Fraates II

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Fraates II
ilustracja
król Partów
Okres panowania od 132 p.n.e.
do 126 p.n.e.
Dane biograficzne
Dynastia Arsacydzi
Data śmierci 126 p.n.e.
Ojciec Mitrydates I

Fraates II – król Partów w latach 132–126 p.n.e.[1]

Był synem Mitrydatesa I, w chwili objęcia tronu jeszcze niepełnoletnim, więc początkowo rządziła za niego matka. Jego panowanie naznaczone było zagrożeniem ze strony Saków[2], którzy napierani przez Yuezhi[3] zagrażali wschodniej granicy Partii[4][5][6].

Niewola Demetriusza II[edytuj]

W niewoli u Fraatesa przebywał Demetriusz II, pojmany jeszcze przez jego ojca Mitrydatesa I[7]. Demetriusza przetrzymywano w Hyrkanii, skąd dwukrotnie próbował ucieczki. Ponieważ w planach króla partyjskiego było wykorzystanie Demetriusza w walkach dynastycznych między Seleukidami w otrzymał za żonę córkę Mitrydatesa I, z którą doczekał się potomstwa[7].

Wojna z Antiochem VII[edytuj]

Wykorzystując zaangażowanie Partów na wschodzie wiosną 130 p.n.e. Antioch VII Sidetes, młodszy brat Demetriusza II, zaatakował Mezopotamię, wkrótce zajmując Babilonię, a następnie również Medię i Suzę[8][9]. W tej ciężkiej dla Partów sytuacji zagrożenia zarówno ze wschodu jak i zachodu Fraates zdecydował się na wszczęcie rozmów z Seleucydami. Antioch stawiał jednak warunki oznaczające właściwie likwidację suwerennego partyjskiego państwa: wypuszczenie z niewoli jego brata Demetriusza, oddanie wszystkich partyjskich zdobyczy oraz płacenie Seleucydom trybutu z macierzystych Partii i Hyrkanii[9]. Fraates odrzucił te warunki, a jego emisariusze zaczęli podburzać ludność Medii przeciwko Grekom. Sytuacja tych ostatnich stała się o tyle ciężka, że stosunkowo surowa zima zmusiła ich do rozproszenia się na leżach, a niezdyscyplinowane oddziały dopuszczały się licznych gwałtów na ludności cywilnej[10], co sprawiało że emisariusze Fraatesa łatwo znajdowali wśród niej posłuch. Wczesną wiosną 129 p.n.e. wspierany przez powstanie miejscowej ludności Fraates pojawił się w Medii na czele swojej armii.

Kiedy Antioch przemieszczał się na czele części oddziałów żeby pomóc jednostkom znajdującym się najbliżej niego w tłumieniu powstania nagle znalazł się w pobliżu armii Fraatesa, i wbrew swoim doradcom zdecydował się przyjąć bitwę mimo liczebnej przewagi przeciwnika i zajmowania przez niego lepszej pozycji na wzgórzach. Jego armia została pobita i uciekła, a on sam został zabity albo popełnił samobójstwo[10][4][9]. Fraates oddał królewskie honory ciału martwego Seleucydy i odesłał je w srebrnej trumnie do Syrii[11], gdzie jakiś czas przed bitwą wysłał także Demetriusza II wraz z oddziałami partyjskimi, by zajął królestwo Syrii i skłonił Antiocha do wycofania się z Mezopotamii[8]. Do partyjskiej niewoli dostały się tysiące greckich jeńców, w tym syn Antiocha, który potem żył na dworze Arsacydów jako książę, oraz jego córka, która trafiła do haremu Fraatesa[10][4][9].

Starcie z Sakami[edytuj]

Tryumf króla Partów wydawał się więc całkowity – wyprawa Antiocha VII Sidetesa była ostatnią próbą Seleucydów odzyskania terytoriów na Wschodzie. Fraates gotował się do marszu na Syrię, kiedy w 128 p.n.e. na wschodzie pojawili się Sakowie, którzy zostali wezwani na pomoc przeciwko Antiochowi, ale nie przybyli na czas[12]. Władca Partów zdecydował się wtedy użyć w bitwie przeciwko nim wcześniej źle traktowanych greckich jeńców, którzy wprawdzie stanęli do boju, jednak gdy tylko szyk Partów zachwiał się pod pierwszym uderzeniem Saków, przeszli oni na stronę tych ostatnich i wzięli srogi odwet na swych dotychczasowych prześladowcach[13][14]. W rezultacie bitwa z Sakami zakończyła się druzgocącą klęską Irańczyków i śmiercią Fraatesa[2][9].

Przypisy

  1. Olbrycht 2010 ↓, s. 238.
  2. a b Kalita 2009 ↓, s. 47.
  3. Kalita 2009 ↓, s. 43–44.
  4. a b c Gafurow 1978 ↓, s. 141.
  5. Składanek 2008 ↓, s. 183.
  6. Bravo i Wipszycka 1992 ↓, s. 263.
  7. a b Justynus ↓, XXXVIII 9.
  8. a b Justynus ↓, XXXVIII 10.1.
  9. a b c d e Składanek 2008 ↓, s. 184.
  10. a b c Justynus ↓, XXXVIII 10.2.
  11. Justynus ↓, XXXIX 1.2.
  12. Bravo i Wipszycka 1992 ↓, s. 267, 269.
  13. Justynus ↓, XLII 1.
  14. Gafurow 1978 ↓, s. 141–142.

Bibliografia[edytuj]

Źródła[edytuj]

Opracowania[edytuj]


Poprzednik
Mitrydates I
Król Partów
132–126 p.n.e.
Następca
Artabanus I