Ivan Mauger

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ivan Mauger
Ilustracja
Data i miejsce
urodzenia
4 października 1939
Christchurch
Data i miejsce
śmierci
16 kwietnia 2018
Gold Coast
Pseudonim Galloping Mauger
Dorobek medalowy
Żużel
Reprezentacja  Nowa Zelandia
Mistrzostwa świata
Złoto
1968 Göteborg indywidualnie
Złoto
1969 Londyn indywidualnie
Złoto
1970 Malmö pary
Złoto
1970 Wrocław indywidualnie
Złoto
1972 Londyn indywidualnie
Złoto
1977 Göteborg indywidualnie
Złoto
1979 Chorzów indywidualnie
Złoto
1979 Londyn drużynowo
Srebro
1971 Rybnik pary
Srebro
1971 Göteborg indywidualnie
Srebro
1972 Borås pary
Srebro
1973 Chorzów indywidualnie
Srebro
1974 Göteborg indywidualnie
Srebro
1978 Chorzów pary
Srebro
1981 Chorzów pary
Brąz
1967 Londyn indywidualnie
Brąz
1974 Manchester pary
Brąz
1984 Lonigo pary
Dorobek medalowy
Żużel Speedway logo.svg
Reprezentacja  Wielka Brytania
Mistrzostwa świata
Złoto
1968 Londyn drużynowo
Złoto
1971 Wrocław drużynowo
Złoto
1972 Olching drużynowo
Srebro
1969 Rybnik drużynowo
Srebro
1970 Londyn drużynowo
Brąz
1967 Malmö drużynowo

Ivan Gerald Mauger[1] (ur. 4 października 1939 w Christchurch, zm. 16 kwietnia 2018 w Gold Coast[2][3]) – nowozelandzki żużlowiec, wielokrotny indywidualny i drużynowy mistrz świata.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Mauger był uczniem Jacka Younga. Nowozelandczyk był sześciokrotnym indywidualnym mistrzem świata na żużlu. Czternaście razy wystąpił w finałach IMŚ.

Był ośmiokrotnie finalistą drużynowych mistrzostw świata, w tym siedmiokrotnie reprezentował Wielką Brytanię. Zdobył cztery złote, dwa srebrne i jeden brązowy medal. W barwach Nowej Zelandii wywalczył jeden złoty medal. Czternaście razy uczestniczył w turniejach mistrzostw świata par, na których zdobył dwa złote, cztery srebrne i dwa brązowe medale.

Pięciokrotnie stawał na podium mistrzostw świata na długim torze. W 1971 roku w Oslo, w 1972 roku w Mühldorfie i w 1976 roku w Mariańskich Łaźniach wywalczył złote medale w tej konkurencji. Zdobył srebrne medale w 1974 roku w Scheeßel i w 1975 roku w Radgonie.

Mauger był czterokrotnie indywidualnym mistrzem Wielkiej Brytanii, dwukrotnie wywalczył złoty medal w indywidualnych mistrzostwach Nowej Zelandii.

W wieku 46 lat Mauger zakończył karierę sportową, która trwała 30 lat. Z kibicami pożegnał się także w Polsce. Pożegnalne turnieje zorganizowane były w Gnieźnie i Lesznie.

Emerytura sportowa[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery Mauger zajmował się promowaniem żużla. W Malezji otworzył klinikę żużlową[4]. Organizował też turnieje z udziałem czołowych żużlowców świata na torach w Australii i Nowej Zelandii – coroczny cykl Ivan Mauger Golden Helmet Series[4]. Jeszcze w wieku 69 lat ścigał się na torze i potrafił zwyciężać ze znacznie młodszymi rywalami. Był on autorem kilku książek o tematyce żużlowej. Przez FIM został uhonorowany Medalem Zasługi dla Motocyklizmu[4].

Mauger był założycielem „Ivan Mauger Academy of Excellents”, która siedziby ma w Nowej Zelandii, Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii[4]. Pod jego okiem trenowali tacy zawodnicy jak: Hans Nielsen (czterokrotny mistrz świata), Ole Olsen (trzykrotny mistrz świata), Jason Crump (trzykrotny mistrz świata), Billy Hamill i Mark Loram (złoci medaliści w 1996 i 2000 r.), Leigh Adams (srebrny i brązowy medalista mistrzostw świata) oraz Peter Collins (jeden z najlepszych brytyjskich żużlowców w historii).

Na żużlu startował także jego syn, Kim.

Starty w lidze[edytuj | edytuj kod]

Liga angielska
do uzupełnienia

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Indywidualne mistrzostwa świata
  • 1966Szwecja Göteborg – 4. miejsce (11 pkt)
  • 1967Wielka Brytania Londyn – 3. miejsce (13 pkt)
  • 1968Szwecja Göteborg – 1. miejsce (15 pkt)
  • 1969Wielka Brytania Londyn – 1. miejsce (14 pkt)
  • 1970Polska Wrocław1. miejsce (15 pkt)
  • 1971Szwecja Göteborg – 2. miejsce (12+3 pkt)
  • 1972Wielka Brytania Londyn – 1. miejsce (13+3 pkt)
  • 1973Polska Chorzów – 2. miejsce (13+u pkt)
  • 1974Szwecja Göteborg – 2. miejsce (11+3 pkt)
  • 1975Wielka Brytania Londyn – 4. miejsce (12+2 pkt)
  • 1976Polska Chorzów – 4. miejsce (11 pkt)
  • 1977Szwecja Göteborg – 1. miejsce (14 pkt)
  • 1978Wielka Brytania Londyn – 8. miejsce (8 pkt)
  • 1979Polska Chorzów – 1. miejsce (14 pkt)
Drużynowe mistrzostwa świata
Mistrzostwa świata par
Indywidualne mistrzostwa świata na długim torze
Indywidualne mistrzostwa Nowej Zelandii
do uzupełnienia
Indywidualne mistrzostwa Wielkiej Brytanii
do uzupełnienia

Nagrody i uhonorowania[edytuj | edytuj kod]

  • 1969: Sportowiec roku w Wielkiej Brytanii (4. miejsce)
  • 1970: Sportowiec roku w Wielkiej Brytanii (3. miejsce)
  • 1970: Sportowiec roku w Canterbury
  • 1971: Sportowiec roku w Wielkiej Brytanii (4. miejsce)
  • 1971: Sportowiec roku w Canterbury
  • 1972: Sportowiec roku w Wielkiej Brytanii (2. miejsce)
  • 1972: Sportowiec roku w Canterbury
  • 1973: Sportowiec roku w Wielkiej Brytanii (3. miejsce)
  • 1977: Sportowiec roku w Nowej Zelandii
  • 1978: Sportowiec roku w Nowej Zelandii
  • 1979: Sportowiec roku w Nowej Zelandii
  • 1970–1980: Człowiek dekady według British Motorcycle News
  • 1985: honorowy mieszkaniec Gniezna
  • 1985: honorowy ambasador sportowy Nowej Zelandii
  • 1990: wprowadzenie do galerii sław Nowej Zelandii

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Phil Shaw: Ivan Mauger: New Zealand speedway legend who won six world titles (ang.). independent.co.uk, 2018-04–19. [dostęp 2018-04–20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-20)].
  2. Robert Borowy: Żałoba przykryła światowy żużel. Odszedł mistrz nad mistrzami (pol.). przegladsportowy.pl, 2018-04–16. [dostęp 2018-04–16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-20)].
  3. Speedway’s greatest - Ivan Mauger remembered (ang.). gisborneherald.co.nz, 2018-04–17. [dostęp 2018-04–20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-20)].
  4. a b c d Arkadiusz Adamczyk: To był Ivan Wielki! Legenda kończy dziś 77 lat. przegladsportowy.pl, 2016-10-04. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]