Frank Bayard

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Frank Bayard
opat
Ilustracja
Herb Frank Bayard Noli timere – meus es tu
Nie bój się – jesteś mój
Kraj działania  Niemcy
Data i miejsce urodzenia 11 października 1971
Püttlingen
opat zakonu krzyżackiego
Okres sprawowania od 2018
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja OT
Śluby zakonne 19 września 2004
Prezbiterat 22 lipca 2006

Frank Bayard OT (ur. 11 października 1971 w Püttlingen w Saarze) – niemiecki duchowny rzymskokatolicki, z zawodu menedżer, 66. wielki mistrz i opat zakonu krzyżackiego od 2018.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Odbywał naukę zawodu jako pracownik bankowy. Później kształcił się w zakresie zarządzania i gospodarki europejskiej na prywatnej uczelni Wissenschaftliche Hochschule Lahr w Konstancji (obecnie Allensbach Hochschule), gdzie zdobył tytuł MBA.

W 2000 wstąpił do zakonu krzyżackiego. Śluby wieczyste złożył 19 września 2004[1], zaś święcenia kapłańskie otrzymał 22 lipca 2006[2] z rąk kardynała Friedricha Wettera, arcybiskupa Monachium i Fryzyngi. W latach 2001–2008 studiował filozofię, teologię, historię i zarządzanie ochroną zdrowia na uczelniach w Wiedniu i Innsbrucku. W 2006 wybrano go radcą generalnym niemieckiej prowincji zakonu, zaś od maja 2008 do sierpnia 2018 był generalnym ekonomem krzyżaków[3]. W 2015 został wikariuszem parafialnym w Gumpoldskirchen (Austria).

22 sierpnia 2018 został wybrany 66. wielkim mistrzem i opatem zakonu krzyżackiego w miejsce Bruno Plattera[2]. Benedykcję opacką otrzymał 17 listopada tego samego roku w Wiedniu z rąk kardynała Christopha Schönborna. Jako swą dewizę przyjął Noli timere – meus es tu[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Frank Bayard neuer Hochmeister des Deutschen Ordens (niem.). religion.orf.at, 23 sierpnia 2018. [dostęp 2019-09-16].
  2. a b 46-letniFrank Bayard nowym wielkim mistrzem Zakonu Krzyżackiego. deon.pl, 23 sierpnia 2018. [dostęp 2019-09-16].
  3. a b Neuer Deutschordens-Hochmeister feierte Abtweihe im Stephansdom (niem.). vaticannews.va, 17 listopada 2018. [dostęp 2019-09-16].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]