Call of Duty (seria)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Call of Duty
CallofDutyLogo.svg
Logo serii
Producenci Infinity Ward
Treyarch
Sledgehammer Games
Amaze Entertainment
n-Space
Wydawcy Activision
Aspyr Media (Macintosh)
Pierwsza gra z serii Call of Duty
(29 października 2003)
Platformy Microsoft Windows / Mac OS X, Nintendo DS, GameCube, Nokia N-Gage, PlayStation 2, PlayStation 3, PlayStation Portable, PlayStation Vita, Wii, Wii U, Xbox, Xbox 360, iOS, BlackBerry

Call of Duty – seria gier komputerowych z gatunku first-person shooter o tematyce wojennej, których głównym wydawcą jest amerykańskie przedsiębiorstwo Activision. Początkowo poszczególne gry z serii były skoncentrowane na tematyce II wojny światowej, natomiast od 2007 roku osadzone są w realiach współczesnych. Seria Call of Duty została doceniona przez krytyków i graczy, stanowiąc spektakularny sukces komercyjny, wynoszący do listopada 2011 roku ponad 100 milionów sprzedanych egzemplarzy[1]; w styczniu 2012 roku 40 milionów graczy używało gier z serii do rozgrywki wieloosobowej[2]. Powodzenie serii pociągnęło ze sobą między innymi wydanie komiksu oraz gry karcianej[3][4].

Seria Call of Duty opiera się na pomyśle, wedle którego gracz bierze udział w różnorodnych konfliktach, w których nigdy nie walczy sam – w rozgrywce jednoosobowej towarzyszą mu sojusznicy sterowani przez komputer. Od wydania gry Call of Duty 4: Modern Warfare popularność zdobywa również gra wieloosobowa poprzez Internet, umożliwiająca graczom doskonalenie swego sprzętu wojskowego i umiejętności poprzez eliminację przeciwników. Cechą charakterystyczną gier z serii jest widowiskowa, dynamiczna akcja.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Call of Duty [edytuj | edytuj kod]

Call of Duty wywodzi się z nowoczesnej w swoim czasie produkcji Medal of Honor: Allied Assault, stworzonej w 2002 roku przez amerykańskie studio 2015, Inc. Konflikt pracowników studia z wydającym Allied Assault przedsiębiorstwem Electronic Arts spowodował, że opuścili oni 2015, Inc. i założyli nowe studio pod nazwą Infinity Ward. W porozumieniu z Activision zdecydowali się na produkcję gry, która konkurowałaby z serią gier Medal of Honor, podejmujących tematykę II wojny światowej. Wiosną 2003 roku ogłoszone zostały prace nad Call of Duty[5]. Ukazała się ona w październiku 2003 roku, przedstawiając II wojnę światową z perspektywy trzech żołnierzy: amerykańskiego, brytyjskiego i radzieckiego. Dzięki dbałości o szczegółowe odwzorowanie realiów wojny oraz sugestywnemu ukazaniu jej koszmaru Call of Duty została pozytywnie przyjęta zarówno przez krytyków, jak i przez graczy[6][7], zdobywając pierwszą w historii nagrodę BAFTA dla gry roku[8]. Activision od początku planowało stworzenie nośnej serii, stąd na fali sukcesu pierwowzoru w 2004 roku ukazały się dodatek Call of Duty: United Offensive (producent – Gray Matter Interactive) oraz przeznaczona na konsole gra Call of Duty: Finest Hour (producent – Spark Unlimited)[6].

W 2005 roku Infinity Ward ukończyło kontynuację Call of Duty. Powstała na bazie autorskiego silnika Call of Duty 2 stanowiła krok naprzód w stosunku do pierwowzoru dzięki nowocześniejszej oprawie graficznej oraz bardziej wiarygodnemu oddaniu klimatu II wojny światowej. Wprowadzenie systemu automatycznej regeneracji zdrowia, użytego wcześniej w grze Halo 2, spowodowało, że stał się on standardem obowiązującym nowoczesne gry z gatunku first-person shooter. Tymczasem Activision dokonało zmian produkcyjnych; pracujące przy United Offensive studio Gray Matter Interactive zostało przekształcone w Treyarch, mające produkować konsolowe części serii. Efektem tego było przeznaczone wyłącznie na konsole dzieło Call of Duty 2: Big Red One, przedstawiające wojnę z punktu widzenia żołnierzy amerykańskiej 1. Dywizji Piechoty. Mimo niskiej sprzedaży Big Red One, ze względu na przychylne recenzje krytyków, zapewniła studiu Treyarch stałą pracę przy serii[9]. W 2006 roku jego pracownicy poszli za ciosem, tworząc kolejną część serii, Call of Duty 3, skoncentrowaną głównie na Operacji Overlord. Mimo przychylnych recenzji nie stanowiła ona jednak szczególnej nowości w ramach serii, a Activision rozważało jej zamknięcie[10], wydając jeszcze w 2007 roku konsolową grę Call of Duty: Roads to Victory (producent – Amaze Entertainment), będącą specjalną edycją Call of Duty 3[11].

Modern Warfare i Black Ops[edytuj | edytuj kod]

Tymczasem Infinity Ward pracowało nad własną, trzecią autorską częścią Call of Duty. Wbrew planom Activision pracownicy tego studia zdecydowali się przenieść akcję serii w czasy współczesne. To brawurowe posunięcie okazało się trafne: wydana w 2007 roku Call of Duty 4: Modern Warfare, ukazująca walkę sił amerykańsko-brytyjskich z terrorystami, odniosła wielki sukces komercyjny (sprzedano 13 milionów jej egzemplarzy), na dobre pogrążając serię Medal of Honor i jednocześnie skutecznie rywalizując z inną serią Electronic Arts pod nazwą Battlefield. Wielką popularność wśród graczy Modern Warfare zawdzięczała głównie rozbudowanemu trybowi gry wieloosobowej[10]; krytycy również ją docenili, przyznając jej cztery nagrody AIAS, w tym dla gry roku[12]. Odpowiedzią ze strony Treyarch była wydana w 2008 roku Call of Duty: World at War, powracająca do tematyki II wojny światowej. Nowością w ramach serii było uwzględnienie wojny na Pacyfiku (poprzednie części były umiejscowione fabularnie w Europie i Afryce Północnej). World at War nie wnosiła jednak powiewu świeżości ani do gatunku, ani do serii; największą popularność wśród graczy zdobył zresztą tryb Nazi Zombies, w którym należało walczyć z żołnierzami zombie i starać się jak najdłużej przeżyć. World at War została sprzedana w liczbie 11 milionów egzemplarzy[13], doczekała się też specjalnych edycji Final Fronts (producent – Amaze Entertainment)[14] oraz Zombies (producent – Ideaworks Game Studio)[15].

W 2009 roku Infinity Ward wyprodukowało kontynuację Modern Warfare pod nazwą Call of Duty: Modern Warfare 2, w której rosyjscy nacjonaliści wypowiadają wojnę Stanom Zjednoczonym; jej mobilna wersja Call of Duty: Modern Warfare: Mobilized (producent – n-Space) ukazała się w tym samym roku[16]. Mimo kontrowersyjnej otoczki Modern Warfare 2 została doceniona przez graczy[13]. Kolejny pobity rekord sprzedaży – ponad 20 milionów kopii[17] – szedł jednak w parze ze skandalem branżowym, jaki został ujawniony w 2010 roku w związku z rozwiązaniem przez wielu pracowników Infinity Ward umowy z Activision[18]. Tym samym głównym producentem serii stało się studio Treyarch, które przystąpiło do tworzenia osadzonego w czasach zimnej wojny dzieła Call of Duty: Black Ops[18]. Przyniosło ono wydawcy jeszcze większe zyski niż Modern Warfare 2 – w ciągu sześciu tygodni od wydania Activision zarobiło ponad miliard dolarów ze sprzedaży Black Ops[19].

W 2011 roku zrekonstruowane studio Infinity Ward wraz z bardziej lojalną wobec Activision, świeżo założoną spółką Sledgehammer Games[18], stworzyło ostatnie dzieło trylogii Modern Warfare. Zamykająca jej wszystkie wątki gra Call of Duty: Modern Warfare 3 została pozytywnie przyjęta przez krytyków[20], przynosząc wydawcy przychód o wartości ponad miliarda dolarów już w 16 dni[21], jednak widoczny był już spadek sprzedaży w stosunku do Black Ops[22][23]. Oparta na hipotetycznym konflikcie między Stanami Zjednoczonymi i Chinami gra Call of Duty: Black Ops 2 autorstwa Treyarch, wydana w 2012 roku notowała już poważne spadki sprzedaży w porównaniu z poprzednim Black Ops[24]. W 2012 roku ukazała się również gra mobilna Call of Duty: Black Ops Declassified (producent – Nihilistic Software)[25].

Lista gier serii[edytuj | edytuj kod]

Nazwa gry Premierowa data wydania Producent Platforma
Call of Duty 29 października 2003 Infinity Ward Windows, Xbox 360[a], PlayStation 3[a], N-Gage
Call of Duty: United Offensive 14 września 2004 Gray Matter Interactive Windows
Call of Duty: Finest Hour 16 listopada 2004 Spark Unlimited PlayStation 2, Xbox, GameCube
Call of Duty 2 25 października 2005 Infinity Ward Windows, Xbox 360
Call of Duty 2: Big Red One 1 listopada 2005 Treyarch PlayStation 2, GameCube, Xbox
Call of Duty 3 7 listopada 2006 Treyarch Xbox 360, PlayStation 3, Xbox, PlayStation 2, Wii
Call of Duty: Roads to Victory 13 marca 2007 Amaze Entertainment PlayStation Portable
Call of Duty 4: Modern Warfare 5 listopada 2007 Infinity Ward Windows, Xbox 360, PlayStation 3, Wii, Nintendo DS
Call of Duty: World at War 11 listopada 2008 Treyarch Windows, PlayStation 3, Xbox 360, Wii, PlayStation 2, Nintendo DS
Call of Duty: Modern Warfare 2 10 listopada 2009 Infinity Ward Windows, PlayStation 3, Xbox 360, Nintendo DS[b]
Call of Duty: Black Ops 9 listopada 2010 Treyarch Windows, Mac OS X, Xbox 360, PlayStation 3, Wii, Nintendo DS
Call of Duty: Modern Warfare 3 8 listopada 2011 Infinity Ward, Sledgehammer Games Windows, Xbox 360, PlayStation 3, Wii, Nintendo DS
Call of Duty: Black Ops 2 13 listopada 2012 Treyarch Windows, Xbox 360, PlayStation 3, Wii U, PlayStation Vita[c]
Call of Duty: Ghosts 5 listopada 2013 Infinity Ward Windows, Xbox 360, PlayStation 3, PlayStation 4, Xbox One

Charakterystyka serii[edytuj | edytuj kod]

Seria Call of Duty od początku wyróżniała się jedną cechą. Zgodnie z występującym w pierwowzorze sloganem reklamowym „No one fights alone” gracz nie walczy sam podczas działań wojennych, ale współpracuje z komputerowymi sojusznikami[26]. Element ten jest wspólny dla całej serii, podobnie jak brak spójnej narracji – w danej grze gracz wciela się w wielu bohaterów, bez budowania ich poszczególnych charakterystyk. Akcja serii opiera się głównie na z góry ustalonych skryptach, więc gracz nie ma szczególnej kontroli nad wydarzeniami; rekompensatę stanowi widowiskowy sposób prowadzenia akcji przez twórców[27].

Nad produkcją serii pracują różne studia, spośród nich jednak najważniejszą rolę odgrywają Infinity Ward i Treyarch, którym Activision daje wolną rękę w interpretacji serii. To pierwsze studio spowodowało przeniesienie realiów Call of Duty z II wojny światowej do czasów współczesnych, natomiast to drugie zainicjowało osadzenie akcji w hipotetycznej przyszłości (odnośnie Black Ops 2)[28]. Obaj producenci wytworzyli nawet drugoplanowych bohaterów charakterystycznych dla tworzonych przez siebie gier.

Postacią występującą we wszystkich częściach serii tworzonych przez Infinity Ward jest kapitan Price, który stał się sławny za sprawą podserii Modern Warfare[29]; na jego wzór Treyarch wprowadziło w World at War postać rosyjskiego żołnierza Wiktora Reznowa, który pojawił się w World at War i obu częściach Black Ops[30].

Uwagi

  1. 1,0 1,1 Wersja na tę platformę ukazała się w 2008 roku jako Call of Duty Classic.
  2. Wersja na Nintendo DS ukazała się pod nazwą Call of Duty: Modern Warfare: Mobilized, producentem było n-Space.
  3. Wersja na PlayStation Vita ukazała się pod nazwą Call of Duty: Black Ops Declassified, producentem było Nihilistic Software.

Przypisy

  1. Shane Richmond: Call of Duty: Modern Warfare 3 breaks sales records (ang.). W: The Daily Telegraph [on-line]. 2011-11-11. [dostęp 2013-02-06].
  2. Tom Curtis: Call of Duty franchise sees 40 million monthly active users (ang.). Gamasutra, 2012-02-09. [dostęp 2013-02-09].
  3. Upper Deck Announces Call of Duty Real-Time Card Game (ang.). GameSpy, 2008-04-18. [dostęp 2013-02-15].
  4. Griffin McElroy: Wildstorm publishing Modern Warfare 2 comic mini-series (update) (ang.). Joystiq, 2009-08-16. [dostęp 2013-02-15].
  5. Travis Fahs: IGN Presents: The History of Call of Duty (ang.). IGN, 2009-11-09. [dostęp 2013-02-06].
  6. 6,0 6,1 Travis Fahs: IGN Presents: The History of Call of Duty (ang.). IGN, 2009-11-09. [dostęp 2013-02-06]. s. 2.
  7. John Walker: The Very Important List Of PC Games, Part 2/5 (ang.). Rock, Paper, Shotgun, 2011-02-15. [dostęp 2013-02-06].
  8. Game On Any Platform – The Year's Best Game in 2003 (ang.). BAFTA. [dostęp 2013-02-06].
  9. Travis Fahs: IGN Presents: The History of Call of Duty (ang.). IGN, 2009-11-09. [dostęp 2013-02-06]. s. 3.
  10. 10,0 10,1 Travis Fahs: IGN Presents: The History of Call of Duty (ang.). IGN, 2009-11-09. [dostęp 2013-02-06]. s. 4.
  11. Call of Duty: Roads to Victory (ang.). GameSpot. [dostęp 2013-02-08].
  12. 2008 Interactive Achievement Awards (ang.). AIAS. [dostęp 2013-02-08].
  13. 13,0 13,1 Travis Fahs: IGN Presents: The History of Call of Duty (ang.). IGN, 2009-11-09. [dostęp 2013-02-06]. s. 5.
  14. Call of Duty: World at War – Final Fronts (PS2). Gry-Online. [dostęp 2013-02-08].
  15. Call of Duty: World at War: Zombies. GameSpot. [dostęp 2013-02-08].
  16. Call of Duty: Modern Warfare: Mobilized. Gry-Online. [dostęp 2013-02-09].
  17. Brendan Sinclair: Modern Warfare 2 sells 20 million, Activision eyeing used market (ang.). GameSpot, 2010-06-14. [dostęp 2013-02-08].
  18. 18,0 18,1 18,2 Travis Fahs: IGN Presents: The History of Call of Duty (ang.). IGN, 2009-11-09. [dostęp 2013-02-06]. s. 6.
  19. Don Reisinger: Call of Duty: Black Ops hits $1 billion milestone (ang.). CNET, 2010-12-21. [dostęp 2013-02-08].
  20. Danny Cowan: Critical Reception: Sledgehammer And Infinity Ward's Call of Duty: Modern Warfare 3 (ang.). Gamasutra, 2011-11-09. [dostęp 2013-02-09].
  21. Mike Rose: Call of Duty: Modern Warfare 3 Activision's Latest Billion-Dollar Title (ang.). Gamasutra, 2011-12-12. [dostęp 2013-02-09].
  22. Frank Cifaldi: Call of Duty sales may be declining (ang.). Gamasutra, 2012-11-29. [dostęp 2013-02-09].
  23. Matt Matthews: With sales on the decline, has Call of Duty hit its peak? (ang.). Gamasutra, 2012-08-15. [dostęp 2013-02-09].
  24. Matt Matthews: Numbers show: The Call of Duty decline looks real (ang.). Gamasutra, 2012-12-06. [dostęp 2013-02-09].
  25. Call of Duty: Black Ops Declassified. Gry-Online. [dostęp 2013-02-09].
  26. Greg Kasavin: Call of Duty Review – Page 2 (ang.). GameSpot, 2003-10-29. [dostęp 2013-02-09]. s. 2.
  27. Mitch Dyer: OPINION: Call of Duty is Boring and Needs to Change (ang.). IGN, 2012-02-01. [dostęp 2013-02-09].
  28. Colin Campbell: How Call of Duty Stays on Top (ang.). IGN, 2012-06-13. [dostęp 2013-02-16].
  29. Adrian Werner: Najlepsze kampanie fabularne z serii Call of Duty. Gry-Online, 2012-11-12. [dostęp 2013-02-09].
  30. Chris Pereira: Black Ops 2 Looking Increasingly Likely as the Next Call of Duty (ang.). 1UP.com, 2012-02-17. [dostęp 2013-02-16].