Feliks Łukasz Lewiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Feliks Łukasz Lewiński
Herb Feliks Łukasz Lewiński
Data urodzenia 24 października 1751
Data śmierci 5 kwietnia 1825
Biskup pomocniczy włocławski
Okres sprawowania 1795–1819
Biskup diecezjalny janowski
Okres sprawowania 1819–1825
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 4 sierpnia 1776
Nominacja biskupia 12 września 1794
Sakra biskupia 19 marca 1795

Feliks Łukasz Lewiński herbu Brochwicz (ur. 24 października 1751, zm. 5 kwietnia 1825) – biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy włocławski w latach 1795–1819, biskup diecezjalny janowski w latach 1819–1825, senator duchowny Królestwa Polskiego (kongresowego) w 1819 roku[1].

Przyrodni brat biskupa Franciszka Lewińskiego.

Studiował na Akademii Krakowskiej[2]. Proboszcz w Gdańsku i Brześciu Kujawskim, kanonik włocławski w 1783, kanonik kruszwicki. 30 marca 1819 został mianowany pierwszym biskupem janowskim. Ingres odbył 8 września 1819. Zorganizował diecezję, dokonał jej podziału na jedenaście dekanatów, mianował członków kapituły katedralnej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Diarjusz Senatu z roku 1830–1831, wydał Stefan Pomarański, [w:] Archiwum Komisji Historycznej, t. XIV, Kraków 1930, s. 451.
  2. P. Nitecki, Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965–1999. Słownik biograficzny, Warszawa 2000, s. 247.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]