Cerkiew św. Dymitra w Leluchowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cerkiew św. Dymitra
obecnie kościół św. Dymitra
Distinctive emblem for cultural property.svg 762 z dnia 5.09.1964[1]
kościół filialny
Ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  małopolskie
Miejscowość Leluchów
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Muszynie.
Wezwanie św. Dymitra
Położenie na mapie gminy Muszyna
Mapa lokalizacyjna gminy Muszyna
Cerkiew w Leluchowie
Cerkiew w Leluchowie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Cerkiew w Leluchowie
Cerkiew w Leluchowie
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Cerkiew w Leluchowie
Cerkiew w Leluchowie
Położenie na mapie powiatu nowosądeckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu nowosądeckiego
Cerkiew w Leluchowie
Cerkiew w Leluchowie
Ziemia49°18′00,1″N 20°56′14,2″E/49,300028 20,937278

Cerkiew pw. św. Dymitra w Leluchowie – dawna cerkiew greckokatolicka, wzniesiona w 1861, znajdująca się w Leluchowie.

Po 1947 przejęta przez kościół rzymskokatolicki. Obecnie użytkowana jako kościół filialny parafii św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Muszynie.

Cerkiew wpisano na listę zabytków w 1964. Została włączona do małopolskiego Szlaku Architektury Drewnianej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Cerkiew w Leluchowie została zbudowana w 1861. Pierwotnie była cerkwią parafialną greckokatolicką, natomiast obecnie istnieje jako kościół rektoralny rzymskokatolicki[2]. Odnawiana w latach 1916-1917 oraz w drugiej połowie XX w.

Architektura i wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

Świątynia drewniana konstrukcji zrębowej, trójdzielna. Składa się z nawy, zamkniętego prezbiterium, babińca i wieży.

Wewnątrz stropy płaskie. Na ścianach i stropach polichromia ornamentalna z początku XX w. Głównym elementem wyposażenia jest rokokowo-klasycystyczny ikonostas z XIX w. autorstwa A. i M. Bogdańskich, z niektórymi ikonami wykonanymi przez Viktorina Zompha.

Wokół cerkwi[edytuj | edytuj kod]

Teren cerkwi otoczono murkiem kamiennym. Obok świątyni stoi nieduża drewniana dzwonnica słupowo-ramowa przykryta gontowym dachem namiotowym, ze ścianami do połowy pokryte gontem, powyżej ażurowe.

Cerkiew jest siedliskiem nietoperza podkowca małego, zagrożonego wyginięciem w Europie (kolonia liczy ok. 135 osobników)[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paweł Kutaś Szlak Architektury Drewnianej w Małopolsce, wydawnictwo PROMO, wyd. pierwsze, str. 82-83; ​ISBN 978-83-60941-50-8
  • Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, ss. 99, 100 ​ISBN 83-89188-08-2
  • Praca zbiorowa, Szlak Architektury Drewnianej Małopolska, Kraków 2010, ss. 238, 239 ​ISBN 978-83-60538-61-6