Diogo Freitas do Amaral

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Diogo Freitas do Amaral
Freitas do Amaral, XV Cimeira Ibero-Americana - Salamanca, Espanha.jpg
Data i miejsce urodzenia 21 lipca 1941
Póvoa de Varzim
Pierwszy Minister Portugalii
Okres od 4 grudnia 1980
do 9 stycznia 1981
Poprzednik Francisco Sá Carneiro
Następca Francisco Pinto Balsemão
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Chrystusa Krzyż Wielki Orderu Infanta Henryka (Portugalia) Krzyż Wielki Orderu św. Jakuba od Miecza (Portugalia) Order Gwiazdy Białej I Klasy (Estonia) Komandor Orderu Narodowego Zasługi (Francja) Krzyż Wielki Królewskiego Norweskiego Orderu Świętego Olafa Krzyż Wielki Orderu Zasługi RFN Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy (1951-2001)

Diogo Pinto de Freitas do Amaral (ur. 21 lipca 1941 w Povoa de Varzim) – prawnik i polityk portugalski, współzałożyciel i wieloletni przewodniczący Centrum Demokratyczno-Społecznego, tymczasowy szef rządu od 4 grudnia 1980 do 9 stycznia 1981. W 1980 i w latach 2005–2006 minister spraw zagranicznych.

Życiorys[edytuj]

W 1963 obronił licencjat, a cztery lata później doktorat z prawa. Od 1970 kierował katedrą prawa administracyjnego na Uniwersytecie w Lizbonie.

W 1974 krótko po rewolucji kwietniowej był współzałożycielem partii Centrum Demokratyczno-Społeczne. Do 1985 stał na czele ugrupowania, pełnił również mandat deputowanego (od 1975). Po wyborach parlamentarnych w 1979 i 1980 wprowadził CDS do rządzącej koalicji Sojusz Demokratyczny. W gabinecie Sa Carneiro pełnił funkcję pierwszego wicepremiera, ministra obrony i ministra spraw zagranicznych. Po śmierci Sa Carneiro w katastrofie lotniczej w grudniu 1980 tymczasowo kierował rządem przez miesiąc.

W 1986 kandydował w wyborach prezydenckich. Osiągnął najlepszy rezultat w pierwszej turze, ale w drugiej turze uległ Mario Soaresowi. Ponownie kierował CDS od stycznia 1988 do 1991. W 1995 przewodniczył Sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ. Odszedł z założonej przez siebie partii po przejęciu kierowania nią przez eurosceptyków. W kolejnych wyborach wspierał Partię Socjaldemokratyczną (2002) i Partię Socjalistyczną (2005). Należał do zdecydowanych przeciwników interwencji w Iraku. Po sukcesie socjalistów w wyborach 2005 objął na krótko tekę ministra spraw zagranicznych w gabinecie Socratesa.

Jest autorem książki o królu Alfonsie I.

Publikacje[edytuj]

  • Stary Porządek i Rewolucja: 1941-1975 (1995)
  • Jego Magnificencja Rektor – sztuka teatralna
  • Viriato – sztuka teatralna

Bibliografia[edytuj]