Adam Zieliński (prawnik)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Adam Zieliński
Ilustracja
Adam Zieliński (2015)
Data i miejsce urodzenia

28 czerwca 1931
Pruszków

Data śmierci

14 listopada 2022

Profesor nauk prawnych
Alma Mater

Uniwersytet Warszawski

Doktorat

1968 – nauki prawne

Habilitacja

1975 – nauki prawne

Profesura

1989

Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego
Okres spraw.

1982–1992

Poprzednik

Sylwester Zawadzki

Następca

Roman Hauser

Rzecznik praw obywatelskich
Okres spraw.

8 maja 1996–30 czerwca 2000

Poprzednik

Tadeusz Zieliński

Następca

Andrzej Zoll

Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Adam Stanisław Zieliński (ur. 28 czerwca 1931 w Pruszkowie, zm. 14 listopada 2022[1]) – polski prawnik, profesor nauk prawnych, specjalista z zakresu prawa cywilnego, profesor zwyczajny na Uniwersytecie Warszawskim, w latach 1982–1992 prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego, poseł na Sejm kontraktowy (X kadencji), w latach 1996–2000 rzecznik praw obywatelskich.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. W 1968 uzyskał stopień naukowy doktora nauk prawnych, w 1975 otrzymał stopień doktora habilitowanego. W 1989 uzyskał tytuł naukowy profesora nauk prawnych.

W latach 1955–1982 orzekał w sądzie powiatowym, a następnie w Sądzie Okręgowym dla m.st. Warszawy. Pracował także w Ministerstwie Sprawiedliwości jako dyrektor departamentu prawnego (od 1970). W latach 1982–1992 zajmował stanowiska sędziego i prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zasiadał w Radzie Legislacyjnej działającej przy prezesie Rady Ministrów (1976–1984 i 1986–1989), pełnił funkcję członka Rady Konsultacyjnej przy Przewodniczącym Rady Państwa (Wojciechu Jaruzelskim), a także był członkiem Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa (1988–1990)[2]. W 1989 wszedł w skład działającej przy ROPWiM Komisji do spraw Upamiętnienia Ofiar Represji Okresu Stalinowskiego[3].

W wyborach w tym samym roku uzyskał mandat posła na Sejm kontraktowy z ramienia Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Został wybrany w pierwszej turze głosowania jako jeden z dwóch (obok Mikołaja Kozakiewicza) kandydatów z 35-osobowej listy krajowej[4]. Przewodniczył Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej, ponadto zasiadał w Komisji Konstytucyjnej i Komisji Ustawodawczej oraz w trzech komisjach nadzwyczajnych. Na koniec kadencji pozostawał posłem niezrzeszonym.

W latach 1994–1995 pełnił funkcję sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości. W 1996 wybrano go na stanowisko rzecznika praw obywatelskich. W 2000 został zastąpiony przez profesora Andrzeja Zolla.

Był pracownikiem naukowym Instytutu Prawa Cywilnego Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego i członkiem Komitetu Nauk Prawnych PAN. Wchodził w skład Rady Naukowej Instytutu Wymiaru Sprawiedliwości.

Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie[5].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był żonaty z Katarzyną Sójką-Zielińską (1931–2019), z którą miał syna Macieja Zielińskiego (1957–2016), doktora nauk prawnych i radcę prawnego[6].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nie żyje prof. Adam Zieliński. Jeden z najwybitniejszych polskich prawników. RPO w latach 1996–2000. brpo.gov.pl, 15 listopada 2022. [dostęp 2022-11-15].
  2. Skład Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa 1988–2011. radaopwim.gov.pl. [dostęp 2011-11-06].
  3. Rzeczpospolita”. Nr 37 (2171), s. 1–2, 1989. 
  4. M.P. z 1989 r. nr 21, poz. 149.
  5. Adam Zieliński. wyborcza.pl, 18 listopada 2022. [dostęp 2022-11-25].
  6. Wspomnienie o radcy prawnym Macieju Zielińskim (1957–2016). kirp.pl, 30 sierpnia 2016. [dostęp 2022-11-15].
  7. M.P. z 2006 r. nr 4, poz. 58.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]