walecznych – dwukrotnie
• Złoty Krzyż Zasługi
• Znak oficerski "Parasol"

Twórczość

„	Jedzie, jedzie na kasztance, Siwy strzelca strój! Siwy strzelca strój! Hej, hej, Komendancie, Miły Wodzu mój!	”
— Wacław Kostek-Biernacki, Pieśń o Wodzu Miłym

Jego twórczość pozostaje nieznana. W latach 1952-53 wszystkie książki autorstwa Biernackiego zostały usunięte z bibliotek, pod kontrolą wywiezione do papierni i zniszczone .

• Jak oni!, 1909, wspomnienia bojowca
• Na ulicach Warszawy, 1911
• Szlakami buntu, Kraków 1911, powieść
• Marsze i piosenki brygady Piłsudskiego, Kraków 1915
• Djabeł zwycięzca, Kraków 1931, zbiór opowiadań
• Straszny gość, 1932, zbiór opowiadań, wyd. powojenne Wyd. vis-a-vis/ Etiuda Kraków 2006
• Ułan dyżurny, 1939, wspomnienia
• Słowa "Pieśni o Wodzu Miłym" (do muzyki sierżanta I Brygady Zygmunta Pomarańskiego):

W 1951 wszystkie jego utwory objęte były zapisem cenzury w Polsce i podlegały natychmiastowemu wycofaniu z bibliotek.

Bibliografia

• Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych.
• Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917), Warszawa 1917, s. 6.
• Rocznik Oficerski z 1932, s. 18
• Michał Jerzy Chromiński, Zarys historii Batalionu Zapasowego 22. Siedleckiego Pułku Piechoty w latach 1919-1922, „Szkice Podlaskie”, tom 16, Siedleckie Towarzystwo Naukowe, Siedlce 2008, ISSN 0208-8924.
• Michał Kurkiewicz, Na kłopoty Biernacki, Biuletyn Instytutu Pamięci Narodowej nr 5-6 (88-89), maj-czerwiec 2008, s. 126-132 [1]
• Jerzy Rawicz: Diabeł przegrany. Warszawa: Czytelnik, 1976.
• Włodzimierz Jurasz, Straszny gość
• Marek Arpad-Kowalski, Diabeł kresowy
• Andrzej Nowak: Mistrz z Berezy "Wprost" 41 (1346)/2008