Etiuda nr 1 op. posth (Chopin)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Etiuda nr 1 op. posth - pochodząca ze zbioru Trois Nouvelles Études etiuda skomponowana przez Fryderyka Chopina w 1839 jako dodatek do książki instruktażowej dotyczącej gry na fortepianie "Méthode des méthodes de piano" autorstwa Ignacego Moschelesa i Franciszka Józefa Fétisa. Utwór napisany jest w tonacji f-moll i ma za zadanie nauczyć pianistów z gry kompozycji posiadających 4 głosową polifonię. Nie zawiera on żadnych trudności technicznych spotykanych w etiudach z opusu 10 czy 25.