Edward Braniewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Edward Braniewski
Ilustracja
Edward Braniewski
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 25 lutego 1908
Starosielce
Data i miejsce śmierci 8 października 1987
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1943-1969
Jednostki 1 Warszawska Dywizja Piechoty, 2 Warszawska Dywizja Piechoty
Stanowiska szef Głównej Kontroli MON
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Order Krzyża Grunwaldu III klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal za Warszawę 1939–1945 Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej Krzyż Wojenny Czechosłowacki 1939 Medal za Wyzwolenie Warszawy (ZSRR) Medal za Zdobycie Berlina (ZSRR) Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” (ZSRR)
Grób gen. bryg. Edwarda Braniewskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Edward Braniewski, pierwotnie Brandstetter (ur. 25 lutego 1908 w Starosielcach koło Białegostoku, zm. 8 października 1987 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego.

1916-1918 przebywał wraz z rodziną w Rosji, do 1927 uczył się w Białymstoku, a w 1929 zdał maturę w Warszawie. 1935-1939 działał w Związku Zawodowym Pracowników Handlu i Biurowości. 1939–1941 przebywał w Witebsku, a 1941-1943 w rejonie czelabińskim. W czerwcu 1943 wstąpił do armii Berlinga i w 1 DP im. Kościuszki został zastępcą dowódcy batalionu ds. polityczno-wychowawczych. Od jesieni 1943 instruktor polityczno-wychowawczy w korpusie oficerów polityczno-wychowawczych. Od maja 1944 instruktor Wydziału Polityczno-Wychowawczego 2 DP im. Dąbrowskiego. Przeszedł szlak bojowy 2 DP od Bugu do Lublina latem 1944. W listopadzie 1944 mianowany zastępcą szefa Wydziału Polityczno-Wychowawczego Kwatermistrzostwa 1 Armii WP. Walczył pod Lublinem, Warszawą, na Wale Pomorskim, nad Odrą i Łabą. Po wojnie został szefem wydziału w Zarządzie Politycznym 1 Armii WP. Od lutego 1946 zastępca szefa, a od maja 1947 szef Oddziału II Głównego zarządu Polityczno-Wychowawczego WP.

2 XII 1947 roku Prezydent RP Bolesław Bierut mianował go komendantem głównym Powszechnej Organizacji Służba Polsce. Od stycznia 1951 zastępca dowódcy Okręgu Wojskowego nr 4 we Wrocławiu ds. politycznych i szef Zarządu Politycznego tego okręgu. W lutym 1953 zwolniony ze stanowiska, a w marcu 1953 przeniesiony do rezerwy. Pracował w Ministerstwie Skupu jako dyrektor departamentu. Wiosną 1958 powrócił do służby w WP i został szefem Głównej Kontroli MON. W lipcu 1960 mianowany generałem brygady; nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa Aleksander Zawadzki. 1960-1963 studiował w Akademii Sztabu Generalnego. W latach 1965–1969 był komendantem Wojskowej Akademii Politycznej. W 1969 roku został przeniesiony w stan spoczynku.

Został pochowany 14 października 1987 roku na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera B 4). W uroczystościach pogrzebowych uczestniczyła delegacja WP z komendantem WAP gen. dyw. Władysławem Polańskim, który przemawiał w imieniu kierownictwa Ministerstwa Obrony Narodowej.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • A. Ciupiński, Wojskowa Akademia Polityczna im. Feliksa Dzierżyńskiego 1951–1986, Wyd. WAP, Warszawa 1986
  • H.P. Kosk, Generalicja polska, t. 1, Wyd. Oficyna Wydawnicza „Ajaks”. Pruszków 2001, ​ISBN 83-87103-81-0
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom I: A–H, Toruń 2010, s. 199–202