Miron (patriarcha Rumunii)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Miron
Elie Cristea
Miron
Data i miejsce urodzenia 18 lipca 1868
Toplița
Data i miejsce śmierci 6 marca 1939
Cannes
Patriarcha Rumuńskiego Kościoła Prawosławnego
Okres sprawowania 1925–1939
Wyznanie prawosławne
Kościół Rumuński Kościół Prawosławny
Śluby zakonne 1902
Sakra biskupia 1910
Wybór patriarchy 1925
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 1910

Miron, imię świeckie Elie Cristea (ur. 18 lipca 1868 w Toplița, zm. 6 marca 1939 w Cannes) – patriarcha Rumuńskiego Kościoła Prawosławnego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny chłopskiej, rodzina jego matki była związana z obrządkiem greckokatolickim, zaś rodzina ojca z wyznaniem prawosławnym. W 1887 ukończył gimnazjum w Năsăud i zaczął studia w Instytucie Teologicznym w Sibiu. W tym okresie działał w stowarzyszeniu kulturalno-oświatowym Virtus Romana Rediviva.

Po ukończeniu w 1890 studiów w Sibiu, otrzymał stypendium od miejscowego metropolity, które umożliwiło mu kontynuację nauki na Uniwersytecie Budapeszteńskim, na wydziale filologicznym i filozoficznym. W maju 1895 obronił pracę doktorską z zakresu filologii, dotyczącą postaci Mihaia Eminescu. W tym czasie zajmował się także pracą dziennikarską. W latach 1898–1900 pracował jako redaktor rumuńskojęzycznego pisma Telegraful Român, ale ostatecznie wybrał karierę duchowną.

Po powrocie do Sibiu pełnił funkcję sekretarza konsystorza, zaś w czerwcu 1902 wstąpił do klasztoru w Hodosz-Bodrog, przyjmując imię zakonne Miron. Wybrany w listopadzie 1910 przez konsystorz na biskupa, metropolitę Caransebeș został wyświęcony w maju 1910 w Sibiu.

Był jednym z inicjatorów i współtwórców zjednoczenia Siedmiogrodu ze Starym Królestwem, o którym zdecydowało Zgromadzenie Narodowe, zebrane w grudniu 1918 w Alba Iulia. Cristea znalazł się w składzie prezydium Zgromadzenia i był członkiem delegacji siedmiogrodzkiej, która przedłożyła Akt Zjednoczenia królowi Ferdynandowi.

31 grudnia 1919 został wybrany arcybiskupem stołecznej archidiecezji i metropolitą Wołoszczyzny. Do 1925 zajmował się głównie integracją struktur kościelnych Starego Królestwa, Siedmiogrodu i Besarabii. 12 lutego 1925 decyzją parlamentu rumuńskiego metropolia bukareszteńska została podniesiona do rangi patriarchatu, a Święty Synod Kościoła wybrał metropolitę Mirona pierwszym patriarchą.

Należał do grona autorytetów, które poparły powrót do Rumunii króla Karola II, a kiedy ten wprowadził dyktaturę królewską 10 lutego 1938 – stanął na czele rządu. Sprawował tę funkcję aż do śmierci. W styczniu gwałtownie pogorszył się stan jego zdrowia. W lutym 1939 rozwijająca się choroba serca zmusiła go do pozostania w Cannes, gdzie zmarł dwa tygodnie później. Trumna z ciałem patriarchy została przewieziona z Francji pociągiem do Rumunii, a wierni na wszystkich stacjach w Rumunii oddawali hołd zmarłemu. Doczesne szczątki hierarchy złożono w katedrze patriarchalnej w Bukareszcie.

W 1929 odznaczony Orderem Orła Białego[1].

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • 1921: România şi Vatican (Rumunia i Watykan)
  • 1929: Adevăruri istorice asupra întegirii neamului (Prawda historyczna o integracji narodowej)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Keith Hitchins: Rumania: 1866–1947. Oxford University Press: 1994. ISBN 9780198221265.
  • William O. Oldson, Alibi for prejudice: Eastern Orthodoxy, the Holocaust, and Romanian nationalism, East European Quarterly, XXXVI: 3, September 2002.

Przypisy

  1. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705–2008, 2008, s. 300.
Poprzednik
Mikołaj (Popea)
Biskup Caransebeș 1910 – 1918 Następca
Józef (Badescu)
Poprzednik
Konon (Arămescu-Donici)
Metropolita-zwierzchnik Rumuńskiego Kościoła Prawosławnego 1918 – 1925 Następca
Powstanie patriarchatu
Poprzednik
Powstanie patriarchatu
Patriarcha Rumunii 1925 – 1939 Następca
Nikodem