Etiuda nr 2 op. posth (Chopin)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Etiuda nr 2 op. posth - pochodząca ze zbioru Trois Nouvelles Études etiuda skomponowana przez Fryderyka Chopina w 1839 jako dodatek do książki instruktażowej dotyczącej gry na fortepianie "Méthode des méthodes de piano" autorstwa Ignacego Moschelesa i Franciszka Józefa Fétisa. Utwór napisany jest w tonacji As-dur i ma za zadanie nauczyć pianistów z gry kompozycji posiadających 3 głosową polifonię. Kompozycja składa się z akordowej melodii granej przez prawą rękę której akompaniuje prosta partia basu (lewa ręka). Nie zawiera ona żadnych trudności technicznych spotykanych w etiudach z opusu 10 czy 25. Był to jeden z ostatnich utworów, jakie usłyszał przed swoją śmiercią Franciszek Liszt (przyjaciel Chopina).