25 mm armata przeciwpancerna mle 1934 Hotchkiss

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Canon léger de 25 antichar SA-L modèle 1934
Działo w Musée des Blindés w Saumur
Działo w Musée des Blindés w Saumur
Dane podstawowe
Państwo  III Republika Francuska
Producent Hotchkiss
Rodzaj armata przeciwpancerna
Historia
Prototypy 1932
Produkcja seryjna 1934 - 1940
Wyprodukowano ok. 5600
Dane taktyczno-techniczne
Kaliber 25 mm
Nabój 25x193.5R
Długość lufy 1800 mm
Donośność 900 m (praktyczna)
1800 m (maksymalna)
Prędkość pocz. pocisku 918 m/s
Długość 3710 mm (marszowa)
Szerokość 1050 mm (marszowa)
Masa 496 kg
Kąt ostrzału -5° do +21° (w pionie)
Szybkostrzelność 25 strz/min
Obsługa 5-6

Canon léger de 25 antichar SA-L modèle 1934półautomatyczna (SA to skrót od semi-automatique) francuska armata przeciwpancerna kalibru 25 mm, opracowana w 1932 przez Hotchkissa.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1932 roku wytwórnia Hotchkiss w oparciu o projekt działa czołgowego kal. 25 mm opracowanego w 1920 roku i na podstawie doświadczeń z I wojny światowej zaprojektowała i zaproponowała armii francuskiej holowane działo przeciwpancerne. W 1934 roku działo to zostało zaaprobowane przez dowództwo armii francuskiej i zostało wprowadzone do produkcji seryjnej. Produkcja trwała do 1939 roku i w tym czasie wyprodukowano około 4000 dział tego typu.

W 1937 roku w wytwórni Ateliers de Puteaux zmodernizowano konstrukcję, zwiększając nieznacznie długość lufy oraz stosując nieco lżejsze podwozie. Tak opracowane działo otrzymało oznaczenie Canon léger de 25 antichar SA-L modèle 1937. Wprowadzono je do produkcji i do 1940 roku wyprodukowano około 1600 sztuk.

Użycie[edytuj | edytuj kod]

Od 1934 roku działo wprowadzane było na uzbrojenie armii francuskiej i w krótkim czasie stało się podstawowym działem przeciwpancernym armii francuskiej. W dywizjach piechoty działo było holowane przez jednokonny zaprzęg, a w dywizjach zmotoryzowanych przez opancerzony ciągnik artyleryjski Renault UE. Już jednak w 1938 roku zauważono, że działo to ma zbyt mały kaliber, a co za tym idzie zbyt małą przebijalność pancerza. Jednak dowództwo armii francuskiej nie zdecydowało się na wycofanie ich z uzbrojenia. Walki w trakcie kampanii francuskiej potwierdziły ich wady, zwłaszcza zbyt słabą przebijalność pancerza, a skuteczny ogień można było prowadzić na odległość zaledwie 300 m.

Oprócz armii francuskiej działa te znalazły się również na uzbrojeniu polskich jednostek powstających we Francji. Znalazły się one na wyposażeniu kompanii przeciwpancernych m.in. 1 Dywizji Grenadierów, 2 Dywizji Strzelców Pieszych, Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich, Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich i 10 Brygady Kawalerii Pancernej.

Jesienią 1939 roku część tych dział otrzymał również Brytyjski Korpus Ekspedycyjny stacjonujący we Francji.

Po kampanii francuskiej duża liczba tych dział znalazła się w rękach Niemców, którzy wprowadzili je do uzbrojenia Wehrmachtu pod oznaczeniem 2,5cm PaK 112(f). W jednostkach niemieckich używano ich do 1943 roku.

We wrześniu 2014 roku na terenie Nadleśnictwa Lubaczów (województwo podkarpackie) podczas prac porządkowych, natrafiono na "modèle 1937".[1]

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Zasieczny: Broń Wojska Polskiego 1939-1945 Wojska Lądowe. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Almapress, 2006, s. 59. ISBN 83-7020-354-X.
  • Maksym Kolomiec: Panzerabwehr artillerie. Warszawa: Wydawnictwo Militaria, 2006, s. 57-58. ISBN 83-7219-258-8.
  • II wojna światowa encyklopedia uzbrojenia. Warszawa: Muza S.A., 2000, s. 189-190. ISBN 83-7200-646-6.