Erwin Wolanek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Erwin Alojzy Wolanek
podpułkownik podpułkownik
Data i miejsce urodzenia 4 października 1893
Winniki
Data i miejsce śmierci 3 maja 1972
Grodzisk Mazowiecki
Przebieg służby
Lata służby 1914–1939
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 pułku piechoty
6 pułku piechoty
93 pułku piechoty
38 pułku piechoty
IX Brygadzie Piechoty
6 pułku piechoty
Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie
19 pułk piechoty
41 pułk piechoty
134 pułk piechoty
Stanowiska adiutant
dowódca pułku piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Złoty Krzyż Zasługi

Erwin Alojzy Wolanek (ur. 4 października 1893 w Winnikach, zm. 3 maja 1972[a] w Grodzisku Mazowieckim) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Alojzego i Janiny z domu Achrer. Uczęszczał do III Gimnazjum we Lwowie, w którym otrzymał świadectwo maturalne[1].

Od 3 sierpnia 1914 w Legionach Polskich, gdzie otrzymał przydział do 3 kompanii I baonu 1 pułku piechoty, a w roku następnym został przeniesiony do 6 pułku piechoty. Leczył się, ponieważ podczas walk został ranny oraz zachorował na tyfus[1].

28 września 1917 został wcielony w szeregi armii austriackiej i został skierowany do szkoły oficerskiej, a po jej ukończeniu przydzielony do 93 pułku piechoty[1].

W listopadzie 1918 walczył w obronie Lwowa. Od 23 listopada 1918 do 31 stycznia 1919 pełnił służbę w 2 kompanii 38 pułku piechoty. W międzyczasie 25 listopada 1918 otrzymał awans na stopień chorążego. 29 maja 1919 awansowany na stopień podporucznika[1]. Do 13 lipca 1919 służył w baonie szturmowym Brygady Lwowskiej, a do 30 września 1919 w IX Brygadzie Piechoty. 1 października rozpoczął służbę w 6 pułku piechoty. Walcząc w maju 1920, podporucznik Wolanek przyczynił się do uratowania od strat 11 kompanię, kiedy na czele kilku żołnierzy obrzucił granatami i ostrzelał ogniem karabinów maszynowych atakujący pozycje pułku bolszewicki samochód pancerny[1].

Na stanowisku adiutanta III baonu nad Teterewem podczas przewożenia ważnych dokumentów otoczył podporucznika Wolanka szwadron jazdy baszkirskiej. Nie zastanawiając się, na ich oczach zniszczył dokumenty, lecz został wzięty do niewoli. Zbiegł z niej i tułając się przez dwa miesiące powrócił w szeregi swojego baonu[1]. Za czyny te odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. 13 lutego 1921 otrzymał awans na stopnień kapitana.

18 lutego 1928 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 78. lokatą w korpusie oficerów piechoty[2]. We wrześniu 1930 został przeniesiony do Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie na stanowisko dowódcy batalionu[3]. W listopadzie 1932 został przeniesiony do 19 pułku piechoty we Lwowie na stanowisko dowódcy batalionu[4]. 27 czerwca 1935 został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 i 26. lokatą w korpusie oficerów piechoty[5]. W lipcu tego roku został przeniesiony do 41 pułku piechoty w Suwałkach na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[6][7].

W sierpniu 1939 został wyznaczony na stanowisko dowódcy 134 pułku piechoty. Podczas kampanii wrześniowej, 27 września został przez Niemców wzięty do niewoli, w której był przetrzymywany do 1945, w Oflagu II A Prenzlau (numer jeńca: 109), w maju 1940 został przeniesiony do Oflagu IV C Colditz (numer jeńca: 7503).

W 1946 powrócił do kraju. W cywilu był pracownikiem w przemyśle farmaceutycznym. Zmarł w Grodzisku Mazowieckim i został pochowany na miejscowym cmentarzu.

Był żonaty. Miał syna Jerzego i córkę Krystynę[8].

Grób Erwina Alojzy Wolanka v Grodisku Mazowieckim

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Polak w swojej bibliografii na stronie 233 podaje rok śmierci 1973

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Polak (red.) 1993 ↓, s. 233.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 21 lutego 1928 roku, s. 46.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 20 września 1930 roku, s. 295.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 415.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 28 czerwca 1935 roku, s. 69.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 4 lipca 1935 roku, s. 95.
  7. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 597.
  8. a b Polak (red.) 1993 ↓, s. 234.
  9. M.P. z 1931 r. nr 132, poz. 199.
  10. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 14.
  11. M.P. z 1930 r. nr 98, poz. 143.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]