2 cm Flakvierling 38

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
2 cm Flakvierling 38
2 cm Flakvierling 38
Dane podstawowe
Państwo III Rzesza III Rzesza
Rodzaj działo przeciwlotnicze
Dane taktyczno-techniczne
Kaliber 20 mm
Nabój 20 × 138 mm. B
Długość lufy 2552,5 mm (L/112,6)
Donośność 3700 m (pionowa maksymalna)
2200 m (pionowa praktyczna)
4800 m (pozioma)
Prędkość pocz. pocisku 900 m/s (pocisk o masie 0,132 kg)
830 m/s (pocisk o masie 0,148 kg)
Masa 1514 kg (bojowa)
2212 kg (marszowa)
Kąt ostrzału -10° do +100° (w pionie)
360° (w poziomie)
Szybkostrzelność 1800 strz./min. (teoretyczna)
800 strz./min. (praktyczna)
Obsługa 6-7 osób

2 cm Flakvierling 38 – niemieckie, poczwórnie sprzężone, holowane działo przeciwlotnicze kalibru 20 mm.

W 1930 roku do uzbrojenia armii niemieckiej trafiła armata przeciwlotnicza 2 cm FlaK 30. W 1940 roku do uzbrojenia wprowadzono udoskonaloną wersję tej broni, oznaczoną jako FlaK 38, cechującą się większą niezawodnością i szybkostrzelnością. Doświadczenia bojowe wykazały, że pożądane byłoby dalsze zwiększenie szybkostrzelności broni przeciwlotniczej kalibru 20 mm. Osiągnięto to w dziale, które potrzymało desygnatę 2 cm Flakvierling 38. Łączyło ono cztery armaty automatyczne (identyczne jak w FlaK 38) z nowo opracowanym łożem. Nowe działo, poza wersją holowaną, było także używane jako uzbrojenie dział samobieżnych Sd.Kfz. 7/1, Möbelwagen (tylko prototyp) i Wirbelwind oraz jako uzbrojenie pociągów pancernych typu BP-42 i BP-44 (Panzertriebwagen 16) i armata morska.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stefan Pataj: Artyleria lądowa 1872-1970. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1975.
  • Chris Bishop: The Encyclopedia of Weapons of World War II. New York: Barnes £ Noble Books, 1998, s. 166-167. ISBN 0-7607-1022-8.