Wilhelm Keitel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wilhelm Keitel
Ilustracja
Feldmarszałek Wilhelm Keitel
feldmarszałek feldmarszałek
Data i miejsce urodzenia 22 września 1882
Księstwo Brunszwiku, Cesarstwo Niemieckie
Data i miejsce śmierci 16 października 1946
Norymberga, amerykańska strefa okupacyjna Niemiec
Przebieg służby
Lata służby 1901−1945
Siły zbrojne Kaiserstandarte.svg Armia Cesarstwa Niemieckiego
War Ensign of Germany (1921-1933).svg Reichswehra
Balkenkreuz.svg Wehrmacht
Stanowiska szef OKW
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Keitel podpisujący kapitulację Wehrmachtu

Wilhelm Bodewin Johann Gustav Keitel (ur. 22 września 1882 w Helmscherode pod Bad Gandersheim, stracony 16 października 1946 w Norymberdze) – niemiecki feldmarszałek (od lipca 1940 roku) z czasów II wojny światowej, zbrodniarz wojenny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie posiadaczy ziemskich z Brunszwiku. Wstąpił w 1901 do artylerii polowej wojsk pruskich Armii Cesarstwa Niemieckiego. Brał udział w I wojnie światowej, początkowo jako oficer frontowy, a od 1916 roku w sztabie pułku. Jako dowódca baterii zasłynął odważną postawą[1] podczas krwawych walk na froncie francuskim.

Po zakończeniu I wojny piął się w górę po szczeblach w Reichswehrze. W latach 1926-1933 dowodził wydziałem organizacyjnym Sztabu Generalnego Reichswehry (Truppenamt - urząd podległy Ministerstwu Obrony, a pełniący rolę sztabu generalnego armii niemieckiej, którego istnienie zakazane zostało na mocy traktatu wersalskiego)[2]. Od 1935 roku był szefem Zarządu Ogólnego Wehrmachtu w ministerstwie wojny, a w lutym 1938 został szefem Naczelnego Dowództwa Wehrmachtu (Oberkommando der Wehrmacht, OKW) mianowany przez Adolfa Hitlera. Brał udział w przygotowywaniu większości najważniejszych działań wojennych, m.in. planowaniu agresji na Polskę w roku 1939. 22 czerwca 1940 roku osobiście prowadził negocjacje na temat zawieszenia broni w wojnie z Francją i podpisał akt zawieszenia broni w Compiègne.

Keitel był odpowiedzialny za liczne zbrodnie wojenne Wehrmachtu jako absolutnie posłuszny wykonawca rozkazów Adolfa Hitlera i jeden z jego najbliższych współpracowników[3], uważając nazistowskiego dyktatora za geniusza militarnego. Podpisał m.in. rozkazy dotyczące traktowania jeńców radzieckich oraz Rosjan na terenach okupowanych (6 czerwca 1941 roku podpisał tzw. Kommissarbefehl, czyli rozkaz rozstrzeliwania radzieckich komisarzy). 7 grudnia 1941 roku feldmarszałek Wilhelm Keitel podpisał specjalny dekret Adolfa Hitlera o nazwie Nacht und Nebel, nakazujący represje (aresztowania i umieszczania w obozach koncentracyjnych) członków opozycji antyhitlerowskiej działających w okupowanych państwach Europy Zachodniej; w wyniku akcji wymordowano ok. 7000 osób.

Upadek[edytuj | edytuj kod]

8 maja 1945 roku podpisał w Berlinie akt bezwarunkowej kapitulacji niemieckich sił zbrojnych[4], po czym został aresztowany 13 maja 1945 i osądzony przez Międzynarodowy Trybunał Wojskowy[5] w Norymberdze. Keitel stawił się na proces w błękitnym garniturze, prosząc o rozpatrzenie faktu, iż próbował złagodzić rozkazy wydawane przez Adolfa Hitlera. Na pytanie, czy czuje się winnym, odpowiedział przecząco; wyjaśniał swój wkład w II wojnę światową tym, że każdy żołnierz powinien słuchać rozkazów, czym zaskoczył sędziów z trybunału. Gdy odczytano wyrok skazujący Keitla, ten sztywno stał nie okazując żadnej reakcji emocjonalnej.

Za zbrodnie wojenne został skazany na karę śmierci przez powieszenie. Keitel prosił później o zamianę sposobu wykonania wyroku na rozstrzelanie, Sojusznicza Rada Kontroli Niemiec odrzuciła jednak prośbę. Oczekując na wykonanie wyroku śmierci napisał autobiografię. Wyrok wykonano 16 października 1946 roku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. José María López Ruiz, Tyrani i zbrodniarze. Najwięksi nikczemnicy w dziejach świata tłum. Agata Ciastek, Dom Wydawniczy Bellona, Warszawa 2006, s. 276.
  2. Tadeusz Szafar, Afera Generałów, s. 4
  3. Jerzy Szynkowski, Wilczy Szaniec, Algraf, 2009, ​ISBN 978-83-60926-32-1​, s. 103.
  4. Jerzy Szynkowski, Wilczy Szaniec, Algraf, 2009, ​ISBN 978-83-60926-32-1​, s. 103-104.
  5. Jerzy Szynkowski, Wilczy Szaniec, Algraf, 2009, ​ISBN 978-83-60926-32-1​, s. 104.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • José María López Ruiz, Tyrani i zbrodniarze. Najwięksi nikczemnicy w dziejach świata tłum. Agata Ciastek, Dom Wydawniczy Bellona, Warszawa 2006, s. 276.
  • Jerzy Szynkowski, Wilczy Szaniec, Algraf, 2009, ​ISBN 978-83-60926-32-1​, s. 103-104.
  • Tadeusz Szafar, Afera Generałów, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1961r., Wydanie I