Częstochowski Okręg Przemysłowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Częstochowski Okręg Przemysłowy – trzeci co do wielkości Okręg Przemysłowy w województwie śląskim. Najważniejsze miasta to Częstochowa, Myszków i Kłobuck. Granice okręgu to równocześnie granice powiatów: częstochowskiego, myszkowskiego i kłobuckiego.[potrzebny przypis]

Huta Częstochowa

Częstochowski Okręg Przemysłowy znajduje się na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej, obejmując północne powiaty województwa śląskiego z wyjątkiem Lublińca, (który jest oddzielnym ośrodkiem przemysłowym) i powiatu lublinieckiego. Podobnie jak Krakowski Okręg Przemysłowy, stanowi przedłużenie Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego pod względem zaopatrzenia w surowce, energię, paliwa i rynki zbytu. Jednakże podstawę stanowią bogate tradycje przemysłu metalurgicznego (Huta Częstochowa), metalowego (Rudniki, Kłobuck) oraz celulozowo-papierniczego (Myszków).

Historia[edytuj | edytuj kod]

W regionie tym przez ponad 2 tysiące lat eksploatowane były syderytowe złoża rud żelaza, w tym co najmniej od XIV wieku w kopalniach. W Częstochowskim Obszarze Rudonośnym, zajmującym obszar około 1200 km² działało kilkadziesiąt kopalni.

Pierwszym większym przedsiębiorcą w Częstochowie był Berek Kohn, który w latach 60. i 70. XIX wieku uruchomił w mieście drukarnię, papiernię i fabrykę mebli[1][2].

Druga połowa XIX wieku to rozwój przemysłu metalowego i włókienniczego. W latach 18961901 powstała Huta Częstochowa, a w 1901 uruchomiono hutę w Zawierciu. Znaczny rozwój przemysłu nastąpił w okresie międzywojennym, kiedy to w 1938 roku były czynne w Częstochowskim Okręgu Przemysłowym 354 fabryki, zatrudniające ok. 41 tysięcy osób.

Podczas II wojny światowej przemysł Częstochowskiego Okręgu Przemysłowego nie uległ większym zniszczeniom. Po roku 1945 rozbudowano i modernizowano głównie hutnictwo, zwiększono wydobycie rud żelaza, rozwijał się też przemysł włókienniczy, metalowy i maszynowy oraz materiałów budowlanych. W latach 60. XX wieku czynnych było kilkanaście niewielkich podziemnych kopalń rud żelaza o głębokości wyrobisk górniczych do 130 m. Pracowało w nich około 20 tysięcy ludzi.

W 1970 roku zdecydowano o likwidacji górnictwa rud żelaza w Polsce. Polski przemysł hutniczy miał rozwijać się w oparciu o surowce sprowadzane z ZSRR. Pierwszą podczęstochowską kopalnię zlikwidowano w tym samym roku. Ostatnia, Wręczyca, zakończyła swoją działalność w 1982 roku[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Pamięć o przedsiębiorcach (pol.). [dostęp 2010-06-15]. s. 1.
  2. Jarosław Kapsa: PORTRET STRAŻAKA (pol.). Gazeta Częstochowska nr 46 (527)/2001, 2001-11-29. [dostęp 2010-06-15]. s. 1.
  3. Otwarcie Muzeum górnictwa rud żelaza (pol.). UM Częstochowa. [dostęp 2016-06-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-06-04)].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]