Adam Prosper Burzyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Adam Prosper Burzyński
Adam Prosper Burzyński
Kraj działania Królestwo Kongresowe
Data urodzenia 1753
Data śmierci 9 września 1830
Biskup diecezjalny sandomierski
Okres sprawowania 1820–1830
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja reformaci
Śluby zakonne 5 stycznia 1773
Nominacja biskupia 1819
Sakra biskupia 1820
Odznaczenia
Orderu Świętego Stanisława (Królestwo Kongresowe)

Adam Prosper Burzyński (ur. w 1753, zm. 9 września 1830) – biskup rzymskokatolicki, misjonarz, biskup diecezjalny sandomierski w latach 1820–1830, senator duchowny Królestwa Polskiego (kongresowego) od 1820[1].

Życiorys[edytuj]

Wstąpił do zakonu reformatów, gdy miał 17 lat. Ukończył teologię i po święceniach kapłańskich udał się do Rzymu. Stąd jako misjonarz wyjechał do Egiptu, gdzie przebywał z przerwami na misje w Syrii od 1791 do 1810. W latach 1802–1808 był prefektem apostolskim Górnego Egiptu. Niektóre źródła podają też informację, że w 1798 był przeorem klasztoru w Kairze. Podczas swojego pobytu w Egipcie pracował m.in. kapelan i tłumacz wojsk napoleońskich. Znany był z tego, że nie zajmował się tylko posługa duchową, ale niósł pomoc rannym żołnierzom jako lekarz.

Do Polski wrócił w 1815 i za namową generała Józefa Zajączka pozostał w kraju, przerywając swoją działalność misyjną. Osiadł w klasztorze Reformatów w Sandomierzu. Pozostał bliskim przyjacielem Zajączka, który 5 października 1819 u władz carskich uzyskał dla niego prekonizację (nominacje biskupie musiały być uzgadniane z władzami rosyjskimi) na biskupstwo sandomierskie. Wybór potwierdził 19 marca 1820 papież Pius VII. Konsekracji dokonał abp Szczepan Hołowczyc w asyście biskupów: Adama Prażmowskiego i Teofila Lewińskiego w kościele Reformatów w Warszawie. Uroczysty ingres do katedry w Sandomierzu odbył się 26 maja 1820. W katedrze nowego biskupa powitał ksiądz Dobrzański (biskup pomocniczy nominat) i przedstawiciele władz miasta.

Jedną z pierwszych decyzji biskupa Burzyńskiego było utworzenie 1 września 1820 seminarium duchownego dla 20 alumnów. W ciągu 11 lat rządów diecezją udzielał się także jako senator i jeździł do Warszawy na posiedzenia Senatu.

2 sierpnia 1826 celebrował nabożeństwo żałobne w kościele Świętego Krzyża na Krakowskim Przedmieściu w czasie pogrzebu namiestnika Józefa Zajączka. W 1828 był członkiem Sądu Sejmowego, mającego osądzić osoby oskarżone o zdradę stanu[2].

Został pochowany w podziemiach katedry w Sandomierzu.

W 1829 został kawalerem Orderu Świętego Stanisława 1. klasy[3].

Przypisy

  1. Diarjusz Senatu z roku 1830–1831, wydał Stefan Pomarański, [w:] Archiwum Komisji Historycznej, t. XIV, Kraków 1930, s. 451.
  2. T. Bieczyński, Sąd sejmowy 1827–1829 na przestępców stanu. Urzędowe akta, Poznań 1873, s. IX, 50.
  3. S. Łoza, Kawalerowie orderu św. Stanisława (1. XII. 1815–29. XI. 1830), [w:] „Miesięcznik Heraldyczny”, nr. 5, r. IX, Warszawa, sierpień 1930, s. 100.

Bibliografia[edytuj]

  • Wiśniewski J., Adam Prosper Burzyński od 1820 do 1830, biskup sandomierski, 1929.
  • Encyklopedia Katolicka, Lublin 1976.

Linki zewnętrzne[edytuj]