Cecylia Vetulani

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Cecylia Vetulani
Data i miejsce urodzenia 11 kwietnia 1908
Kraków
Data i miejsce śmierci 2 stycznia 1980
Olsztyn
Zawód historyczka sztuki
konserwatorka zabytków
antykwariuszka

Cecylia Vetulani (ur. 11 kwietnia 1908 w Krakowie[1], zm. 2 stycznia 1980[2] w Olsztynie) – polska historyczka sztuki, konserwatorka zabytków, antykwariuszka, badaczka sztuki ludowej Warmii i Mazur.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Była córką inżyniera Franciszka Vetulaniego i Katarzyny Ipohorskiej-Lenkiewicz. W 1926 roku rozpoczęła studia na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, której dyplom otrzymała w 1932. W 1935 uzyskała uprawnienia nauczyciela szkół średnich. Po zakończeniu II wojny światowej mieszkała w Olsztynie. Od 1945 pracowała w Wydziale Kultury Wojewódzkiej Rady Narodowej w Olsztynie, gdzie była referentem do spraw muzealnych. Następnie podjęła pracę w Muzeum Mazurskim. Zajmowała się tam ratowaniem, porządkowaniem i zabezpieczaniem zbiorów. W roku 1950 została kustoszem Muzeum Mazurskiego, a w latach 1953–1955 pełniła funkcję referenta konserwacji zabytków w Wydziale Kultury Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej i Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Olsztynie. Od 1956 pracowała w antykwariacie olsztyńskim. W 1959 przeszła na rentę inwalidzką[1].

Publikowała artykuły dotyczące sztuki ludowej oraz zabytków Warmii i Mazur, m.in. w czasopismach „Słowo na Warmii”, „Warmia i Mazury”, „Przegląd Zachodni” i „Polska Sztuka Ludowa[1]. W 1972 nakładem Wydawnictwa Pojezierze ukazały się jej wspomnienia zatytułowane Pionierzy i zabytki[3]. Vetulani opisała w nich swoje doświadczenia z lat powojennych, rozpoczynając od roku 1945 streściła losy przeprowadzki do Olsztyna i działalności na zamku olsztyńskim, gdzie organizowała Muzeum, a także z pracy terenowej jako wojewódzkiego konserwatora zabytków.

Za zasługi położone dla ochrony dóbr kultury otrzymała Złotą Odznakę „Za opiekę nad zabytkami”. Zmarła w 1980[1]. Została pochowana w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie[4].

Pogrzeb ciotki tak wspominał Jerzy Vetulani:

Quote-alpha.png
Zabawnym epizodem cmentarnym z historii naszej rodziny był pogrzeb mojej ciotki, Cecylii Vetulani, na Cmentarzu Powązkowskim. Ciocia zmarła w Olsztynie, gdzie pracowała jako kustosz tamtejszego muzeum, a grób miała wykupiony w Warszawie. Sama msza żałobna była małym skandalem, gdyż żaden z uczestników nie znał zasad liturgii i nie wiedział, kiedy klękać, kiedy wstawać, i jak odpowiadać księdzu, który za to nas potem skarcił. Następny kłopot wynikł przy samym pochówku, bo nikt nie wiedział, że groby na Powązkach były węższe niż normalnie. Gdy okazało się, że trumna jest za szeroka, zapanowała konsternacja. Po chwili uzgodnień z grabarzami odbito wieko i ciocię pochowano „luzem”, patrzącą w styczniowe, zachmurzone niebo zamkniętymi oczyma. Następnie wieko spuszczono na skos, po czym dwaj grabarze skoczyli na nie i na siłę udało się trumnę domknąć. Obserwowanie reakcji uczestników pogrzebu było bardzo interesującym przeżyciem[5].

Przypisy

  1. a b c d Cecylia Vetulani (pol.). Leksykon kultury Warmii i Mazur, 2010-06-26. [dostęp 2012-10-27].
  2. Vetulani Cecylia (pol.). nekrologi-baza.pl. [dostęp 2015-07-18].
  3. Pionierzy i zabytki. Wspomnienia (pol.). Moja Biblioteka Mazurska. [dostęp 2012-10-27].
  4. Vetulani. cmentarze.um.warszawa.pl. [dostęp 2017-01-24].
  5. Julia Kalęba: Prezes sekcji geniuszy. Mando, 2017, s. 122–123.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]