Chirurgia szczękowo-twarzowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Chirurgia szczękowo-twarzowaspecjalizacja lekarska zajmująca się diagnostyką i leczeniem chirurgicznym chorób tkanek miękkich części twarzowej czaszki oraz szyi, jamy ustnej, kości części twarzowej czaszki z podstawą przedniego dołu czaszki włącznie, stawów skroniowo-żuchwowych, stanów przednowotworowych i nowotworów złośliwych części twarzowej czaszki i szyi, urazów czaszkowo-twarzowo-szczękowych, a także wrodzonych i nabytych wad czaszkowo-twarzowo-szczękowo-zgryzowych[1]. Jest podspecjalnością stomatologii oraz chirurgii. Wyłoniła się na przełomie XIX i XX w. z chirurgii ogólnej[potrzebny przypis]. Powiązana jest z chirurgią plastyczną i rekonstrukcyjną, chirurgią ogólną, otorynolaryngologią, ortodoncją, neurochirurgią i onkologią[1].

W większości krajów Unii Europejskiej do uzyskania tej specjalności wymaga się dyplomu lekarza i lekarza dentysty[potrzebny przypis]. W Polsce jest to jedna z trzech specjalności (obok epidemiologii i zdrowia publicznego), w których kształcić się mogą zarówno lekarze jak i lekarze dentyści po ukończonych studiach i stażu podyplomowym. Szkolenie specjalizacyjne trwa 6 lat[2]. W Polsce konsultantem krajowym chirurgii szczękowo-twarzowej od 15 lipca 2020 jest dr hab. n. med. Mariusz Szuta[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.