Anna Wintour

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Anna Wintour
Anna Wintour – redaktor naczelna US Vogue (2009)
Podpis Anna Wintour
Anna Wintour – redaktor naczelna US Vogue (2009)
Data i miejsce urodzenia 3 listopada 1949
Londyn, Anglia
Narodowość anglosaska (WASP)
Małżeństwo David Shaffer (1984-1999)
Partner Shelby Bryan
Dzieci Bee Shaffer, Charles Shaffer
Odznaczenia
OBE, Legia Honorowa

Anna Wintour (ur. 3 listopada 1949 w Londynie) – redaktor naczelna amerykańskiego wydania Vogue.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne życie[edytuj | edytuj kod]

Ojciec Charles Vere Wintour był wydawcą The Evening Standard. Matka Eleanor Trego Baker była córką profesora prawa na Harvardzie. Anna dostała imię po swojej babci, Annie Baker, filadelfijskiej celebrytce. Anna Wintour ma czworo rodzeństwa: Jamesa Charlesa, Norę Hilary, Patricka, Geralda Jacksona.

Dzięki wpływom ojca – Charlesa Wintoura, Anna, mając zaledwie 15 lat, została zatrudniona w modnym butiku Biba. Młoda Wintour uczyła się w North London Collegiate School, gdzie często przeciwstawiała się noszeniu mundurków i spódnic za kolana. W wieku 14 lat zaczęła nosić swoją popularną fryzurę na pazia, która stała się jej znakiem rozpoznawczym. Anna starała się poświęcać modzie jak najwięcej uwagi jako regularna czytelniczka Ready Steady Go!. W wieku 16 lat porzuciła szkołę i wybrała program szkoleniowy w Harrods. Z powodu wahań rodziców co do wykształcenia córki zdecydowała się uczęszczać na zajęcia dotyczące mody w pobliskiej szkole. Wkrótce jednak zrezygnowała z zajęć.

Richard Neville pozwolił Annie zdobyć pierwsze doświadczenie w pracy redakcyjnej przy tworzeniu jego czasopisma Oz.

H&Q: 1970-1975[edytuj | edytuj kod]

Do świata dziennikarstwa mody wkroczyła w 1970 roku, kiedy Harper's Bazaar połączył się z Queen, tworząc Harper's & Queen, gdzie Wintour została zatrudniona jako jeden z asystentów wydawcy. To właśnie tam pierwszy raz wyraziła głośno pragnienie pracy jako redaktor w Vogue. Anna odkryła modelkę Annabel Hodin, dawną koleżankę z North London. Często pracowała z Helmutem Newtonem i innymi trendsetterskimi fotografami.

W 1975 roku odeszła z magazynu po ostrej wymianie zdań z Min Hogg, wydawcą H&Q. Anna wyjechała do Nowego Jorku ze swoim kolejnym partnerem, dziennikarzem freelancerem Jonem Bradshawem. Tam pracowała w magazynach New York i House & Garden.

Anna próbowała zdobyć pracę w Interview Andy’ego Warhola, ale ten stanowczo jej odmówił.

Harper's Bazaar, Viva, Savvy i New York: 1975-1982[edytuj | edytuj kod]

W 1975 roku Anna objęła stanowisko młodszego dyrektora ds. mody w Harper's Bazaar w Nowym Jorku. Jej innowacyjne sesje stały się przyczyną konfliktów między nią i Tonym Mazzolą. Po 9 miesiącach Anna została zwolniona, chociaż w wywiadach często twierdziła, że pracowała tam o wiele dłużej.

Po paru miesiącach Bradshaw pomógł jej objąć stanowisko dyrektora mody w czasopiśmie Viva. Podczas dwóch lat spędzonych w Vivie Anna rzadko zgadzała się pracować dla Penthouse, którego biuro mieściło się obok biura Vivy. To była jej pierwsza posada, która umożliwiła jej zatrudnienie swojej osobistej asystentki.

W 1980 roku Anna powróciła do pracy. Zatrudniła się jako dyrektor ds. mody w kobiecym magazynie Savvy.

W 1981 roku przeszła kolejny raz do czasopisma New York.

Koleżanka Anny zaaranżowała jej spotkanie z redaktor naczelną amerykańskiego Vogue, Grace Mirabellą. Jednakże spotkanie nie trwało długo, ponieważ spytana przez Grace, jaką posadę chciałaby objąć, Anna odpowiedziała, że chce zastąpić Mirabellę.

Vogue: 1983- obecnie[edytuj | edytuj kod]

Anna Wintour na New York Fashion Week w 2005 roku

W 1983 roku Anna spotkała się z Alexem Libermanem, dyrektorem Condé Nast, wydawcą Vogue, który namówił Annę na pracę w Vogue po dwukrotnym zwiększeniu pensji. Wintour otrzymała nigdy nieużywany tytuł – dyrektor kreatywny. Jej obowiązki nie były do końca sprecyzowane. Często bez zgody Grace zmieniała koncepcję artykułów.

W 1985 została wybrana na następczynię brytyjskiego Vogue zamiast Beatrix Miller. Stanowisko objęła w kwietniu 1986 roku, krótko po tym jak na świat przyszedł jej syn Charlie. Anna przeprowadziła brytyjskim wydaniu Vogue radykalne zmiany na wzór amerykański. W 1987 roku Anna stała się redaktorem naczelnym House & Garden. Wkrótce potem Anna została wiceredaktorem Vogue. W 1988 została redaktor naczelną amerykańskiego Vogue i uczyniła z niego biblię mody.

Anna również zaczęła nadzorować takie tytuły jak Teen Vogue, Vogue Living, Men's Vogue.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Mając 15 lat, związała się z 24-letnim Piersem Paulem Readem. W późniejszych latach spotykała się z redaktorem kolumny plotkarskiej Nigelem Dempsterem.

Anna nadal spotykała się ze znanymi, starszymi od siebie mężczyznami – Peterem Gittermanem, pasierbem dyrygenta London Philharmonic Orchestra, Georga Soltiego, a następnie z Richardem Neville’em.

Podczas pracy w Harper's Bazaar została przedstawiona Bobowi Marleyowi przez jednego z przyjaciół Bradshawa i zniknęła z muzykiem na tydzień. W 1978 roku zerwała z Bradshawem i nawiązała romans z Erikiem Idle’em. Następnie związała się potajemnie z francuskim producentem muzycznym, Michelem Estebanem, rozdzielając czas na bycie z nim w Paryżu, a z Idle’em w Nowym Yorku.

W 1983 czasie Anna zaczęła się spotykać z dziecięcym psychiatrą Davidem Shafferem. Pobrali się we wrześniu 1984 roku. Po ślubie Wintour zaszła w ciążę. Anna ma dwójkę dzieci z Davidem Shafferem:

Małżeństwo z Davidem Shafferem zostało unieważnione w 1999 roku.

Po śmierci jej bliskiego przyjaciela Bradshawa na AIDS, Anna zaczęła przeznaczać duże sumy pieniędzy na organizacje pomagające chorym z AIDS oraz organizuje różne zbiórki na szczytne cele.

Anna Wintour w kulturze[edytuj | edytuj kod]

Jej postać została odwzorowana w literaturze przez jej byłą osobistą asystentkę Lauren Weisberger, która w 2003 napisała książkę Diabeł ubiera się u Prady. Książka została później zekranizowana pod tym samym tytułem, a odpowiednik Anny Wintour zagrała Meryl Streep.

Krytyka[edytuj | edytuj kod]

Anna Wintour w płaszczu obszytym futrem w 2006 roku

Anna bardzo często jest celem ataków PETA. Wintour bez względu na wypowiedzi organizacji chroniących zwierzęta nosi futra i fotografuje je w sesjach Vogue.

W Paryżu w październiku 2005 roku na pokazie Chloé, Anna została uderzona ciastem tofu przez jej przeciwników[1]. W rewanżu, w czasie świąt Anna oraz wydawca Vogue Ron Galotti, zrzucali z okna na członków PETA talerze ze świeżo smażonymi stekami.

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. The devil wears tofu? (ang.). Today, 20.10.2005. [dostęp 2015-09-12].
  2. Britain Honors Anna Wintour With a Fancy New Title (ang.). NY Magazine, 16.06.2008. [dostęp 2015-09-12].
  3. Anna Wintour décorée de l’Ordre National de la Légion d’honneur (fr.). Vogue. [dostęp 2015-09-12].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerry Oppenheimer: Zawsze w pierwszym rzędzie. Królowa Vogue Anna Wintour. 2006. ISBN 8371635176.