Feliks Łukasz Lewiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Feliks Łukasz Lewiński
Herb Feliks Łukasz Lewiński
Data urodzenia 24 października 1751
Data śmierci 5 kwietnia 1825
Biskup pomocniczy włocławski
Okres sprawowania 1795–1819
Biskup diecezjalny janowski
Okres sprawowania 1819–1825
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 4 sierpnia 1776
Nominacja biskupia 12 września 1794
Sakra biskupia 19 marca 1795
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 19 marca 1795
Konsekrator Józef Ignacy Rybiński
Współkonsekratorzy Iwo Onufry Rogowski
Jan Józef Dembowski

Feliks Łukasz Lewiński herbu Brochwicz (ur. 24 października 1751, zm. 5 kwietnia 1825) – biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy włocławski w latach 1795–1819, biskup diecezjalny janowski w latach 1819–1825, senator duchowny Królestwa Polskiego (kongresowego) w 1819 roku[1].

Przyrodni brat biskupa Franciszka Lewińskiego.

Studiował na Akademii Krakowskiej[2]. Proboszcz w Gdańsku i Brześciu Kujawskim, kanonik włocławski w 1783, kanonik kruszwicki. 30 marca 1819 został mianowany pierwszym biskupem janowskim. Ingres odbył 8 września 1819. Zorganizował diecezję, dokonał jej podziału na jedenaście dekanatów, mianował członków kapituły katedralnej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Diarjusz Senatu z roku 1830–1831, wydał Stefan Pomarański, [w:] Archiwum Komisji Historycznej, t. XIV, Kraków 1930, s. 451.
  2. P. Nitecki, Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965–1999. Słownik biograficzny, Warszawa 2000, s. 247.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]