Festiwal w Woodstock

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Festiwal w Woodstock
Woodstock Music & Art Fair
Ilustracja
Fotografia z 17 sierpnia 1969
Lata aktywności 1969
Data i miejsce 15-18 sierpnia 1969[a]
Bethel
Organizator Michael Lang, Artie Kornfeld, Joel Rosenman, John P. Roberts
Tematyka rock, folk, blues, country
Strona internetowa

The Woodstock Music and Art Fair, nieformalnie Woodstock Festival lub Woodstockfestiwal muzyczny odbywający się 15-18 sierpnia 1969 w miejscowości Bethel w stanie Nowy Jork. Hasłem przewodnim było: Peace, Love and Happiness (pol. pokój, miłość i szczęście). Uczestniczyło w nim ponad 400 tys. osób[1]. Jeden z największych zlotów młodzieżowych końca lat 60. XX wieku[2].

Występy artystów zostały zarejestrowane nagrane i wydane jako film dokumentalny pt. Woodstock. Został on nagrodzony Oscarem w 1970[3]. Opublikowano także 2 albumy koncertowe: Woodstock: Music from the Original Soundtrack and More oraz Woodstock 2, zawierające muzykę zarejestrowaną podczas festiwalu[4].

Magazyn „Rolling Stone” uznał festiwal za jedno z 50 wydarzeń, które zmieniły historię rock and rolla[5].

Miejsce, w którym odbywał się festiwal zostało, 28 lutego 2017, wpisane na listę National Register of Historic Places[6].

Organizacja festiwalu[edytuj | edytuj kod]

Festiwal został zorganizowany z inicjatywy producentów muzycznych, Artiego Kornfelda i Michaela Langa, oraz inwestorów, Joela Rosenmana i Johna P. Robertsa. Rosenman i Roberts poszukiwali atrakcyjnych ofert inwestycyjnych. W odpowiedzi na ich ogłoszenia prasowe Kornfeld i Lang złożyli propozycję założenia studia nagrań w Woodstock. W wyniku podjętych rozmów zamiast studia nagrań zdecydowano się na organizację festiwalu muzycznego[7]. Pierwszym zespołem, który podpisał kontrakt, był Creedence Clearwater Revival. Uczynił to w kwietniu 1969 roku, zgadzając się zagrać za 10 tysięcy dolarów.

Bilety kosztowały 18 USD w przedsprzedaży i 24 USD w dniu koncertu (równowartość 114,60 USD i 152,80 USD w 2014)[8]. Sprzedawane były w sklepach muzycznych w Nowym Jorku lub poprzez skrzynkę pocztową w Radio City Station Post Office, znajdującą się w centrum Manhattanu. W przedsprzedaży zostało sprzedanych ok. 186 tys. biletów, a organizatorzy spodziewali się, że na koncercie zjawi się około 200 tys. osób. W dniu koncertu pod naporem tłumu zniszczone zostały ogrodzenia i bramki biletowe, wobec czego organizatorzy zdecydowali się na ogłoszenie, że festiwal jest bezpłatny. Spowodowało to przybycie kolejnych widzów, których liczba przekroczyła ostatecznie 400 tys.[9][1]

Farma Maxa Yasgura w 1999 roku

Woodstock pierwotnie miał odbyć się na 120 ha Mills Industrial Park w mieście Wallkill, w stanie Nowy Jork. Organizatorzy wynajęli to miejsce za 10 tysięcy dolarów wiosną 1969 roku. Urzędnicy Wallkill zostali zapewnieni, że w imprezie weźmie udział mniej niż 50 tys. osób. W wyniku protestów mieszkańców rada miasta na początku lipca uchwaliła akt prawny wymagający pozwolenia na każde zbiorowisko powyżej 5 tys. osób. 15 lipca 1969 r. urzędnicy zakazali przeprowadzenia koncertu, ponieważ przenośne toalety nie spełniały odpowiednich standardów[10]. Spowodowało to duży rozgłos dla festiwalu[11]. Pośpiesznie znalezionym miejscem do organizacji festiwalu były łąki na farmie lokalnego hodowcy bydła mlecznego Maxa Yasgura w Bethel w stanie Nowy Jork[12][13]. Obszar który ostatecznie wybrano miał kształt niecki, pochylonej w stronę stawu. Takie ukształtowanie było dogodne ze względów organizacyjnych, gdyż przypominało naturalną widownie w amfiteatrze. Późna zmiana miejsca nie dała organizatorom wystarczająco dużo czasu na przygotowanie odpowiednich warunków.

W czasie wydarzenia zmarły dwie osoby (jedna w wyniku przedawkowania środków odurzających, druga została przejechana przez ciągnik rolniczy), ponadto doszło do dwóch porodów i kilku poronień[14][15][16][17]. Najczęstszym urazem były skaleczenia stóp[16]. Powszechnym było zażywanie narkotyków[18]. Festiwal odbył się jednak we względnym spokoju pomimo liczby uczestników, intensywnych opadów deszczu, logistycznego chaosu, braku regulaminu, służb porządkowych oraz powierzeniu większości zadań organizacyjnych wspólnotowemu samorządowi[17][19].

Występy[edytuj | edytuj kod]

W festiwalu wzięło udział 33 artystów, w tym Jimi Hendrix oraz Janis Joplin.

Wykonawcy, którzy wystąpili w piątek i sobotę (15 i 16 sierpnia):

Artysta Godzina występu Uwagi
Richie Havens 17:07 – 19:00
Swami Satchidananda 19:10 – 19:20 Wygłosił przemówienie otwierające festiwal
Sweetwater 19:30 – 20:10
Bert Sommer 20:20 – 21:15
Tim Hardin 21:20 – 21:45
Ravi Shankar 22:00 – 22:35 Występ w opadach deszczu
Melanie 22:50 – 23:20
Arlo Guthrie 23:55 – 0:25
Joan Baez 0:55 – 2:00

Wykonawcy, którzy wystąpili rano w sobotę i niedzielę (16 i 17 sierpnia):

Artysta Godzina występu Uwagi
Quill 12:15 – 12:45
Country Joe McDonald 13:00 – 13:30 pierwszy występ Country Joe McDonald
Santana 14:00 – 14:45
John Sebastian 15:30 – 15:55 był zwykłym uczestnikiem festiwalu, ale zagrał, ponieważ pozostali artyści nie zdążyli jeszcze przyjechać
Keef Hartley Band 16:45 – 17:30
The Incredible String Band 18:00 – 18:30
Canned Heat 19:30 – 20:30
Mountain 21:00 – 22:00
Grateful Dead 22:30 – 0:05 występ został przerwany po tym, gdy ich wzmacniacze uległy awarii, w trakcie utworu „Turn On Your Love Light”
Creedence Clearwater Revival 0:30 – 1:20
Janis Joplin z The Kozmic Blues Band[20] 2:00 – 3:00
Sly & the Family Stone 3:30 – 4:20
The Who 5:00 – 6:05 na krótko przerwany przez Abbiego Hoffmana
Jefferson Airplane 8:00 – 9:40

Wykonawcy, którzy wystąpili rano w niedzielę i poniedziałek (17 i 18 sierpnia):

Artysta Godzina występu Uwagi
Joe Cocker i The Grease Band 14:00 – 15:25 Na zakończenie występu ogłoszono przerwę z powodu burzy
Country Joe i Fish 18:30 – 20:00 Drugi występ Country Joe McDonald
Ten Years After 20:15 – 21:15
The Band 22:00 – 22:50
Johnny Winter 0:00 – 1:05
Blood, Sweat & Tears 1:30 – 2:30
Crosby, Stills, Nash & Young 3:00 – 4:00
Paul Butterfield Blues Band 6:00 – 6:45
Sha Na Na 7:30 – 8:00
Jimi Hendrix / Gypsy Sun and Rainbows 9:00 – 11:10 Znacznie mniejsza publiczność (mniej niż 200 tys.)[21]

Kolejne festiwale[edytuj | edytuj kod]

Woodstock stał się symboliczną kulminacją wielu nurtów muzyki rockowej, ale również ikoną pokolenia dzieci kwiatów – obyczajowości i kultury lat 60. Symbolizował epokę hippisów, lecz równocześnie stanowił zapowiedź jej kresu. Nawiązywały do niego wszelkie późniejsze zbiorowe manifestacje rockowe (np. festiwal na wyspie Wight w 1970). Wydarzenia związane z festiwalem dokumentuje m.in. film Woodstock M. Wadleigha (1970) oraz dwa albumy płytowe: Woodstock i Woodstock II. Miały też miejsce kolejne koncerty i festiwale o nazwie Woodstock w kolejne rocznice pierwszego festiwalu:

W Polsce Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy co roku organizuje festiwal „Pol’and’Rock Festival[22], do 2018 pod nazwą Przystanek Woodstock. W założeniu będącym podziękowaniem od fundacji WOŚP dla wolontariuszy. Pierwsza edycja odbyła się w 1995 w Czymanowie nad jeziorem Żarnowieckim[23].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficjalnie zaplanowany na 3 dni, przeciągnął się do 18 sierpnia.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b State Investigating Handling of Tickets At Woodstock Fair – Article – NYTimes.com.
  2. Woodstock: Święto bez świętych (pol.).
  3. Jon Pareles w: The New York Times: Woodstock: A Moment of Muddy Grace (ang.). nytimes.com. [dostęp 2018-10-10].
  4. Thom Jurek: Various Artists: Woodstock (ang.). allmusic.com. [dostęp 2018-10-09].
  5. News.
  6. National Park Service: National Register of Historic Places Program: Weekly List March 10, 2017 (ang.). nps.gov. [dostęp 2018-10-10].
  7. Joel Makower, Woodstock: The Oral History, wyd. 40, State University of New York Press, 2009, ISBN 978-1-4384-2974-8 (ang.).
  8. http://www.minneapolisfed.org/community_education/teacher/calc/hist1800.cfm.
  9. 1969: Woodstock music festival ends, BBC on this day – 1950–2005. 18 August [dostęp 2021-04-06].
  10. 1969 Woodstock Festival & Concert – How Woodstock Happened – Pt.3, www.discoverynet.com [dostęp 2020-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2010-01-29].
  11. 1969 Woodstock Festival & Concert – How Woodstock Happened – Pt.2, www.discoverynet.com [dostęp 2020-07-08] [zarchiwizowane z adresu 2010-02-01].
  12. Bill Bleyer: The road to Woodstock runs through Sunken Meadow State Park. Newsday, 2009.
  13. Elliot Tiber: Taking Woodstock. SquareOne Publishers, 2007. ISBN 0-7570-0293-5.
  14. History com Editors, Woodstock, HISTORY [dostęp 2020-12-07] (ang.).
  15. Stephen Dowling, 50 facts about Woodstock at 50: Myths and legends, www.bbc.com, 17 sierpnia 2019 [dostęp 2020-12-07] (ang.).
  16. a b Currie Engel, People Were Born and Died at Woodstock. Here Are Their Stories, Time, 9 sierpnia 2019 [dostęp 2020-12-07].
  17. a b Barnard L. Collierspecial, Tired Rock Fans Begin Exodus; Tired Rock Fans Begin Exodus From Music Fair, „The New York Times”, 18 czerwca 1969 [dostęp 2020-12-07] [zarchiwizowane] (ang.).
  18. 1969: Woodstock - a sea of mud, sickness and drugs, Otago Daily Times Online News, 26 września 2011 [dostęp 2020-12-07] (ang.).
  19. Gaby Reucher, Woodstock: A legend despite chaos, 13 sierpnia 2019 (ang.).
  20. Janis Joplin | American singer | Britannica.com.
  21. News & Events | WPI.
  22. Pol’and’Rock Festival 2020 ONLINE, polandrockfestival.pl [dostęp 2020-07-08] (pol.).
  23. Historia Najpiękniejszego Festiwalu Świat, polandrockfestival.pl [dostęp 2020-07-08] (pol.).