Gino Paoli

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gino Paoli
Ilustracja
Gino Paoli (2010)
Data i miejsce urodzenia 23 września 1934
Monfalcone, Włochy
Gatunek pop
Zawód piosenkarz, kompozytor, tekściarz
Aktywność od 1959
Wytwórnia płytowa Dischi Ricordi, RCA Italiana, CGD, Durium, Five Record, Fonit-Cetra
Strona internetowa

Gino Paoli (ur. 23 września 1934 w Monfalcone, Gorycja, Friuli-Wenecja Julijska) – włoski piosenkarz, kompozytor i autor tekstów piosenek.

Gino Paoli razem z takimi piosenkarzami jak Umberto Bindi, Fabrizio De André, Bruno Lauzi i Luigi Tenco był reprezentantem tzw. genueńskiej szkoły śpiewających autorów, ugrupowania artystów, którzy postawili sobie za cel gruntowne odnowienie włoskiej muzyki popularnej na przełomie lat 50. i 60.

Gino Paoli należy do najważniejszych reprezentantów włoskiej muzyki popularnej lat 60. i 70.

Ważniejsze przeboje Gina Paolego: „Il cielo in una stanza”, „La gatta”, (1960), „Senza fine” (1961), „Sapore di sale” (1963), „A Milano non crescono fiori”, „Ieri ho incontrato mia madre” (1964).

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

Gino Paoli jako dziecko przeniósł się z rodzicami z Monfalcone do Genui, której pozostaje wierny do dziś. Jego matka grała na fortepianie i to ona przekazała dzieciom zamiłowanie do muzyki. Gino Paoli, mało skłonny do nauki, zaczął brać udział w spotkaniach z przyjaciółmi, którzy podzielali jego zamiłowanie do muzyki i którzy utworzyli pierwszy zalążek tzw. genueńskiej szkoły śpiewających autorów. Byli to: Luigi Tenco, Bruno Lauzi, Umberto Bindi, Giorgio Calabrese, i bracia Gian Piero i Gianfranco Reverberi.

Dwaj ostatni, profesjonalni muzycy, zaprosili pewnego dnia do Mediolanu Gina Paolego i jego przyjaciół, Bindiego i Tenco, na przesłuchania w firmie Ricordi, późniejszym wydawnictwie fonograficznym. Pod kierownictwem artystycznym Nanni Ricordiego Gino nagrał w 1959 roku swoje pierwsze single: „La tua mano”, „Non occupatemi il telefono”, „Senza parole”, ale nie odniosły one sukcesów. Ten sam los spotkał nagrany w 1960 roku autobiograficzny singel „La gatta”, sprzedany w ciągu 3 pierwszych miesięcy w 119 egzemplarzach. Jednak pewien rozgłos spowodował, iż później nagranie, w zmienionej wersji, weszło na listy przebojów i sprzedało się w ilości 100 tysięcy egzemplarzy[1], przyciągając uwagę specjalistów z branży; piosenka wzbudziła zainteresowanie samego Mogola, znanego autora tekstów, który zgodził się firmować własnym nazwiskiem dzieło młodego Gina Paolego, nie będącego jeszcze wówczas członkiem SIAE (Włoskiego Stowarzyszenia Autorów i Wydawców).

To właśnie Mogol zaproponował Minie, piosenkarce o ustalonej już pozycji, nagranie utworu „Il cielo in una stanza”, napisanej wprawdzie przez Gina Paolego, ale podpisanej przez Mogola jako autora tekstu i Renato Angioliniego jako kompozytora (pod pseudonimem Toang). Jak wyjaśniał autor, inspiracją do napisania tej piosenki stał się jego pobyt w domu publicznym[2]. Sukces komercyjny tego nagrania, znajdującego się ponad 6 miesięcy na liście przebojów i na pierwszym miejscu najlepiej sprzedawanych singli roku 1960[3] utwierdził ostatecznie pozycję Gina Paolego jako głównego reprezentanta piosenki autorskiej we Włoszech.

Rok 1961 okazał się bardzo ważny dla Gina Paolego tak pod względem artystycznym jak i prywatnym. Był to rok jego debiutu na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo piosenką „Un uomo vivo”, śpiewaną w parze ze zwycięzcą poprzedniego festiwalu, Tony Dallarą. Piosenka zajęła w finale 10. miejsce [4]. W 1961 roku Gino Paoli poznał młodą piosenkarkę Ornellę Vanoni i wdał się z nią w związek uczuciowy, który stał się inspiracją do kilku jego piosenek o miłości: „Senza fine”, „Anche se”, „Me in tutto il mondo” i „Che cosa c'è”. Piosenka „Senza fine” doczekała się w latach następnych około 300 wersji na całym świecie, a Gino Paoli otrzymał za nią gratulacje od samego Herberta von Karajana i Hoagy Carmichaela[1].

8 października ukazał się na rynku debiutancki album Gina Paolego, zatytułowany jego imieniem i nazwiskiem. Zawierał 15 piosenek, z których tylko jedna nie była jego autorstwa. Album miał rozkładaną okładkę i dołączoną 4-stronicową książeczkę z tekstami otworów[5].

W 1962 roku, podczas długiego tournée po Włoszech Gino Paoli spotkał młodą aktorkę, Stefanię Sandrelli i zakochał się w niej. Z ich związku, okrzykniętego skandalicznym przez prasę i opinię publiczną (jako ze piosenkarz był już żonaty i właśnie spodziewał się syna, a Stefania była jeszcze nieletnia) urodziła się w 1964 roku Amanda, w wieku dojrzałym również aktorka.

Tymczasem Nanni Ricordi opuścił swoją wytwórnię i przyłączył się do RCA Italiana. Gino Paoli podążył za nim i nagrał największy, jak się później miało okazać, przebój w swojej karierze, zatytułowany „Sapore di sale”, zaaranżowany przez samego Ennio Morricone; Gino Paoli wyjaśniał, że inspiracją do tego nagrania był jego związek ze Stefanią Sandrelli. Przebój wziął udział w konkursie Cantagiro. Przy tej okazji doszło do konfliktu Gino z większością opinii publicznej, a ciąg problemów z tym związanych wpędził młodego artystę w kryzys; w niewyjaśniony sposób usiłował on 13 lipca 1963 roku popełnić samobójstwo, strzelając sobie w serce. Przeżył, chociaż pocisku, który zaledwie o milimetr minął serce, nie udało się usunąć z klatki piersiowej.

Kryzys[edytuj | edytuj kod]

W 1964 roku Gino Paoli uczestniczył w Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo z piosenką „Ieri ho incontrato mia madre”, śpiewaną w parze z Antonio Prieto. Po nagraniu kilku piosenek, tym razem nie własnego autorstwa („Lei sta con te”, „Rimpiangerai rimpiangerai”) Gino Paoli wydał album nagrany w studiu na żywo i z udziałem publiczności (Gino Paoli allo Studio A), kończąc na tym swój kontrakt z RCA. Artysta podpisał umowę z firmą CGD, ale złoty okres w jego twórczości był już zamknięty. Wystartował wprawdzie w 1966 w Festiwalu w San Remo z piosenką „La carta vincente” ale utwór nie dotarł do finału. Tak więc w następnych latach Gino Paoli już nie występował w świetle jupiterów. Zaczął występować za niewielkie pieniądze w salach tanecznych i night-clubach Ligurii, zetknął się też z narkotykami; uwolnił się od nich dopiero po ciężkim wypadku samochodowym, z którego na szczęście wyszedł bez szwanku.

Okres „zaangażowany”[edytuj | edytuj kod]

Po paru latach milczenia Gino Paoli powrócił w 1971 roku trylogią albumów nagranych dla wytwórni Durium: Le due facce dell'amore, Rileggendo vecchie lettere d'amore i Amare per vivere; lansowane przez Renzo Arbore w jego audycjach radiowych i telewizyjnych albumy świadczyły o bardziej dojrzałej i konkretnej wizji życia artysty, ich powodzenie ograniczyło się jednak tylko do kręgów wielbicieli piosenkarza. W tych latach Gino Paoli utwierdził swoją pozycję jako wydawca muzyczny dzięki nabyciu praw autorskich do twórczości zespołu Bee Gees. Honoraria autorskie, które otrzymał poprzez wydawnictwo Senza Fine zapewniły mu godne przeżycie, nawet jeśli niektóre inne jego przedsięwzięcia jak zarządzanie pewnym lokalem na Riwierze Liguryjskiej skończyły się bankructwem.

Powodzenie u krytyki dało piosenkarzowi podnietę do kolejnych publikacji innych utworów “autorskich” jak: I semafori rossi non sono Dio, albumu w całości opartego na utworach katalońskiego śpiewającego poety Joana Manuela Serrata, Ciao, salutime un po' Zena, śpiewanego po genueńsku, Il mio mestiere (album podwójny) czy Ha tutte le carte in regola, dedykowanego Piero Ciampiemu.

Mniejszym uznaniem cieszyły się natomiast single Gino; niektóre z nich („Se Dio ti dà”, „Non si vive in silenzio”, „Come si fa”, „Un amore di seconda mano”, „La ragazza senza nome”) wzięły udział w corocznej, letniej imprezie muzycznej Un disco per l'estate, ale bez powodzenia. Choć były to utwory godne uwagi, starannie opracowane i zaaranżowane, to jednak większość słuchaczy zignorowała je.

Powrót[edytuj | edytuj kod]

Duże powodzenie u fanów przyszło nieoczekiwanie z albumem Una lunga storia d'amore, który Gino Paoli skomponował pierwotnie jako czołówkę dźwiękową do Una donna allo specchio, filmu z 1984 z udziałem Stefanii Sandrelli; album stał się potem hitem piosenkarza, porównywalnym z jego największymi przebojami sprzed lat. W 1985 roku Gino Paoli i Ornella Vanoni rozpoczęli tournée po Włoszech, uwieńczone później podwójnym, koncertowym albumem Insieme.

W 1989 roku artysta po raz kolejny uczestniczył w Festiwalu w San Remo z piosenką „Questa volta no”, po czym nieoczekiwanie zdecydował, że nie nagra tego utworu lecz podaruje go Ornelli Vanoni, która zamieściła go na swoim albumie.

1990 to rok kolejnego sukcesu Gina Paolego – ukazał się jego album Matto come un gatto, z wiodącym przebojem „Quattro amici”. W nagraniu tym Gino zacytował kilka fraz z Vita spericolata Vasco Rossiego.

W 1992 roku wyszła natomiast kompilacja Senza contorno, solo... per un'ora, któraś z kolei reedycja starych przebojów z niewydanym dotychczas nagraniem „La bella e la bestia”, z filmu Disneya pod tym samym tytułem, zaśpiewanego przez artystę w duecie z córką Amandą Sandrelli.

W 1996 roku wyszedł album Appropriazione indebita , na którym Gino zamieścił własne wersje przebojów Charles'a Aznavoura, Jamesa Taylora, Johna Lennona i innych znanych muzyków.

W 2002 roku artysta raz jeszcze powrócił na Festiwal Piosenki Włoskiej w San Remo z piosenką „Un altro amore”, która zajęła trzecie miejsce i zdobyła nagrodę krytyki za najlepszy tekst roku.

W 2004 roku ukazał się album Ti ricordi? No, non mi ricordo z niewydanymi wcześniej utworami, zrealizowany wspólnie z Ornellą Vanoni; był on częścią ich wspólnego tournée po włoskich teatrach.

W 2007 roku wydana została kompilacja Milestones – Un incontro in jazz, nagrana z udziałem włoskich muzyków jazzowych: Enrico Rava, Danilo Rea, Flavio Boltro, Rosario Bonaccorso e Roberto Gatto.

Odkrycia, współpraca z innymi artystami[edytuj | edytuj kod]

Jako łowca talentów Gino Paoli mógł pochwalić się odkryciem i wylansowaniem co najmniej dwóch wielkich nazwisk włoskiej piosenki; byli to Lucio Dalla i Fabrizio De André. W okresie współpracy z wytwórnią RCA Italiana zajmował się też tłumaczeniem i adaptacją piosenek francuskiego śpiewającego poety Alain Barrière.

Wiele piosenek napisanych przez Gino wykonywanych było przez jego kolegów po fachu, niekiedy odległych od jego stylu muzycznego. Poza wymienionymi już Miną i Ornellą Vanoni wspomnieć należy: Claudio Villę, Carlę Boni, Umberto Bindiego, Luigiego Tenco (którego Gino był najlepszym przyjacielem), Gianniego Morandiego, Carmen Villani, Patty Pravo i Franco Battiato.

Gitarzysta jazzowy Wes Montgomery na swoim albumie z 1967 roku, zatytułowanym Movin' Wes nagrał jazzową wersję Senza fine.

Współpraca z Patty Pravo zaowocowała natomiast wykonaniem przez wenecką piosenkarkę przebojów Gina Paolego „Non andare via” („Ne me quitte pas”) w 1970 roku i „Di vero in fondo” w 1971.

W 1986 roku Gino Paoli napisał wspólnie z Zucchero piosenki „Come il sole all'improvviso” i „Con le mani”.

W 2000 roku natomiast współpracował z Giuliano Palma and The Bluebeaters nad nowymi wersjami swoich starych przebojów: „Domani” i „Che cosa c'è”.

Udział w Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo[edytuj | edytuj kod]

  • 1961 piosenka „Un uomo vivo” śpiewana w parze z Tony Dallarą
  • 1964 piosenka „Ieri ho incontrato mia madre” śpiewana w parze z Antonio Prieto (czwarte miejsce)
  • 1966 piosenka „La carta vincente” śpiewana w parze z Ricardo
  • 1989 piosenka „Questa volta no”
  • 2002 piosenka „Un altro amore” (trzecie miejsce)

Przygoda z polityką[edytuj | edytuj kod]

W 1987 Gino Paoli startował w wyborach parlamentarnych i został wybrany posłem z ramienia Włoskiej Partii Komunistycznej (później Demokratyczna Partia Lewicy). W Parlamencie zajął jednak miejsce w szeregach tzw. Niezależnej Grupy Lewicowej jako poseł niezrzeszony, ponieważ nie chciał się wiązać z żadną partią polityczną. W 1992 pożegnał się z działalnością polityczną. Gino Paoli był również asesorem w gminie Arenzano.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Albumy[edytuj | edytuj kod]

  • 1961 – Gino Paoli
  • 1962 – Le cose dell'amore
  • 1964 – Basta chiudere gli occhi
  • 1965 – Gino Paoli allo Studio A
  • 1966 – Le canzoni per "Emmeti"
  • 1967 – Gino Paoli and The Casuals (z The Casuals)
  • 1971 – Le due facce dell'amore
  • 1971 – Rileggendo vecchie lettere d'amore
  • 1972 – Amare per vivere
  • 1974 – I semafori rossi non sono Dio
  • 1975 – Ciao, salutime un po' Zena
  • 1976 – Le canzoni di Gino Paoli (kompilacja)
  • 1977 – Il mio mestiere
  • 1978 – La ragazza senza nome
  • 1979 – Il gioco della vita
  • 1980 – Ha tutte le carte in regola
  • 1984 – Averti addosso
  • 1984 – La luna e il Sig. Hyde
  • 1985 – Insieme (na żywo z Ornellą Vanoni)
  • 1986 – Cosa farò da grande
  • 1988 – Sempre (kompilacja)
  • 1988 – L'ufficio delle cose perdute
  • 1989 – Gino Paoli '89 dal vivo (na żywo)
  • 1991 – Matto come un gatto
  • 1992 – Senza contorno solo... per un'ora
  • 1994 – King Kong
  • 1995 – Amori dispari
  • 1996 – Appropriazione indebita
  • 1998 – Pomodori
  • 2000 – Per una storia
  • 2002 – Se
  • 2004 – Una lunga storia (kompilacja)
  • 2004 – Ti ricordi? no non mi ricordo (z Ornellą Vanoni)
  • 2005 – Vanoni Paoli Live (na żywo z Ornellą Vanoni)
  • 2007 – Milestones – Un incontro in jazz

Single i EP-ki[edytuj | edytuj kod]

  • 1959 – „La tua mano” (EP) „I cavalieri”/„Senza parole”/„Dormi”/„Non occupatemi il telefono” (Gino Paoli & I Cavalieri)
  • 1959 – „Dedicato a te”/„Senza parole”
  • 1959 – „Dormi”/„Non occupatemi il telefono”
  • 1959 – „La notte”/„Per te”
  • 1959 – „La tua mano”/„Chiudi”
  • 1960 – „Come un bambino” („Je t'appartiens”)/? (Gino Paoli/Ricky Gianco)
  • 1960 – „Grazie”/„Volevo averti per me”
  • 1960 – „Il cielo in una stanza”/„Però ti voglio bene”
  • 1960 – „Io vivo nella luna” (EP) „La gatta”/„Maschere”/„Io vivo nella luna”/„Co-eds”
  • 1960 – „La gatta”/„Io vivo nella luna”
  • 1960 – „Maschere”/„Co-eds”
  • 1960 – „Sassi”/„Maschere”
  • 1960 – „Sassi”/„Maschere” ( wznowienie)
  • 1961 – „Gli innamorati (sono sempre soli)”/„Senza Fine”
  • 1961 – „Il cielo in una stanza” (EP) „Il cielo in una stanza”/„Un uomo vivo”/„Grazie”/„Sassi”
  • 1961 – „Un delitto perfetto d'amore”/„Me in tutto il mondo”
  • 1961 – „Un uomo vivo”/„In un caffè”
  • 1961 – „Un vecchio bambino”/„Tu prima o poi”
  • 1962 – „Devi sapere” („Il faut savoir”)/„Non andare via” („Ne me quitte pas”)
  • 1962 – „Le cose dell'amore”/„Due poveri amanti”
  • 1962 – „Una di quelle”/„Anche se”
  • 1963 – „Basta chiudere gli occhi”/„Domani”
  • 1963 – „Che cosa c'è”/„Sarà così”
  • 1963 – „Sapore di sale”/„La nostra casa”
  • 1963 – „Solo te”/„La storia di un ricordo”
  • 1964 – „Ieri ho incontrato mia madre”/„Ricordati”
  • 1964 – „Lei sta con te” („Your other love”)/„Vivere ancora”
  • 1964 – „Prima di vederti”/„Sarà lo stesso”
  • 1965 – „La gatta”/„Il cielo in una stanza”
  • 1965 – „Rimpiangerai, rimpiangerai”/„Il poeta”
  • 1965 – „Sassi”/„Grazie”
  • 1965 – „Un uomo che vale”/„Sempre”
  • 1966 – „A che cosa ti serve amare”/„Due ombre lunghe”
  • 1966 – „La carta vincente”/„La vita è un valzer”
  • 1967 – „Il mondo in tasca”/„Io che sarei”
  • 1968 – „I giorni senza te”/„La vita è come un ring”
  • 1968 – „Se Dio ti dà”/„Dormi”
  • 1969 – „Albergo a ore” („Les amants d'un jour”)/„Il tuo viso di sole”
  • 1969 – „Come si fa”/„Monique”
  • 1970 – „Un pò di pena”/„Accade così”
  • 1971 – „Invece no”/„Addio”
  • 1971 – „Mamma mia”/„Con chi fai l'amore, Mimì”
  • 1972 – „Col tempo” („Avec le temps”)/„Una canzone buttata via”
  • 1972 – „Donna di balera”/„Bozzoliana”
  • 1972 – „Non si vive in silenzio”/„Amare per vivere”
  • 1973 – „Un amore di seconda mano”/„Amare inutilmente”
  • 1974 – „Il manichino” („De carton piedra”)/„Chopin” („Tio Alberto”)
  • 1974 – „Nonostante tutto” („Que va a ser de ti”)/„La donna che amo” („La mujer que yo quiero”)
  • 1974 – „Sassi”/„La gatta”
  • 1975 – „La ragazza senza nome”/„E' facile amarti”
  • 1976 – „Indolence”/„Quando ti amo”
  • 1977 – „67 parole d'amore”/„Madama Malinconia”
  • 1981 – „Camminando e cercando”/„Zena”
  • 1981 – „Tu no”/„Livorno”
  • 1984 – „Una lunga storia d'amore”/„I cinque sensi”
  • 1985 – „Ti lascio una canzone”/„Coppi”
  • 1986 – „Come il sole all'improvviso”/„Una ragione per vivere”
  • 1986 – „Da lontano”/„Tema di Anna”
  • 1990 – „Per te Armenia”/„Sono caduti”
  • 1991 – „Quattro amici” (extended mix)/„Quattro amici” (ATJ version)
  • 1992 – „La bella e la bestia”/„Beauty and the beast” (Angela Lansbury, Gino Paoli/Amanda Sandrelli)
  • 2003 – „La gatta”/„La gatta” (strumentale)

Przypisy

  1. 1,0 1,1 musicalstore.it: Gino Paoli. Biografia (wł.). www.musicalstore.it. [dostęp 2010-01-19].
  2. Paolo Grugni: CANZONI SEMPREVERDI (wł.). www.madrepennuta.it. [dostęp 2010-01-19].
  3. Hit Parade Italia: I singoli più venduti del 1960 (wł.). www.hitparadeitalia.it. [dostęp 2009-09-28].
  4. San Remo Story: Festival 1961 (wł.). www.sanremostory.it. [dostęp 2009-10-06].
  5. DISCOGRAFIA NAZIONALE DELLA CANZONE ITALIANA: Gino Paoli (wł.). [dostęp 2009-10-06].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]