Călin Popescu-Tăriceanu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Călin Popescu-Tăriceanu
Victor Ponta la semnarea declaratiei politice privind infiintarea USL 2.0 - 14.11 (4) (15621866127) (cropped 2).jpg
Data i miejsce urodzenia 14 stycznia 1952
Bukareszt
Premier Rumunii
Okres od 29 grudnia 2004
do 22 grudnia 2008
Przynależność polityczna Partia Narodowo-Liberalna
Poprzednik Adrian Năstase
Następca Emil Boc

Călin Constantin Anton Popescu-Tăriceanu (wym. [kəˈlin konstanˈtin anˈton poˈpesku təriˈtʃanu]; ur. 14 stycznia 1952 w Bukareszcie[1]) – rumuński polityk i inżynier, w latach 2004–2008 premier Rumunii, w latach 2004–2009 przewodniczący Partii Narodowo-Liberalnej (PNL), od 2014 przewodniczący Senatu.

Życiorys[edytuj]

Z wykształcenia inżynier hydrotechniki (1976), kształcił się w Instytucie Budownictwa w Bukareszcie. W 1981 uzyskał magisterium na wydziale matematyki Uniwersytetu Bukareszteńskiego[1]. Pracował jako inżynier (1976–1977) i wykładowca akademicki (1980–1991). W 1990 założył prywatną stację radiową Radio Contact, którą zarządzał do 1996[2].

W 1990 dołączył do nowo powstałej Partii Narodowo-Liberalnej, został sekretarzem wykonawczym tego ugrupowania. Od 1990 do 1992 po raz pierwszy zasiadał w Izbie Deputowanych. Powrócił do niej w 1996, sprawując mandat poselski przez cztery kolejne kadencje do 2012. Od 1996 do 1997 był ministrem przemysłu i handlu w rządzie Victora Ciorbei[2].

W 2004 objął przywództwo w PNL[3]. Został jednym z liderów centroprawicowej koalicji Sojusz Prawdy i Sprawiedliwości. Po zwycięstwie Traiana Băsescu z sojuszniczej Partii Demokratycznej w wyborach prezydenckich Călin Popescu-Tăriceanu 29 grudnia 2004 objął urząd premiera. Sprawował go przez całą kadencję parlamentu do 22 grudnia 2008[3], popadając w międzyczasie w pogłębiający się konflikt z prezydentem.

W 2009 przegrał wybory na przewodniczącego Partii Narodowo-Liberalnej z Crinem Antonescu[4]. W 2012 wszedł w skład Senatu[1]. Był zwolennikiem ścisłej współpracy PNL z Partią Socjaldemokratyczną. Gdy liberałowie opuścili koalicję rządową, a ich przywódca w konsekwencji zrezygnował z kierowania Senatem, Călin Popescu-Tăriceanu w marcu 2014 został wybrany głosami lewicy na nowego przewodniczącego wyższej izby parlamentu[5]. Opuścił następnie PNL, powołując ze swoimi zwolennikami w lipcu tego samego roku Partię Liberalno-Reformatorską[6].

W listopadzie 2014 wystartował w wyborach prezydenckich jako kandydat niezależny – w pierwszej turze otrzymał dostał 5,4% głosów, zajmując 3. miejsce[7]. W czerwcu 2015 został współprzewodniczącym Sojuszu Liberałów i Demokratów stworzonego przez jego ugrupowanie i Partię Konserwatywną[8].

W wyborach w 2016 uzyskał mandat senatora na kolejną kadencję[9], po czym ponownie został przewodniczącym izby wyższej rumuńskiego parlamentu[10].

Życie prywatne[edytuj]

Călin Popescu-Tăriceanu czterokrotnie zawierał związek małżeński, trzy pierwsze zakończyły się rozwodem. Ma dwoje dzieci[11].

Przypisy

  1. a b c Călin Popescu-Tăriceanu (rum.). senat.ro. [dostęp 2015-01-06].
  2. a b Călin Popescu-Tăriceanu (rum.). cdep.ro. [dostęp 2015-01-06].
  3. a b Leaders of Romania (ang.). zarate.eu. [dostęp 2015-01-06].
  4. Crin Antonescu, ales preşedinte al PNL (rum.). rfi.ro, 20 marca 2009. [dostęp 2015-01-06].
  5. Călin Popescu-Tăriceanu, ales președinte al Senatului (rum.). agerpres.ro, 10 marca 2014. [dostęp 2015-01-06].
  6. Tariceanu: The Liberal Reforming Party is advancing Liberalism (ang.). actmedia.eu, 4 lipca 2014. [dostęp 2015-01-06].
  7. Rezultate – Turul I (rum.). bec2014.ro. [dostęp 2015-01-06].
  8. New political party in Romania (ang.). romania-insider.com, 22 czerwca 2015. [dostęp 2015-07-28].
  9. Repartizarea mandatelor de parlamentari în județe și municipiul București (rum.). agerpres.ro, 15 grudnia 2016. [dostęp 2016-12-15].
  10. Călin Popescu Tăriceanu rămâne președintele Senatului (rum.). digi24.ro, 21 grudnia 2016. [dostęp 2016-12-24].
  11. Calin Popescu Tariceanu ii spune adio si nevestei cu numarul 4. Divortul va fi amiabil (rum.). stirileprotv.ro, 19 sierpnia 2011. [dostęp 2015-01-06].