Jerzy Szczakiel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jerzy Szczakiel
Ilustracja
Data i miejsce
urodzenia
28 stycznia 1949
Grudzice

Jerzy Szczakiel (ur. 28 stycznia 1949 w Grudzicach) – polski żużlowiec, pierwszy polski indywidualny mistrz świata, wychowanek Kolejarza Opole.

Kariera[edytuj]

Jerzy Szczakiel jest absolwentem Zespołu Szkół Mechanicznych w Opolu[1]. Karierę żużlową rozpoczął w 1967 roku w Kolejarzu Opole, z którym był związany przez całą karierę żużlową i szybko zaczął odnosić sukcesy w tej dyscyplinie sportu: w 1969 roku wygrał Turniej o Srebrny Kask, zadebiutował w finale indywidualnych mistrzostw Polski 1969 w Rybniku, które zakończył na 5. miejscu oraz wygrał z Kolejarzem Opole II ligę i awansował do pierwszej ligi, a sezon później zajął z drużyną 3. miejsce w pierwszej lidze.

Rok 1971 był jednym z najlepszych w karierze Szczakiela. Dnia 11 lipca 1971 roku na Stadionie Miejskim w Rybniku wraz z Andrzejem Wyglendą zdobył mistrzostwo świata par, na tym samym stadionie zdobył indywidualne wicemistrzostwo Polski oraz zadebiutował w finale indywidualnych mistrzostw świata w szwedzkim Göteborgu, które zakończył na 15 miejsce bez zdobyczy punktowej, a także zajął 3. miejsce w Turnieju o Złoty Kask oraz 2. miejsce w Memoriale Alfreda Smoczyka. Rok później, w 1972 roku w Lesznie został młodzieżowym indywidualnym wicemistrzem Polski.

Dnia 2 września 1973 roku na Stadionie Śląskim w Chorzowie Jerzy Szczakiel odniósł swój największy sukces w karierze żużlowej - 20 biegach finału indywidualnych mistrzostw świata 1973 z 13 punktami niespodziewanie prowadził w tabeli wraz legendarnym nowozelandzkim żużlowcem Ivanem Maugerem, w związku z czym o rozstrzygnięciu finałowego turnieju zdecydował dodatkowy bieg, w którym niemiecki sędzia Georg Traunspurger zbyt szybko puścił taśmę i na starcie Ivan Mauger „zaspał”, jednak na drugim łuku drugiego okrążenia zbliżył się do Szczakiela i zaatakował go od wewnętrznej. Jednak zaliczył upadek i pomimo, iż leżał na torze (wokół niego znajdowało się kilka osób z obsługi technicznej), Jerzy Szczakiel kontynuował bieg i objechał ostatnie dwa okrążenia i po tych niecodziennych okolicznościach, Jerzy Szczakiel został pierwszym polskim indywidualnym mistrzem świata (w 2010 roku sukces Szczakiela powtórzył Tomasz Gollob)[2][3]. Sukces ten dał Szczakielowi 3. miejsce w Plebiscycie Przeglądu Sportowego w 1973, w którym zdobył 753 552 głosów.

Potem Jerzy Szczakiel już nie odnosił większych sukcesów, poza brązowym medalem drużynowych mistrzostw świata 1974 na Stadionie Śląskim w Chorzowie wraz z Janem Muchą, Zenonem Plechem i Andrzejem Jurczyńskim, drugim miejscem Turnieju o Puchar Rybnickiego Okręgu Węglowego 1974 oraz zwycięstwem w Turnieju o Łańcuch Herbowy Miasta Ostrowa Wielkopolskiego 1975. Karierę zakończył w 1979 roku.

Starty w lidze[edytuj]

Osiągnięcia[edytuj]

Indywidualne Mistrzostwa Świata

Drużynowe Mistrzostwa Świata

Mistrzostwa Świata Par

Indywidualne Mistrzostwa Polski

Młodzieżowe Indywidualne Mistrzostwa Polski

Drużynowe mistrzostwa Polski

  • 1970 – 3 miejsce

Złoty Kask

Srebrny Kask

Inne ważniejsze turnieje[edytuj]

Memoriał Alfreda Smoczyka w Lesznie

  • 1971 – 2 miejsce – 12 pkt
  • 1974 – 5 miejsce – 11 pkt

Turniej o Puchar Rybnickiego Okręgu Węglowego

  • 1969 – 7 miejsce – 7 pkt
  • 1970 – 6 miejsce – 9 pkt
  • 1973 – 8 miejsce – 9 pkt
  • 1974 – 2 miejsce – 13 pkt

Turniej o Łańcuch Herbowy Miasta Ostrowa Wielkopolskiego

  • 19751 miejsce

Po zakończeniu kariery[edytuj]

Po zakończeniu kariery żużlowej Jerzy Szczakiel próbował swoich sił w roli trenera, od 2002 roku corocznie na torze w Opolu organizuje turniej żużlowy „Mistrz Świata Jerzy Szczakiel zaprasza”. Bez powodzenia kandydował z listy Polskiego Stronnictwa Ludowego w wyborach samorządowych 2014 do sejmiku województwa opolskiego i w wyborach parlamentarnych 2015 do Sejmu.

Upamiętnienie[edytuj]

Imieniem Jerzego Szczakiela nadano rondo na skrzyżowaniu obwodnicy Opola i ul. Strzeleckiej.

Ciekawostki[edytuj]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]