Erhard Milch

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Erhard Milch
Ilustracja
Generalfeldmarschall Erhard Milch; 1944.
Generalfeldmarschall der Luftwaffe Generalfeldmarschall der Luftwaffe
Data i miejsce urodzenia 30 marca 1892
Wilhelmshaven,
Cesarstwo Niemieckie
Data i miejsce śmierci 25 stycznia 1972
Wuppertal, RFN
Przebieg służby
Lata służby 1910-1922,
1933-1945.
Siły zbrojne Cross-Pattee-Heraldry.svg - Luftstreitkräfte
Balkenkreuz.svg - Luftwaffe
Jednostki Jagdgruppe 6, Luftflotte 5
Stanowiska dowódca Luftflotte 5
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
II wojna światowa
Późniejsza praca przemysł samochodowy
Odznaczenia
Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego
Saski Ernestyński Order Domowy Krzyż Żelazny (1914) I Klasy z okuciem ponownego nadania (1939) Krzyż Żelazny (1914) II Klasy z okuciem ponownego nadania (1939) Krzyż Honoru za Wojnę 1914/1918 (dla Frontowców) Medal Pamiątkowy 13 marca 1938 Medal Pamiątkowy 1 października 1938 z okuciem Zamek Praga Medal Pamiątkowy za Powrót Kłajpedy Order Zasługi Cywilnej II Klasy (Bułgaria) Krzyż Wielki Orderu Zasługi (Chile) Order Białej Róży II Klasy (Finlandia) Order Feniksa I Klasy (Grecja) Order Świętego Skarbu I Klasy (Japonia) Krzyż Wielki Orderu Korony Jugosłowiańskiej Order św. Sawy I Klasy (Jugosławia) Order Korony Włoch II Klasy (Włochy) Order św. Maurycego i Łazarza II Klasy (Włochy)
Erhard Milch (z lewej) podczas widzenia w więzieniu z bratem

Erhard Milch (ur. 30 marca 1892 w Wilhelmshaven, zm. 25 stycznia 1972 w Wuppertalu) – niemiecki lotnik wojskowy i cywilny, feldmarszałek. Członek NSDAP od marca 1933[a], zbrodniarz wojenny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jego matką była Niemka, zaś ojcem - aptekarz ze zasymilowanej rodziny żydowskiej[1][2]. Po wstąpieniu do niemieckiej armii w 1910, został szybko oficerem artylerii[3]. Na początku I wojny światowej służył w 6. pułku artylerii pieszej na froncie zachodnim, lecz wkrótce zgłosił się do przeniesienia do lotnictwa. Odbył w 1915 szkolenie obserwatora lotniczego i służył początkowo w tym charakterze. Od jesieni 1916 był adiutantem komendanta szkoły lotniczej w Alt-Autz w Kurlandii. Awansowany do stopnia kapitana, od października 1918 roku dowodził przez krótki okres 6. Dywizjonem Myśliwskim (Jagdgruppe 6)[4]. Za zasługi bojowe został odznaczony Krzyżem Żelaznym II klasy, a następnie I klasy. Po zakończeniu wojny, służył w ochotniczym dywizjonie 412, strzegąc granicy wschodniej Niemiec w składzie Grenzschutz Ost, następnie od stycznia 1920 dowodził policyjną eskadrą lotniczą w Królewcu. Kiedy zabroniono lotnictwa policyjnego w Niemczech po Traktacie Wersalskim, w 1921 roku zrezygnował ze służby i rozpoczął pracę w lotnictwie komunikacyjnym[5].

Milch utworzył małe przedsiębiorstwo lotnicze Lloyd Ostflug w W.M. Gdańsku, należące do związku Lloyd Luftdienst, zajmujące się przewozami do państw bałtyckich. W 1923 został dyrektorem linii lotniczej Danziger Luftpost – następcy Lloyd Ostflug. Po przejęciu tej firmy przez Deutsche Aero Lloyd, Milch przeniósł się do konkurencyjnej linii lotniczej Junkers Luftverkehr, której został dyrektorem. Po jej połączeniu z Deutsche Aero Lloyd w 1926, został pierwszym dyrektorem nowo powstałych linii Lufthansa (Deutsche Luft Hansa)[6]. W latach 30. nabył majątek ziemski, o powierzchni 300 hektarów, położony we wsi Suchy Dwór, 5 km na południe od Wrocławia.

Współpracował z Göringiem przy tworzeniu Luftwaffe. W 1933 roku został zastępcą Göringa w randze sekretarza stanu w Ministerstwie Lotnictwa Rzeszy (RLM), odpowiedzialnym za produkcje zbrojeniową[7]. W tym czasie rodzina Milcha była poddana śledztwu Gestapo w związku z pogłoskami, iż jego ojciec jest Żydem. Göring rozwiązał problem, zmuszając matkę Milcha do podpisania oświadczenia, iż jej mąż nie jest biologicznym ojcem Erharda. Przy okazji miał się wyrazić: „O tym, kto w Luftwaffe jest Żydem, decyduję ja”. W dniu 30 stycznia 1937 został odznaczony przez Adolfa Hitlera złotą odznaką partyjną NSDAP[8].

1 listopada 1938 mianowany został generałem pułkownikiem. Od 24 października 1938 do 7 stycznia 1945 pełnił funkcję generalnego inspektora Luftwaffe. Od 12 kwietnia do 10 maja 1940 roku dowodził 5 Flotą Powietrzną w Norwegii. Po zakończonej sukcesem operacji desantowej w Norwegii, odznaczony został Krzyżem Rycerskim[9]. 19 lipca 1940 roku, wspólnie z Albertem Kesselringiem i Hugo Sperrlem, został awansowany do stopnia feldmarszałka[10]. W następnym roku, po śmierci generała Ernsta Udeta, został Inspektorem Generalnym Lotnictwa (Generalluftzeugmeister), odpowiadającym za rozwój techniczny lotnictwa i produkcję lotniczą w Niemczech. Na tym stanowisku zapewnił wysoki poziom produkcji mimo poprzednich błędnych decyzji podejmowanych przez Udeta. Ernst Udet przygwożdżony raportem Milcha o karygodnych zaniedbaniach praktycznie prowadzących do przegranej Luftwaffe popełnił samobójstwo[11].

Wspólnie z Goebbelsem i Himmlerem starał się w 1944 o odwołanie Göringa za mizerne rezultaty działań Luftwaffe na froncie wschodnim. Zamiar ten nie powiódł się i Milch został zmuszony w sierpniu 1944 roku do rezygnacji ze stanowiska, po czym został zastępcą Alberta Speera[12].

Pod koniec wojny Erhard Milch dostał się do niewoli brytyjskiej, został aresztowany 4 maja 1945 podczas pobytu w jednym z dworów w Neustadt nad Morzem Bałtyckim. Kiedy przesłuchujący go oficerowie brytyjscy wspomnieli o okrucieństwach i zbrodniach popełnionych na więźniach w obozach koncentracyjnych w Buchenwaldzie i Bergen-Belsen, Milch cynicznie odrzekł: Czy panowie nie rozumieją, że to wszystko byli podludzie, a nie tacy ludzie jak panowie i ja [13] W reakcji na te słowa jeden z oficerów brytyjskich wyrwał Milchowi z dłoni buławę marszałkowską i kilkoma ciosami rozbił mu ją na głowie, dotkliwie raniąc – Milcha przewieziono do szpitala wojskowego[14]. Władze brytyjskie trzy lata później wpłynęły na Royal Air Force, aby przeprosiła Milcha za ten epizod, uzasadniając to naruszeniem przepisów dyscyplinarnych przez przesłuchujących go oficerów.

Osądzono go podczas jednego z procesów norymberskich, tzw. procesie Milcha. 17 kwietnia 1949 skazano go na karę dożywotniego więzienia za deportację cudzoziemskich robotników[13] i zbrodnie przeciwko ludzkości[13]. Uchylono natomiast zarzut deportacji i torturowania węgierskich Żydów, ponieważ ich deportacja nastąpiła już po dymisji Milcha ze stanowiska sekretarza stanu i Generalnego Zbrojmistrza Luftwaffe[13]. Tak wysoki wyrok spowodowany był również postawą Milcha, który nie zgodził się być świadkiem oskarżenia[15].

Z więzienia został zwolniony 28 czerwca 1954 roku. Następnie pracował jako doradca w przemyśle samochodowym RFN w Wuppertalu, gdzie zmarł 25 stycznia 1972 roku[16].

Odznaczenia (lista niepełna)[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Z wystawioną wsteczną datą członkostwa od 1 kwietnia 1929.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Deutsche Biographie - Milch, Erhard, www.deutsche-biographie.de [dostęp 2017-11-23].
  2. Rigg, Bryan Mark (2004). Hitler's Jewish Soldiers: The Untold Story of Nazi Racial Laws and Men of Jewish Descent in the German Military. Osijek: University Press of Kansas. ​ISBN 978-070-061-358-8​.
  3. Irving 2011 ↓, s. 17.
  4. Irving 2011 ↓, s. 21.
  5. Irving 2011 ↓, s. 25–26.
  6. Irving 2011 ↓, s. 30.
  7. Irving 2011 ↓, s. 43.
  8. Irving 2011 ↓, s. 83.
  9. Irving 2011 ↓, s. 107.
  10. Irving 2011 ↓, s. 112.
  11. Irving 2011 ↓, s. 154.
  12. Irving 2011 ↓, s. 311.
  13. a b c d Ueberschär 2004 ↓, s. 216–217.
  14. Irving 2011 ↓, s. 321–322.
  15. Irving 2011 ↓, s. 327.
  16. Irving 2011 ↓, s. 360.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • David Irving: Wojna Milcha: Świetność i zmierzch Luftvaffe. Kraków: Wydawnictwo Arkadiusz Wingert, 2011. ISBN 978-83-60682-34-0.
  • Gerd R. Ueberschär: Wojskowe elity III Rzeszy. Warszawa: Dom Wydawniczy Bellona, 2004. ISBN 83-1109-8808-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]