Egon Müller

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Egon Müller
ilustracja
Data i miejsce
urodzenia
26 listopada 1948
Kilonia
Strona internetowa
Stadion żużlowy Motodrom Halbemond na którym Egon Müller w 1983 wywalczył tytuł indywidualnego mistrza świata na żużlu

Egon Müller (ur. 26 listopada 1948 w Kilonii) – niemiecki żużlowiec, indywidualny mistrz świata, reprezentant Niemiec.

Uczestniczył siedem razy w finałach indywidualnych mistrzostw świata. Raz zdobył tytuł mistrzowski. Był to rok 1983 i finał w niemieckim Norden, gdzie okazał się bezkonkurencyjny, zwyciężając z kompletem 15 punktów. Dwukrotny brązowy medalista drużynowych mistrzostw świata na torze w Olching (1981) oraz Londynie na torze White City Stadium (1982). Trzykrotnie startował w finałach mistrzostw świata par, zdobywając w 1977 w Manchesterze brązowy medal. Ma na swoim koncie tytuły mistrza świata w wyścigach na długim torze w 1974 w Scheeßel, w 1975 w Radgonie, w 1978 w Mühldorf. Posiada w swoim dorobku także dwa srebrne medale: 1980 i 1984, oraz dwa brązowe, które wywalczył na torach w Mariańskich Łaźniach (1976) oraz Esbjerg (1982). Indywidualny Mistrz RFN z lat 1979, 1981, 1983, 1984, 1985.

Obecnie jest mechanikiem żużlowym. W przeszłości Egon Müller zajmował się silnikami żużlowymi Tomasza Golloba.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Indywidualne Mistrzostwa Świata

Indywidualne Mistrzostwa RFN

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]