Erwin Sówka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Erwin Sówka
Ilustracja
Erwin Sówka (2018)
Data i miejsce urodzenia 18 czerwca 1936
Giszowiec
Narodowość polska
Dziedzina sztuki malarstwo
Epoka prymitywizm
Odznaczenia
Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

Erwin Sówka (ur. 18 czerwca 1936 w Giszowcu) – polski malarz zaliczany do prymitywistów, emerytowany górnik kopalni węgla kamiennego Wieczorek w Janowie, jedyny żyjący twórca Grupy Janowskiej (gdy z grupy odszedł Teofil Ociepka, wyznaczył go na swojego następcę jako poważnie podchodzącego do okultyzmu, mistyki i śląskiego genius loci).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie górniczej w Giszowcu. W wieku 16 lat podjął pracę w elektrowni Jerzy przy kopalni Giesche i już wtedy namalował swój pierwszy obraz. W krótkim czasie podjął pracę jako górnik w kopalni Giesche, gdzie pracował razem z Ewaldem Gawlikiem. Na emeryturę przeszedł w 1986 roku.

W swojej twórczości nawiązuje do mitów górniczych i kultury starożytnego wschodu. Przedstawia głównie akty kobiece na tle Nikiszowca, domów z wielkiej płyty, ogródków działkowych, górników i ich mieszkań.

Osiągnął światowy rozgłos. Jego prace prezentowane były w kraju i za granicą m.in. we Francji, Włoszech, i Chorwacji, a odnaleźć je można w zbiorach m.in.: Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie, Muzeum Narodowego we Wrocławiu, Muzeum Śląskiego w Katowicach, Galerii „Barwy Śląska” oraz w wielu polskich i zagranicznych kolekcjach prywatnych. Posiada biogram w Światowej Encyklopedii Sztuki Naiwnej. O jego twórczości powstało kilka filmów dokumentalnych (m.in. Sówka Erwin Adama Sikory z 2005), a Lech Majewski nakręcił pełnometrażową opowieść o malarzu i Grupie Janowskiej pt. Angelus (2001). Obecnie mieszka w Katowicach w dzielnicy Zawodzie.

W 2012 został laureatem Cegły Janoscha, nagrody przyznawanej przez katowicką redakcję Gazety Wyborczej za zasługi w zachowywaniu kulturowej tożsamości Górnego Śląska i rozsławianiu regionu. W 2013 odznaczony Złotą Odznaką Honorową za Zasługi dla Województwa Śląskiego[1].

W 2014 roku wystąpił w teledysku grupy Pilar – w utworze Świt zagrał samego siebie. W 2017 roku otrzymał srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[2].

Wybrane prace[edytuj | edytuj kod]

  • Barbara na Karmerze
  • Dwie żony
  • Echo
  • Eros
  • Inana
  • Kali
  • Nikisz
  • Nikisz (2)
  • Pokolenia
  • Trzy róże Nikiszu
  • Tryptyk śląski
  • W ogrodzie
  • Narodziny uczuć
  • Życie wewnętrzne

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wyróżnienie dla Erwina Sówki insilesia.pl (pol.) [dostęp 2017-05-22]
  2. Odznaczenia dla zasłużonych dla kultury w Muzeum Śląskim. Muzeum Śląskie, 2017. [dostęp 2018-12-08].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]