Grace Jones

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grace Jones
Ilustracja
Grace Jones podczas występu w Los Angeles, 2016
Imię i nazwisko Grace Beverly Jones
Data i miejsce urodzenia 19 maja 1948
Spanish Town, Saint Catherine, Jamajka
Typ głosu kontralt/sopran[1][2]
Gatunki disco, soul, rhythm and blues, reggae, new wave, pop, dance
Zawód piosenkarka, autorka tekstów, aktorka, modelka
Aktywność od 1973
Wydawnictwo Island, Manhattan, Capitol, Wall of Sound
Powiązania Noel Jones, Studio 54, Andy Warhol, Jean-Paul Goude
Współpracownicy
Tom Moulton, Chris Blackwell, Alex Sadkin, Sly & Robbie, Trevor Horn, Nile Rodgers, Keith Haring, Tricky, Ivor Guest, Brigitte Fontaine, Sophie Fiennes
Strona internetowa

Grace Beverly Jones (ur. 19 maja 1948 w Spanish Town)[3][4]jamajska piosenkarka, autorka tekstów i aktorka, była modelka; ikona światowej popkultury lat 70. i 80., znana ze swojego oryginalnego stylu i androgynicznego wizerunku[5][6].

Karierę rozpoczęła jako modelka na początku lat 70., pozując dla takich projektantów jak Yves Saint Laurent i Kenzō Takada oraz pojawiając się na okładkach m.in. „Elle” i „Vogue”. W roku 1977 wydała swój pierwszy album muzyczny. Początkowo nagrywała w stylistyce disco, jednak w latach 80. ukierunkowała swoją twórczość na reggae i muzykę nowofalową, a następnie na bardziej komercyjny pop. Jej najbardziej znane przeboje to „Pull Up to the Bumper”, „Slave to the Rhythm”, „I’m Not Perfect (But I’m Perfect for You)” oraz coveryI’ve Seen That Face Before (Libertango)”, „La vie en rose”, „Love Is the Drug” i „Private Life”. W 1984 zadebiutowała w roli Zuli w dużej produkcji filmowej Conan Niszczyciel u boku Arnolda Schwarzeneggera i Sarah Douglas. Następnie zagrała May Day w filmie o przygodach Jamesa Bonda Zabójczy widok (1985). Była muzą takich artystów jak Andy Warhol[7][8] i Jean-Paul Goude[9][10].

Grace Jones wywarła silny wpływ na twórczość takich artystów jak m.in. Annie Lennox[11], Róisín Murphy[12], La Roux[13], Lorde[14], Lady Gaga[15] i Rihanna[16][17]. Kanał muzyczny VH1 umieścił ją w swoim rankingu stu najlepszych piosenkarek[18], a magazyn Billboard uznał ją za jedną z czterdziestu najlepszych wykonawców muzyki klubowej wszech czasów[19].

Pochodzenie i wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Jones urodziła się w Spanish Town na Jamajce w 1948 roku, choć część źródeł błędnie utrzymuje 1952[20][21]. Jej nazwisko jest też czasem niepoprawnie podawane jako Mendoza[22][23][24] – w rzeczywistości był to pseudonim, którego używała jako tancerka na początku kariery[25].

Jej rodzicami byli Marjorie Nell (z domu Williams) i Robert Winston Jones[26][27]. Grace przyszła na świat jako trzecie z ich siedmiorga dzieci, a później adoptowali oni jeszcze jedną córkę[28]. Wychowywała się w wierze zielonoświątkowców i codziennie musiała brać udział w spotkaniach modlitewnych i czytaniach biblijnych (jej brat Noel został później pastorem[29]). Rodzice przeprowadzili się na Wschodnie Wybrzeże Stanów Zjednoczonych, gdzie ojciec pracował jako robotnik rolny, dopóki duchowe doświadczenie podczas nieudanej próby samobójczej nie zainspirowało go do zostania pastorem zielonoświątkowym Kościoła Apostolskiego. Podczas ich pobytu w USA, Jones i jej rodzeństwem opiekowała się babka ze strony matki i jej nowy mąż[30]. Jako dziecko, nieśmiała Jones miała tylko jednego klasowego przyjaciela; dobrze radziła sobie jednak w zajęciach sportowych[28].

Kiedy miała 13 lat, jej rodzina osiedliła się w Lyncourt w mieście Salina w stanie Nowy Jork[31]. Uczyła się na wydziale języka hiszpańskiego w college'u w Syracuse. Z czasem Jones zaczęła buntować się przeciwko rodzicom i ich religii; zaczęła nosić makijaż, pić alkohol i wraz z bratem Christianem odwiedzać gejowskie kluby. W college'u pobierała także lekcje teatralne, a za namową jednej z nauczycielek dołączyła do niej podczas jej letniej trasy w Filadelfii, gdzie mieszkając w komunach hippisowskich, zarabiała jako tancerka go-go i zażywała LSD oraz inne narkotyki[32].

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Lata 70. i 80.[edytuj | edytuj kod]

Mając 18 lat przeprowadziła się do Nowego Jorku i rozpoczęła karierę jako modelka z agencją Wilhelmina Modelling[33]. Agencja wysłała ją jednak do Europy, uznając, że jej uroda jest zbyt radykalna jak na amerykańskie gusta. Zamieszkała w Paryżu, gdzie pracowała dla takich projektantów mody i stylistów jak m.in. Yves Saint Laurent, Kenzō Takada i Claude Montana. Pojawiła się na okładkach francuskich wydań magazynów mody Elle i Vogue oraz niemieckiego Stern. Dzieliła paryski apartament z Jerry Hall i Jessicą Lange. W 1973 trafiła na okładkę albumu Billy’ego Paula Ebony Woman. Karierę aktorską Jones rozpoczynała od występów w niskobudżetowych produkcjach: amerykańskim kryminale Ossie Davisa Wojna Gordona (1973) u boku Paula Winfielda oraz komedii francuskiej Gérarda Pirèsa Attention les yeux! (1976) z Claude’em Brasseurem.

Po powrocie do USA podpisała kontrakt płytowy z wytwórnią Island Records i nagrała swój debiutancki album Portfolio, wydany w 1977 roku. Zawierał on taneczny materiał utrzymany w modnym wówczas gatunku disco, w tym single „I Need a Man” (numer 1 na amerykańskiej liście klubowej[34]) i stylowy cover piosenki „La vie en rose” z repertuaru Édith Piaf, który cieszył się dużym sukcesem we Włoszech i Francji. Nagrała później jeszcze dwa albumy utrzymane w stylu disco: Fame (1978), zawierający singel „Do or Die”, i Muse (1979), który jednak przeszedł bez echa. Wzięła udział w kontrowersyjnym programie rozrywkowym Stryx emitowanym we włoskiej telewizji, u boku Amandy Lear i Patty Pravo. W tamtym czasie uchodziła za jedną z barwniejszych postaci klubu Studio 54 w Nowym Jorku[35][36]. Została obwołana „królową gejowskich dyskotek”[37].

Kiedy nurt disco mocno stracił na popularności, Jones porzuciła dawny wizerunek na rzecz charakterystycznej kanciastej fryzury, która stała się na wiele lat jej znakiem firmowym. Wystylizowana przez ówczesnego partnera, francuskiego kreatora mody Jean-Paula Goude, jej nowy image był prowokujący, ambiwalentna seksualnie i androgyniczny. Zmianie uległ także jej styl muzyczny: na początku lat 80. zaczęła nagrywać muzykę nowofalową z wpływami reggae. Jej czwarta płyta, wydana w 1980 roku Warm Leatherette, zawierała własne wersje utworów z repertuaru takich wykonawców jak m.in. The Pretenders, Roxy Music i Tom Petty. Choć płyta nie była dużym sukcesem komercyjnym, to zawierała przełomowy dla Grace Jones przebój „Private Life”, dzięki któremu udało jej się przebić na rynku brytyjskim.

W 1981 roku artystka wydała album Nightclubbing, który zawierał covery piosenek takich wykonawców jak Iggy Pop, Flash and the Pan czy Bill Withers. Album spotkał się z pozytywnym przyjęciem krytyków oraz sukcesem komercyjnym, a single „I’ve Seen That Face Before (Libertango)” i „Pull Up to the Bumper” stały się jednymi z największych przebojów Jones. Album promowany był trasą koncertową A One Man Show, w ramach której Jones przedstawiła kultowe już widowisko. W tym samym roku podczas programu telewizyjnego w Wielkiej Brytanii spoliczkowała na wizji prezentera Russella Harty'ego, twierdząc, że ją ignoruje[38]. Następna płyta, Living My Life, ukazała się w 1982 roku i również okazała się sukcesem, przynosząc kolejne przeboje: „Nipple to the Bottle” i „My Jamaican Guy”.

Pierwszą dużą rolę aktorską w hollywoodzkiej produkcji Jones zagrała w filmie Conan Niszczyciel (1984) z odtwarzającym rolę tytułową Arnoldem Schwarzeneggerem. Za tę kreację amazońskiej wojowniczki Zuli została nominowana do nagrody filmowej Saturn. Następnie wcieliła się w postać demonicznej May Day w czternastym z kolei oficjalnym filmie z cyklu o Jamesie BondzieZabójczy widok (1985) u boku Rogera Moore’a. Jej ekranowy duet z Christopherem Walkenem uchodził za jedną z najwyrazistszych par czarnych charakterów w historii filmów o przygodach Jamesa Bonda, a dzięki m.in. spektakularnej scenie skoku ze spadochronem z Wieży Eiffla, swoją rolą Jones przyćmiła prawdziwą dziewczynę Bonda graną przez Tanyę Roberts[39]. Razem ze swoim ówczesnym chłopakiem Dolphem Lundgrenem pozowała do sesji zdjęciowej dla Helmuta Newtona, która ukazała się w lipcowej edycji magazynu Playboy[40].

Grace Jones wykonuje „Slave to the Rhythm” w Londynie, 2009

Jones nawiązała współpracę z producentem Trevorem Hornem, z którym zrealizowała płytę Slave to the Rhythm, wydaną jesienią 1985. Okazała się ona jednym z jej najlepiej sprzedających się albumów, a piosenka tytułowa – jednym z największych hitów Jones, docierając do pierwszej dziesiątki na międzynarodowych listach przebojów, w tym do 1. miejsca na amerykańskiej liście klubowej[34]. Zaledwie kilka tygodni później ukazała się kompilacja Island Life z największymi przebojami, wieńcząca współpracę artystki z Island Records. Płyta promowana była remiksem „Love Is the Drug” i spotkała się z sukcesem komercyjnym. Jones wzięła udział w reklamie samochodu Citroën CX[41] i skutera Honda Elite 150[42].

W 1986 roku Jones zagrała dobrze przyjętą rolę w filmie Wamp. Jej kolejna płyta, Inside Story, została wydana pod koniec 1986 przez Manhattan Records. Wyprodukowana przez Nile’a Rodgersa, zawierała ona bardziej mainstreamowy materiał w stylu pop i R&B. Album cieszył się sukcesem na listach przebojów, podobnie jak pierwszy singel „I’m Not Perfect (But I’m Perfect for You)”. Teledysk do tego nagrania wyreżyserowała sama piosenkarka, a jej wizerunek w klipie był efektem współpracy z Keithem Haringiem[43]. Następnie zagrała w filmach Z piekła rodem Alexa Coxa i Sjesta Mary Lambert, które ukazały się w roku 1987. W 1989 roku nakładem Capitol Records ukazała się kolejna płyta Jones, Bulletproof Heart. Nie cieszyła się ona przychylnymi recenzjami i poniosła klęskę na listach sprzedaży, choć promujący ją singel „Love on Top of Love” dotarł do 1. miejsca na amerykańskiej liście klubowej[34]. Płyta promowana była trasą koncertową o nazwie Grace in Your Face[44].

Lata 90. i XXI wiek[edytuj | edytuj kod]

W latach 90. Grace Jones ograniczyła działalność muzyczną. Zagrała w komedii romantycznej Bumerang z 1992 roku, do której nagrała singel „7 Day Weekend”. W 1993 wytwórnia Island Records wydała kolejną składankę, The Ultimate. W tym samym roku Jones wydała nowy singel, „Evilmainya”, nagrany do filmu animowanego Freddie – agent F.R.O.7., a następnie taneczne nagranie „Sex Drive”, które dotarło do 1. miejsca listy klubowej w USA[34]. Singel „Sex Drive” zapowiadał kolejną płytę Jones, Black Marilyn, planowaną na rok 1994, jednak ostatecznie nigdy nie ujrzała ona światła dziennego. W 1996 roku Jones wydała kolejny taneczny utwór, „Love Bites”. W roku 1997 razem z Trickym pracowała nad nową płytą, Force of Nature, jednak album nigdy się nie ukazał z powodu nieporozumień między artystami, i ostatecznie wydano jedynie promocyjny singel „Hurricane (Cradle to the Grave)”. W roku 1998 ukazała się dwupłytowa kompilacja Private Life: The Compass Point Sessions, zawierająca głównie materiał nagrany w latach 1980–82, ciesząca się niewielkim sukcesem. Jones nagrała też piosenkę „Storm” do filmu Rewolwer i melonik. W 1999 roku wystąpiła w jednym odcinku serialu Władca zwierząt.

W 2000 roku duński DJ Funkstar De Luxe wydał remiks „Pull Up to the Bumper” w duecie z Grace, który osiągnął niewielki sukces. W 2001 roku Jones pojawiła się w filmach telewizyjnych Krwawy księżyc i Zulus Czaka: Cytadela, a rok później wzięła udział w koncercie charytatywnym Luciano Pavarottiego we włoskim mieście Modena. W 2004 zaśpiewała na koncercie-hołdzie dla Trevora Horna w londyńskiej Wembley Arena. W roku 2006 artystka pierwszy raz w swojej karierze wystąpiła w Polsce (3 lutego w Sali Kongresowej w Warszawie)[45].

Jesienią 2008 roku, piosenkarka otrzymała Q Idol Award[46]. Wtedy też wydała swój pierwszy od 19 lat album studyjny, Hurricane. Wyprodukował go Ivor Guest, a muzycznie powracał on do stylu spod znaku nowej fali i reggae. Płytę promowały single „Corporate Cannibal” i „Williams’ Blood”, a także trasa koncertowa The Hurricane Tour. Album spotkał się z pozytywnym przyjęciem krytyków oraz umiarkowanym sukcesem na listach sprzedaży. W 2009 roku Jones pojawiła się gościnnie na płycie Prohibition Brigitte Fontaine, a dwa lata później na jej kolejnym albumie, L’un n’empêche pas l’autre. W 2011 ukazała się wersja dubowa płyty Hurricane, a w 2012 roku Jones wystąpiła podczas koncertu z okazji diamentowego jubileuszu panowania brytyjskiej królowej Elżbiety II, wzbudzając sensację wykonaniem utworu „Slave to the Rhythm”, podczas którego nieprzerwanie obracała biodrami hula-hoop[47].

Grace Jones podczas występu w Sydney, 2018

W 2014 roku nagrała utwór „Original Beast” na scieżkę dźwiękową do filmu Igrzyska śmierci: Kosogłos. Część 1. Jesienią 2015 wydała autobiografię I’ll Never Write My Memoirs. W międzyczasie ukazały się też rozbudowane reedycje albumów Nightclubbing i Warm Leatherette, a także trzypłytowa kompilacja Disco. Nagrała duet z zespołem Gorillaz na ich album Humanz, a jesienią 2017 premierę miał poświęcony jej film dokumentalny Grace Jones: Bloodlight and Bami, znany w Polsce jako Grace Jones: Życiodajne światło, wyreżyserowany przez Sophie Fiennes. W 2018 roku została uhonorowana Orderem Jamajki[48]. Obecnie razem z Ivorem Guestem pracuje nad kolejnym albumem, który ma brzmieniowo odnosić się do muzyki afrykańskiej[49].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Ma 5' 8" wzrostu (ok. 173 cm)[50].

Jest poliglotką: mówi po angielsku, francusku, hiszpańsku i włosku[50].

Była związana z francuskim artystą Jean-Paulem Goude, z którym ma syna Paulo (ur. 1979)[15]. Para poznała się pod koniec lat 70. i rozstała w 1984 roku[51]. W latach 1983–1986 była w związku z Dolphem Lundgrenem[52]. W 1989 poślubiła producenta muzycznego Chrisa Stanleya, jednak małżeństwo zakończyło się po dwóch latach[15]. W roku 1990 zaczęła spotykać się z duńskim aktorem Svenem-Ole Thorsenem, z którym w 2007 roku wznowiła związek otwarty[53]. W 1996 jej mężem został Atila Altaunbay, z którym rozwiodła się w 2004 roku[15]. W pierwszej dekadzie XXI wieku jej partnerem był też producent muzyczny Ivor Guest, z którym była rzekomo zaręczona[1][8]. Jest biseksualistką i uprawiała seks w trójkącie z modelką Janice Dickinson[54].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Dyskografia Grace Jones.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Rok Tytuł Rola Reżyser
1973 Wojna Gordona (Gordon’s War) Mary Ossie Davis
1976 Attention les yeux! Cuidy Gérard Pirès
Quelli della Calibro 38 piosenkarka w klubie Massimo Dallamano
1978 Stryx – program telewizyjny Rumstryx Enzo Trapani
1981 Deadly Vengeance przyjaciółka Slicka Amin Q. Chaudhri
1984 Conan Niszczyciel (Conan the Destroyer) Zula Richard Fleischer
1985 Zabójczy widok (A View to a Kill) May Day John Glen
1986 Wamp (Vamp) Katrina Richard Wenk
1987 Z piekła rodem (Straight to Hell) Sonya Alex Cox
Sjesta (Siesta) Conchita Mary Lambert
1992 Bumerang (Boomerang) Helen Strangé Reginald Hudlin
1995 Tatuaż żeglarza (Cyber Bandits) Masako Yokohama Erik Fleming
1998 Wyspa piratów (McCinsey’s Island) Alanso Richter Sam Firstenberg
1999 Palmer’s Pick Up Pani Remo Christopher Coppola
Władca zwierząt (BeastMaster) – serial telewizyjny Nokinja Don Coscarelli
2001 Krwawy księżyc (Wolf Girl) – film telewizyjny Christoph/Christine Thom Fitzgerald
Zulus Czaka: Cytadela (Shaka Zulu: The Citadel) – film telewizyjny Królowa Joshua Sinclair
2008 Falco – Verdammt, wir leben noch! kelnerka Thomas Roth
Chelsea on the Rocks – film dokumentalny Bev Abel Ferrara
2016 Gutterdämmerung Diabeł Björn Tagemose
2017 Grace Jones: Życiodajne światło (Grace Jones: Bloodlight and Bami) – film dokumentalny ona sama Sophie Fiennes

Nagrody i nominacje[edytuj | edytuj kod]

Rok Nagroda Kategoria Tytuł Rezultat
1984 Nagroda Grammy Najlepszy film muzyczny A One Man Show Nominacja[55]
1985 Saturn Najlepsza aktorka drugoplanowa Conan Niszczyciel Nominacja
1986 Saturn Najlepsza aktorka drugoplanowa Zabójczy widok Nominacja
MTV Video Music Award Najlepszy teledysk żeński Slave to the Rhythm Nominacja[56]
1987 Saturn Najlepsza aktorka drugoplanowa Wamp Nominacja
1988 Złota Malina Najgorsza aktorka drugoplanowa Sjesta Nominacja
2008 Q Award Idol Wygrana[46]
2016 NME Award Najlepsza książka I’ll Never Write My Memoirs Nominacja[57]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Grace Jones Trivia – Grace Jones Interesting Facts – Grace Jones Notes (ang.). www.gracejones.org. [dostęp 2010-10-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-03-13)].
  2. 10 Things You Never Knew About... Grace Jones (ang.). www.clashmusic.com, 2010-06-22. [dostęp 2021-01-29].
  3. Maciej Kaczmarski: Grace Jones – huragan w ludzkiej skórze (pol.). Onet.pl, 2018-05-18. [dostęp 2020-04-14].
  4. Personalidade: Grace Jones (EUA) (port.). InterFilmes.com. [dostęp 2018-01-15].
  5. Marta Bratkowska: Skandalistka, ikona stylu, idolka gejów. Jaka jest prawda o Grace Jones? (pol.). W: Gazeta Wyborcza [on-line]. 2019-06-14. [dostęp 2021-01-29].
  6. Dale Berning Sawa: Jean-Paul Goude's best photograph: an androgynous Grace Jones (ang.). W: The Guardian [on-line]. 2018-08-01. [dostęp 2021-01-29].
  7. Grace Jones is Back (ang.). Evil Monito, 2009. [dostęp 2010-04-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-16)].
  8. a b Sophie Heawood: Grace Jones is back, and on her best behaviour: Grace under pressure (ang.). W: The Times [on-line]. 2009-01-23. [dostęp 2021-01-31].
  9. Jean-Paul Goude Is Still Ahead of His Time (ang.). W: Vice [on-line]. 2012-04-02. [dostęp 2021-01-31].
  10. The Ice Lady. „NME”, s. 28-29, 1983-06-25. ISSN 0028-6362 (ang.). 
  11. Gaby Whitehill: Happy birthday, Grace Jones: artists inspired by the iconic music legend (ang.). Gigwise, 2014-05-19. [dostęp 2021-01-31].
  12. Róisín Murphy. Grace Jones: The crazy queen of clubs. „Q”, maj 2008 (ang.). [dostęp 2021-01-31]. 
  13. John Preston: Trouble In Paradise | La Roux (ang.). W: Polari Magazine [on-line]. 2014. [dostęp 2021-01-31].
  14. Julie Naughton, Pete Born: Lorde on Influences — and Cosmetics (ang.). wwd.com, 2014-05-20. [dostęp 2021-01-31].
  15. a b c d Grace Jones’ incredibly glamorous life in iconic pictures (ang.). W: Marie Claire [on-line]. 2016-05-18. [dostęp 2021-01-31].
  16. Maria Raposo: Slave to the Rhythm: The World of Grace Jones (ang.). Kids of Dada. [dostęp 2016-07-15].
  17. Rihanna's style busts all the rules (ang.). CNN.com, 2008. [dostęp 2021-01-31].
  18. VH1: '100 Greatest Women of Rock & Roll' (ang.). www.rockonthenet.com. [dostęp 2021-01-31].
  19. Greatest of All Time Top Dance Club Artists Chart (ang.). www.billboard.com. [dostęp 2021-01-31].
  20. Grace Jones :: Muzyka :: RMF FM (pol.). www.rmf.fm. [dostęp 2009-09-07].
  21. Grace Jones Biography (1952?-) (ang.). Film Reference. [dostęp 2019-11-01].
  22. Give me Grace…The one. The only. The inimitable. Miss Grace Jones. (ang.). Medium.com, 2017-10-05. [dostęp 2021-01-29].
  23. Grace Jones (19 de Maio de 1948) (port.). Filmow.com. [dostęp 2018-01-15].
  24. Grace Jones – Sztárlexikon (węg.). Starity.hu. [dostęp 2016-11-22].
  25. Barry Walters: As Much As I Can, As Black As I Am: The Queer History of Grace Jones (ang.). Pitchfork, 2015-08-25. [dostęp 2021-01-29].
  26. Grace Jones (ang.). Ethnicity of Celebs. [dostęp 2018-01-15].
  27. Robert Jones Obituary (2008) (ang.). Syracuse.com. [dostęp 2018-01-15].
  28. a b Miranda Sawyer: State of Grace (ang.). www.theguardian.com, 2008-10-11. [dostęp 2021-01-29].
  29. Preachers Of L.A. Bishop Noel Jones Talks About Famous Sister Grace (ang.). Realitytea.com, 2013-11-04. [dostęp 2018-01-16].
  30. Grace Jones: ‘Size zero is like the walking dead. Not sexy at all’ (ang.). W: The Guardian [on-line]. 2017-10-22. [dostęp 2018-01-15].
  31. Helen Brown: Grace Jones at 60 (ang.). www.telegraph.co.uk, 2008-11-04. [dostęp 2021-01-29].
  32. Grace Jones: I'll Never Write My Memoirs. Simon & Schuster, 2015, s. 55-64. ISBN 978-1-4711-3521-7. (ang.)
  33. Grace Jones the Exotic May Day. „The Afro-American”, s. 11, 1985-06-08. Baltimore (ang.). [dostęp 2021-01-29]. 
  34. a b c d Grace Jones Chart History > Dance Club Songs (ang.). www.billboard.com. [dostęp 2021-01-31].
  35. Grace Jones on Racial Violence, Her First Acid Trip, and the Secret (ang.). W: Elle [on-line]. 2015-10-02. [dostęp 2016-07-15].
  36. Sarah Leon: Grace Jones at Studio 54, 1978: A Look Back (ang.). The Huffington Post, 2011-09-07. [dostęp 2016-07-15].
  37. Greg Prato: Grace Jones | Biography & History (ang.). AllMusic. [dostęp 2021-01-30].
  38. Jones slap tops TV chat show poll (ang.). BBC, 2006-01-22. [dostęp 2010-04-29].
  39. Krzysztof Tomasik: Grace Jones w Polsce (pol.). innastrona.pl, 2006. [dostęp 2010-04-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-10-28)].
  40. That time Grace Jones tried to ‘kidnap’ Dolph Lundgren from his hotel, at gunpoint (ang.). dangerousminds.net, 2017-03-01. [dostęp 2018-01-15].
  41. The Weirdest Car Ad Ever: Watch Grace Jones' “Banned” Citroën CX Commercial, 1985 (ang.). www.vintag.es, 2019-06-02. [dostęp 2021-01-30].
  42. Riding with Grace Jones (ang.). motorcycleboy.fr, 2016-02-19. [dostęp 2016-07-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-18)].
  43. Keith Haring’s Collaboration With Grace Jones Remains One Of The Biggest Statements Of The 20th Century (ang.). art-sheep.com. [dostęp 2021-02-01].
  44. Grace Jones – Grace In Your Face Tour flyer 1990 (ang.). www.worthpoint.com. [dostęp 2021-01-31].
  45. Grace Jones śpiewała w Warszawie (pol.). Gazeta.pl, 2006-02-03. [dostęp 2010-04-29].
  46. a b Alicia Dennis: It was a Big, Scary Party at the 2008 Q Awards (ang.). Zimbio, 2008-10-06. [dostęp 2021-01-31].
  47. Tim Newcomb: The Seven Oddest Things About the Diamond Jubilee: Grace Jones Sings With a Hula Hoop (ang.). W: Time [on-line]. 2012-06-05. [dostęp 2021-01-31].
  48. Grace Jones ready for national award (ang.). W: Jamaica Observer [on-line]. 2018-10-14. [dostęp 2021-01-31].
  49. Grace Jones Bloodlight and Bami Premiere Interviews (ang.). YouTube, 2017-10-26. [dostęp 2021-01-12].
  50. a b Chris Salewicz. In Between the Bumpers. „NME”, s. 48-49, 1981-07-25. ISSN 0028-6362 (ang.). 
  51. Sumayra Jabbar: 12 Things You Might Not Know About Grace Jones (ang.). Mental Floss, 2019-06-07. [dostęp 2021-01-30].
  52. Grace Jones Dating History (ang.). FamousFix. [dostęp 2009-09-07].
  53. Cynthia Springer: Grace Jones: These Are Her Partners (ang.). www.allvipp.com, 2020-05-19. [dostęp 2021-01-30].
  54. Grace Jones w bazie Notable Names Database (ang.)
  55. Grace Jones | Artist (ang.). www.grammy.com. [dostęp 2021-02-01].
  56. 1986 Video Music Awards > Winners (ang.). www.mtv.com. [dostęp 2011-12-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-12-11)].
  57. Luke Morgan Britton: NME Awards 2016 with Austin, Texas full winners list (ang.). W: NME [on-line]. 2016-02-17. [dostęp 2021-02-01].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]