Arnoldo Iguarán

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Arnoldo Iguarán
Pełne imię i nazwisko Arnoldo Alberto Iguarán Zúñiga
Data i miejsce urodzenia 18 stycznia 1957
Ríohacha
Wzrost 179 cm
Pozycja napastnik
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1978–1981 Cúcuta Deportivo
1982 Deportes Tolima
1982–1983 Deportivo Táchira
1983 Independiente Santa Fe
1984–1993 Millonarios Bogotá
1994–1996 Cúcuta Deportivo
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1979–1993  Kolumbia 68 (25)
Dorobek medalowy
Copa América
Brąz Argentyna 1987

Arnoldo Alberto Iguarán Zúñiga (ur. 18 stycznia 1957 w Ríohacha) – kolumbijski piłkarz grający na pozycji napastnika. Podczas kariery piłkarskiej mierzył 179 cm wzrostu, ważył 75 kg. Nosił przydomek „El Guajiro”.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Iguarán piłkarską karierę w zespole Cúcuta Deportivo, w barwach którego zadebiutował w 1978 w Copa Mustang. Grał tam przez 4 sezony, jednak nie odniósł znaczących sukcesów. W 1982 roku przeszedł do innego ligowca, Deportes Tolima, z którym wywalczył wicemistrzostwo kraju, premiujące awans do Copa Libertadores. Po sezonie Arnoldo zmienił jednak klub i dość niespodziewanie trafił do wenezuelskiego Deportivo Táchira. Z zespołem tym nie udało mu się jednak wywalczyć mistrzostwa Wenezueli i po sezonie wrócił do ojczyzny. Przez rok grał w stołecznym Independiente Santa Fe Bogotá, by w 1984 roku przejść do innego klubu z Bogoty, Millonarios. W Millonarios Iguarán spędził aż 10 sezonów, stając się niemal legendą klubu. W latach 1987 i 1988 był jednym z głównych autorów wywalczenia przez klub kolejnych mistrzostw Kolumbii. W 1994 roku wrócił do swojego macierzystego klubu, Deportivo Cucuta, z którym rok później spadł z ligi. W klubie został jeszcze na sezon 1996 i pomógł Deportivo w powrocie do pierwszej ligi, a po sezonie zdecydował się zakończyć piłkarską karierę w wieku 39 lat.

Podczas swojej kariery w Kolumbii Iguarán wielokrotnie popisywał się wysoką skutecznością, jednak nigdy nie udało mu się wywalczyć tytułu króla strzelców ligi. Przez 18 sezonów zdobył 185 goli na szczeblu pierwszej ligi Kolumbii.

W 1991 roku Iguarán otworzył Akademię Piłkarską w Bogocie, która nosi jego imię.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji Kolumbii Iguarán zadebiutował 29 czerwca 1979 roku w towarzyskim meczu z reprezentacją Hiszpanii, zakończonym remisem 1:1. W tym samym roku trafił do kadry narodowej na turniej Copa América 1979. 22 sierpnia w swoim siódmym występie w kadrze zdobył pierwszego gola, a Kolumbia wygrała 4:0 swój grupowy mecz z Wenezuelą. Iguarán wystąpił łącznie w 4 spotkaniach na tym turnieju, jednak jego rodacy nie potrafili wyjść z grupy.

W swojej karierze Iguarán grał jeszcze w innych turniejach o mistrzostwo Ameryki Południowej: Copa América 1983 (4 mecze, faza grupowa), Copa América 1987 (3 mecze, 4 gole, w tym hattrick z Paragwajem, 3. miejsce), Copa América 1989 (3 mecze, 3 gole, faza grupowa) i Copa América 1991 (3 mecze, 2 gole, 4. miejsce).

W 1990 roku Iguarán był członkiem kadry na Mistrzostwa Świata we Włoszech. Tam początkowo był podstawowym zawodnikiem turnieju - wystąpił w pierwszym składzie w meczach z ZEA (2:0) i Jugosławią (0:1), a w meczu 1/8 finału z Kamerunem (1:2 po dogrywce) wszedł na boisko w 63. minucie zmienając Luisa Fajardo.

Swój ostatni mecz w reprezentacji Iguarán rozegrał 21 maja 1993 roku, a Kolumbia zremisowała w towarzyskim meczu z Wenezuelą. Ogółem w kadrze rozegrał 68 meczów i zdobył 25 goli, co czyni go najskuteczniejszym piłkarzem w historii reprezentacji Kolumbii.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]