Tadeusz Olszański (dziennikarz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tadeusz Olszański, pseud. i kryptonimy Simenfalvy, T.O., tad. (ur. 28 sierpnia 1929 w Stanisławowie) – polski dziennikarz, publicysta, tłumacz.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jest synem Tadeusza Olszańskiego (ur. 1878 w Kupczyńcach pod Tarnopolem) i Katarzyny Simenfalvy (ur. 1898 w Nagyszőlős dziś Wynohradiw na Zakarpaciu ), z pochodzenia Węgierki. W czasie II wojny światowej przebywał jako uchodźca na terenie Węgier.

W 1952 ukończył studia dziennikarskie na Uniwersytecie Warszawskim. Od tego czasu pracuje jako dziennikarz, specjalizujący się głównie w tematyce Węgier oraz sporcie. W latach sześćdziesiątych kierował działem sportowym w redakcji „Sztandaru Młodych”. Później pracował w redakcji „Sportowca”, Telewizji Polskiej oraz w Krajowej Agencji Wydawniczej. Jako dziennikarz sportowy wielokrotnie relacjonował igrzyska olimpijskie. Jest również autorem wielu książek o tematyce sportowej. Dokonał także około 40 przekładów literatury węgierskiej, w tym Chłopców z placu broni Ferenca Molnára i Byłem asystentem doktora Mengele Miklosa Nyiszli. Zdobył wiele krajowych i zagranicznych nagród oraz wyróżnień. W latach 1986-1990 był również dyrektorem Ośrodka Kultury Polskiej w Budapeszcie. Swoją fascynację narodem, kulturą i kuchnią węgierską opisał w przewodniku kulinarnym Nobel dla papryki. W latach 1990-1994 pracował jako korespondent Polskiego Radia i Telewizji na Węgrzech oraz w Jugosławii. Od wielu lat jest publicystą tygodnika „Polityka”.

Jest członkiem Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich i Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Ma dwoje dzieci – córkę Agatę (ur. 1957), historyka sztuki, i syna Michała (ur. 1954), dziennikarza.

W 2008 opublikował wspomnieniową książkę Kresy kresów. Stanisławów, obejmującą okres dzieciństwa spędzonego w Stanisławowie.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 44/2009. (III. 28.) KE határozata, kitüntetés adományozásáról (węg.). kozlonyok.hu. [dostęp 2013-12-11]. s. 7750.
  2. Węgrzy odznaczyli Olszańskiego. „Polityka”, s. 98, 2009-05-09 (pol.). [dostęp 2010-03-13]. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]