Felicjan Loth

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Felicjan Loth, ps. „Felek” (ur. 30 czerwca 1914 we Lwowie , zm. 24 lipca 1982 w Warszawie) – chirurg, narodowiec, żołnierz Związku Jaszczurczego.

Rodzina[edytuj]

Był synem Edwarda i Jadwigi[1]. W grudniu 1939 ożenił się z Zofią Guttakowską[2].

Wykształcenie[edytuj]

Działał w harcerstwie. Był też członkiem Obozu Narodowo-Radykalnego[3]. Uczęszczał do Gimnazjum im. Stanisława Staszica w Warszawie. Następnie podjął studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Warszawskiego. Jednak już od 1934 studiował medycynę na Wydziale Lekarskim UW, gdzie dyplom otrzymał 13 III 1940. Tutaj był prezesem Koła Medyków[4].

II wojna światowa[edytuj]

W czasie wojny należał do Związku Jaszczurczego. Pracował w szpitalu PCK na ul. Smolnej 6, gdzie odbywały się tajne zajęcia w zakresie studiów medycznych. 20 lutego 1941 został aresztowany przez gestapo za działalność w Kole Medyków. Trafił na Pawiak, gdzie przeszedł brutalne śledztwo. Dzięki pomocy będącego tu wcześniej dra Zygmunta Śliwickiego (internista w szpitalu więziennym) otrzymał pracę w tym szpitalu (jako chirurg). Tutaj zaangażował się w działalność konspiracyjną. Mimo wszelkich zakazów niesiono pomoc potrzebującym, w tym także Żydom[5]. Zwolniony 31 VII 1944, gdy likwidowano Pawiak (150 mężczyzn i 50 kobiet, w tym lekarze)[6]. W czasie powstania był lekarzem chirurgiem w szpitalu polowym na ul. Mokotowskiej 55[7]. Po upadku powstania i ewakuacji z personelem Szpitala Wolskiego (ul. Płocka 26) przebywał na Pomorzu, zagrożony aresztowaniem NKWD[8].

Powojenne losy[edytuj]

Od 1945 do 1950 pracował w Szpitalu Wolskim. Był także wykładowcą anatomii w Akademii Sztuk Pięknych. Od 1950 do 1953 był asystentem w klinice ortopedycznej Akademii Medycznej. Następnie pracował do 1956 w sanatorium w Otwocku.

Był organizatorem Wojewódzkiego Szpitala Chirurgii Urazowej Dziecięcej „Omega” w Al. Jerozolimskich 57. Placówką tą kierował do końca życia.

W 1961 był pierwszym chirurgiem w Polsce, który dokonał wycięcia stawu kolanowego u chorego z hemofilią, mając jedynie świeże mrożone osocze, jako substytut czynnika VIII[9][10].

Publikacje[edytuj]

  • Byłem lekarzem na Pawiaku, [w:] Pamiętniki lekarzy, „Czytelnik”, Warszawa 1964.

Przypisy

  1. Powstańcze biogramy – www.1944.pl [dostęp 8 VIII 2017 r.]
  2. Informacja ze strony 16 Warszawskiej Drużyny Harcerzy im. Zawiszy Czarnego – www.16wdh.pl [dostęp 08.08.2017]
  3. W.J. Muszyński, Duch młodych. Organizacja Polska i Obóz Narodowo-Radykalny w latach 1934–1944. Od studenckiej rewolty do konspiracji niepodległościowej, IPN, Warszawa 2011, s. 489. ​ISBN 978-83-7629-283-0
  4. W.J. Muszyński, Duch młodych. Organizacja Polska i Obóz Narodowo-Radykalny w latach 1934–1944. Od studenckiej rewolty do konspiracji niepodległościowej, IPN, Warszawa 2011, s. 242 i 243. ​ISBN 978-83-7629-283-0
  5. Powstańcze biogramy – www.1944.pl [dostęp 8 VIII 2017 r.]
  6. Powstańcze biogramy – www.1944.pl [dostęp 08.08.2017]
  7. Encyklopedia Medyków Powstania Warszawskiego [dostęp: 8 VIII 2017 r.]
  8. Powstańcze biogramy – www.1944.pl [dostęp 08.08.2017]
  9. Powstańcze biogramy – www.1944.pl [dostęp 8 VIII 2017 r.]
  10. Encyklopedia PWN – Felicjan Loth [dostęp: 8 VIII 2017 r.]

Bibliografia[edytuj]

  • W.J. Muszyński, Duch młodych. Organizacja Polska i Obóz Narodowo-Radykalny w latach 1934–1944. Od studenckiej rewolty do konspiracji niepodległościowej, IPN, Warszawa 2011, s. 242 i 243, przypis 172, 431 (zdjęcie), 489. ​ISBN 978-83-7629-283-0