Bogusław Polch

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bogusław Polch
Ilustracja
Bogusław Polch odznaczony Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” podczas gali wręczenia nagród 20. MFKiG w Łodzi.
Data urodzenia 5 października 1941
Dziedzina sztuki komiks
Ważne dzieła
  • Ekspedycja
  • Funky Koval
  • Wiedźmin
Odznaczenia
Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

Bogusław Polch, właśc. Połch (ur. 5 października 1941[1][2]) – polski rysownik komiksów, który zajmuje się także tworzeniem grafiki reklamowej i użytkowej oraz ilustracji książkowych, storyboardzista.

Twórczość komiksowa[edytuj | edytuj kod]

W warszawskim liceum plastycznym siedział w jednej ławce z Grzegorzem Rosińskim[2]. Zrezygnował ze studiów plastycznych, zajmując się od razu pracą zawodową. Debiutował w wieku 17 lat, dwoma krótkimi komiksami w młodzieżowej gazecie Korespondent wszędobylski. Pierwszy oficjalny komiks wydał 12 lat później. Był to zeszyt „Złoty” Mauritius z serii o kapitanie Żbiku, do prac przy której wciągnął go G. Rosiński[3].

W 1982 na zlecenie UNESCO narysował komiks Rycerze fair play o tematyce sportowej. W latach 1999–2000 był redaktorem naczelnym efemerycznego (ukazały się dwa numery) magazynu komiksowego KRON, który posłużył do obejścia zakazu reklamowania wódki[4].

Wśród czytelników i kolegów po fachu uchodzi za specjalistę od precyzyjnego, pełnego szczegółów rysunku. Janusz Christa powiedział o nim:

A Polch... O, ten jest zupełnie niesamowity. Kiedyś pokazywał mi stronę swojego Funky Kovala. Był na niej rysunek bohatera trzymającego w ręce monetę. Na tym dolarze były umieszczone wszystkie napisy, jak na prawdziwym. Musiał to chyba pod lupą robić. Zapytałem go, po co to, przecież w druku tego zupełnie nie będzie widać. Odpowiedział: „No, jasne! Lecz ja wiem, że to tam jest”[5].

Próbą odejścia od tego stylu była seria komiksów o Wiedźminie, przy pracy nad którymi Polch przed nałożeniem koloru celowo kopiował po kilka razy plansze, aby uzyskać wrażenie rozmytych konturów[6].

W 2009 roku został odznaczony Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[7].

Polch często umieszcza w kadrach swoich komiksów aluzyjne odniesienia do rzeczywistości:

  • w Niewygodnym świadku kapitan Żbik stylizowany jest na Brudnego Harry’ego, postać z serii filmów z Clintem Eastwoodem;
  • w serii o Funkym Kovalu postaci mają twarze współpracowników i znajomych Polcha, postać kłamliwego rzecznika prasowego jest karykaturą Jerzego Urbana[8];
  • w serii o Wiedźminie jedna z postaci ma twarz Lecha Wałęsy[9];
  • w KRON-ie w jednym z kadrów Polch narysował tkwiącą w krzakach rakietę „Made in Poland”, o kradzieży której z zakładów zbrojeniowych MESKO w Skarżysku-Kamiennej informowały media w 1999 r.

Na łamach magazynu „Arena Komiks” zapowiadał podanie do sądu twórców serialu i filmu Wiedźmin, którzy mieli jakoby bez jego zgody wykorzystać autorskie projekty plastyczne zawarte w komiksie o Geralcie[10].

Komiksy autorstwa Polcha[edytuj | edytuj kod]

  • Kapitan Żbik – siedem zeszytów w latach 1970–1975 i jedna seria gazetowa w 2003[11]
  • Spotkanie – 1976, scenariusz Ryszard Siwanowicz, w nr 1 magazynu komiksowego „Relax”
  • Bogowie z kosmosu (lepiej znana jako „Według Ericha von Dänikena”) – siedem tomów w latach 1982–1990, komplet ośmiu tomów w wydaniu zbiorczym pod nazwą Ekspedycja w 2003[12].
  • Rycerze fair play – 1982, wyd. polskie w 1986, scenariusz Tadeusz Olszański
  • Funky Koval – pierwodruk w odcinkach w magazynie „Fantastyka”, następnie 3 tomy w latach 1987–1992 oraz wydanie zbiorcze w 2002, oraz czwarty tom i wznowienie poprzednich w 2011
  • Tomek Grot – 1989, ukazał się tylko pierwszy tom Pościg
  • Upadek bożków – 1990, czteroplanszowy komiks do scenariusza Macieja Parowskiego przygotowany na wystawę poświęconą upadkowi komunizmu i opublikowany w antologii towarzyszącej tej wystawie pt. Breakthrough (angielska wersja tytułu), która ukazała się w kilku krajach, w kilku językach. Komiks został opublikowany w Polsce w magazynie "Krakers" oraz przez Galerię BWA Jelenia Góra we włoskiej wersji językowej, w katalogu polskiej wystawy „Memoria e narrazione. Il fumetto storico polacco”, która premierę miała w Napolu (2017 r.)[13]
  • Wiedźmin – sześć tomów w latach 1993–1995[14]
  • KRON – dwie części w latach 1999–2000, współautor rysunków, scenariusz Rafał Skarżycki

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Biogram na stronie komiks.gildia.pl
  2. a b Bartosz Kurc: Trzask prask: wywiady z mistrzami polskiego (i nie tylko) komiksu. Koluszki: Bajka, 2004, s. 113. ISBN 83-921387-0-8.
  3. Thorgal to ja. Z Grzegorzem Rosińskim rozmawia Wojciech Orliński, Gazeta Wyborcza, 17 maja 2004 r.
  4. O „KRON-ie” w portalu Gildia.pl.
  5. Wypowiedź dla magazynu „Komiks”, cytat za Witryną Komiksową.
  6. Recenzja wydania zbiorczego „Wiedźmina”.
  7. Nagrody ministra kultury, humoris causa i Komiksusy. WRAK.PL, 2009-10-06.
  8. Szczegółowe opracowanie w internetowym „Magazynie Miłośników Komiksu KZ”.
  9. Niektóre żarty Polcha demaskuje Andrzej Sapkowski na swojej stronie internetowej.
  10. Wiedźmin. Decydująca rozmowa, „Arena Komiks”, 2002, nr 6.
  11. Tytuły: „Złoty” Mauritius, Nocna wizyta, Wąż z rubinowym oczkiem, Pogoń za lwem, Salto śmierci, Na zakręcie, Niewygodny świadek oraz gazetowe Gdzie jest „Wybrzeże z Pourville”?.
  12. Seria powstała na zamówienie wydawcy z RFN, tamże kolejne tomy ukazywały się w latach 1978–1982.
  13. www.alejakomiksu.com.
  14. Tytuły: Droga bez powrotu, Geralt, Mniejsze zło, Ostatnie życzenie, Granica możliwości, Zdrada. Szczegółowy opis serii.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]