Aleksander Kunicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksander Kunicki
Karaś, Francuz, Rayski, Marian
Ilustracja
porucznik porucznik
Data i miejsce urodzenia 26 lutego 1898
Demnia Wyżna, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 6 czerwca 1986
Bielsko-Biała, Polska
Przebieg służby
Siły zbrojne Armia Austro-Węgier
Armia Polska we Francji
Wojsko Polskie
Armia Krajowa
Jednostki oddział „Osa”-„Kosa 30”
„Agat"”
Główne wojny i bitwy I wojna światowa, wojna polsko-bolszewicka, III powstanie śląskie, II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi I stopnia Śląski Krzyż Powstańczy

Aleksander Kunicki, ps. „Karaś”, „Francuz”, „Rayski”, „Marian” (ur. 26 lutego 1898 w Demni Wyżnej, zm. 6 czerwca 1986 w Bielsku-Białej) – polski żołnierz, uczestnik I wojny światowej, wojny polsko-bolszewickiej oraz III powstania śląskiego, a w czasie II wojny światowej działacz podziemia niepodległościowego w ramach Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Ferdynanda oraz Pauliny z domu Dać. W maju 1916 został wcielony do 41 pp armii austro-węgierskiej. W połowie 1918 wzięty do niewoli przez Włochów i umieszczony w obozie jenieckim w Weronie. Tam zachorował i trafił do szpitala, z którego zgłosił się do formowanej przez gen. Józefa HalleraArmii Polskiej we Francji. 6 czerwca 1919 wraz z 3 psp przybył do Polski. Jednostkę zakwaterowano w rejonie Płocka. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Po jej zakończeniu pozostał w wojsku. Wziął udział w III powstaniu śląskim. Na początku 1933 odszedł ze służby w 3. psp, w którym pełnił funkcję kierownika kancelarii dowództwa pułku w stopniu starszego sierżanta. 1 marca 1933 został przydzielony do bielskiej ekspozytury Samodzielnego Referatu Informacyjnego DOK V, której zadaniem było rozpoznawanie i zwalczanie niemieckiego szpiegostwa i dywersji na terenie Śląska Cieszyńskiego oraz powiatów Biała i Żywiec. Przez szereg lat pełnił funkcję kierownika tej placówki kontrwywiadowczej, przeciwstawiając się działalności niemieckiego wywiadu, który przez tereny Czechosłowacji intensywnie penetrował obszary RP. Działał w kontrwywiadzie przy zwalczaniu związanych z senatorem RP Rudolfem Wiesnerem oraz Partią Młodoniemiecką w Polsce (Jungdeutsche Partei) niemieckich agentów i dywersantów na terenie Bielska i Śląska Cieszyńskiego[1].

W czasie kampanii wrześniowej został jako oficer Samodzielnego Referatu Informacyjnego Dowództwa Okręgu Korpusu Nr V po agresji ZSRR na Polskę ewakuowany przez Rumunię do Francji. Po kapitulacji Francji w czerwcu 1940, powrócił do kraju i od stycznia 1943 piastował stanowisko szefa wywiadu oddziału Organizacji Specjalnych Akcji Bojowych („Osa”-„Kosa 30”). Po rozbiciu oddziału został włączony do oddziału dywersji bojowej Kedywu Komendy Głównej Armii Krajowej „Agat"”. Brał udział między innymi w rozpracowaniu dowódcy SS i Policji na dystrykt warszawski Generalnego Gubernatorstwa Franza Kutschery (Akcja Kutschera)[2].

Zmarł 6 czerwca 1986 i został pochowany na cmentarzu w Kozach[1].

Wybrane odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia autorska[edytuj | edytuj kod]

  • Cichy front: ze wspomnień oficera wywiadu dywersyjnego dyspozycyjnych oddziałów Kedywu KG AK ("Pax", Warszawa, 1968)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Kapitan Aleksander Kunicki, człowiek, który urodził się pod szczęśliwą gwiazdą (pol.). kozy.vot.pl. [dostęp 2016-03-21].
  2. a b c Aleksander Kunicki "RAYSKI" (pol.). info-pc.home.pl. [dostęp 2016-03-21].
  3. Informacja na stronie stankiewicze.com