Franciszek Jop

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Franciszek Jop
Kraj działania

Polska

Data i miejsce urodzenia

8 października 1897
Słupia Stara

Data i miejsce śmierci

23 września 1976
Opole

Biskup diecezjalny opolski
Okres sprawowania

1972–1976

Administrator apostolski w Opolu
Okres sprawowania

1967–1972

Wyznanie

katolicyzm

Kościół

rzymskokatolicki

Prezbiterat

29 sierpnia 1920

Nominacja biskupia

24 października 1945

Sakra biskupia

19 maja 1946

Sukcesja apostolska
Data konsekracji

19 maja 1946

Konsekrator

Jan Kanty Lorek

Współkonsekratorzy

Czesław Kaczmarek
Franciszek Sonik

Franciszek Jop (ur. 8 października 1897 w Słupi Starej, zm. 23 września 1976 w Opolu) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy sandomierski w latach 1946–1952, wikariusz kapitulny archidiecezji krakowskiej w latach 1952–1956, delegat Prymasa Polski z uprawnieniami biskupa rezydencjalnego w Opolu w latach 1956–1967, administrator apostolski w Opolu w latach 1967–1972, biskup diecezjalny opolski w latach 1972–1976.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie chłopskiej. Jego ojcem był Jan Jop, a matką Rozalia Karbowniczek[1]. Studiował w Sandomierzu, gdzie 29 sierpnia 1920 przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa Mariana Ryxa. Kontynuował studia w Warszawie i Rzymie. Pracował w kurii biskupiej w Sandomierzu, w 1943 otrzymał godność kanonika kapituły katedralnej.

24 października 1945 został mianowany biskupem pomocniczym diecezji sandomierskiej ze stolicą tytularną Daulia. Sakry udzielił mu 19 maja 1946 biskup Jan Kanty Lorek. 26 kwietnia 1951 został wyznaczony na rządcę części archidiecezji wrocławskiej z siedzibą w Opolu, ale nie mógł objąć obowiązków wobec sprzeciwu władz państwowych. W czasie internowania biskupa Eugeniusza Baziaka w latach 1952–1956 zarządzał archidiecezją krakowską jako wikariusz kapitulny. 1 grudnia 1956 został delegatem prymasa Polski w Opolu z uprawnieniami biskupa rezydencjalnego. Ingres do prokatedry opolskiej odbył 16 grudnia 1956. 25 maja 1967 został mianowany administratorem apostolskim ad nutum Sanctae Sedis w Opolu, a 28 czerwca 1972 – pierwszym biskupem diecezjalnym diecezji opolskiej, utworzonej przez papieża Pawła VI.

Brał udział we wszystkich sesjach soboru watykańskiego II[2], w Polsce koordynował reformy liturgiczne soboru. Wchodził w skład Rady Głównej Episkopatu Polski. Zasłużył się dla rozwoju życia narodowego i religijnego na Opolszczyźnie. Udzielił święceń kapłańskich m.in. późniejszemu biskupowi opolskiemu Alfonsowi Nossolowi, a sakry biskupiej Antoniemu Adamiukowi (biskupowi pomocniczemu opolskiemu). Był również współkonsekratorem biskupa Karola Wojtyły.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. M. Pater: Słownik biograficzny katolickiego duchowieństwa śląskiego XIX i XX wieku. Katowice: 1996, s. 154.
  2. B. Bejze: Sobór Watykański II. W: Z. Pawlak (red.): Katolicyzm A-Z. Wyd. III. Łódź: 1989, s. 419. ISBN 83-850-22-03-1.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Franciszek Jop w bazie catholic-hierarchy.org (ang.) [dostęp 2010-12-16]