Bitwa pod Rawą

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy bitwy pod Rawą Mazowiecką. Zobacz też: Bitwa pod Rawą Ruską.
Bitwa pod Rawą
powstanie styczniowe
Ilustracja
Zdobycie koszar w Rawie
Czas 4 luty 1863
Miejsce Rawa Mazowiecka
Terytorium Mazowsze
Wynik zwycięstwo powstańców
Strony konfliktu
Polska Rosja
Dowódcy
Antoni Jeziorański
brak współrzędnych
Powstanie styczniowe

1863 r.: Ciołków (22 I)Szydłowiec (23 I)Lubartów (23 I)Mokobody (3 II)Węgrów (3 II)Wąchock (3 II)Rawa (4 II)Sosnowiec (6-7 II)Siemiatycze (6-7 II)Słupcza (8 II)Święty Krzyż (12 II)Miechów (17 II)Staszów (17 II)Krzywosądz (19 II)Nowa Wieś (I) (21 II)Dobra (24 II)Małogoszcz (I) (24 II) - Panki (26 II)Mrzygłód (1 III)Pieskowa Skała (4 III)Skała (5 III)Chroberz (17 III)Grochowiska (18 III)Igołomia (21 III) - Radoszewice i Kiełczygłów (27 III)Krasnobród (24 III)Praszka (11 IV)Buda Zaborowska (14 IV)Borowe Młyny (16 IV)Ginietyny (21 IV)Golczowice (22 IV)Wąsosz (23 IV)Jaworznik (24 IV)Nowa Wieś (II) (26 IV)Pyzdry (29 IV)Kobylanka (1-6 V)Pobiednik Mały (4 V)Stok (4-5 V)Krzykawka (5 V)Birże (7-9 V)Ignacewo (I) (8 V)Huta Krzeszowska (11 V)Horki (17-25 V)Łososin (24 V)Koniecpol (25 V)Salicha (26 V)Chruślina (I) (30 V)Nagoszewo (2-3 VI)Miłowidy (3 VI)Ignacewo (II) (8 VI)Lututów (15 VI)Góry (18 VI)Komorów (20 VI)Janów (6 VII)Świerże (9 VII)Ossa (10 VII)Rudniki (27 VII)Chruślina (II) (4 VIII)Depułtycze (5 VIII)Żyrzyn (8 VIII)Złoczew (20 VIII)Fajsławice (24 VIII)Sędziejowice (26 VIII)Kruszyna (29 VIII)Biłgoraj (2 IX)Panasówka (3 IX)Batorz (6 IX)Małogoszcz (II) (16IX)Czarnca (24 IX)Mełchów (30 IX)Wiewiec (6 X)Rybnica (20 X)Łążek (22 X)Strojnów (4 XI)Opatów (I) (25 XI)Brody (2 XII)Sprowa (4 XII)Mierzwin (5 XII)Huta Szczeceńska (9 XII)Janik (16 XII)
1864 r.: Iłża (17 I) - Lipa (15 II)Opatów (II) (21 II)Wąchock (15 III)

Bitwa pod Rawą – bitwa powstania styczniowego, która miała miejsce 4 lutego 1863 roku w Rawie Mazowieckiej[1].

W trakcie bitwy powstańczy oddział Antoniego Jeziorańskiego wraz z Aleksandrem i Franciszkiem Sokołowskim, zdobył carskie koszary, a wraz z nim broń i jeńców. Po zajęciu miasta oddział wkrótce ruszył w Sandomierskie.

W ataku brały połączone oddziały Antoniego Jeziorańskiego i Józefa Śmiechowskiego liczących łącznie około 450 ludzi. Oddział Jeziorańskiego składał się z 49 strzelców uzbrojonych w broń myśliwską, 188 kosynierów i 36 kawalerzystów. Oddział Śmiechowskiego miał 28 strzelców, 93 kosynierów i 63 kawalerzystów[2].

Straty powstańców wynosiły: 7 zabitych, 10 lekko i 7 ciężko rannych[2]. Jednym z poległych w czasie tej bitwy był Franciszek Godlewski[1].

W wyniku zwycięskiej bitwy powstańcy zdobyli około 100 karabinów, 13 dubeltówek, 28 pałaszy i 12 koni z oporządzeniem[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Album pamiątek roku 1863. Lwów: Drukarnia polska, 1913.
  2. a b c Tomasz Winnicki, Wspomnienia z powstania 1863 roku. Na marginesie pamiętników generała Antoniego Jeziorańskiego. [w:] Eligiusz Kozłowski (red.), Zapomniane Wspomnienia, Warszawa 1981, s. 332, 336-338.