Henryk Gorgoń

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Henryk Kazimierz Gorgoń
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data urodzenia 14 lipca 1894
Data i miejsce śmierci 17 stycznia 1974
Ingolstadt
Przebieg służby
Lata służby 1914–1945
Siły zbrojne Legiony Polskie
Wojsko Polskie
Jednostki 5 pp Leg., 41 pp, 30 pp,
11 pp
Stanowiska dowódca batalionu piechoty
zastępca dowódcy pułku piechoty
dowódca pułku piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi

Henryk Kazimierz Gorgoń (ur. 14 lipca 1894, zm. 17 stycznia 1974 w Ingolstadt) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

W czasie I wojny światowej walczył w Legionach Polskich. Był podoficerem w 5 Pułku Piechoty Legionów. 18 marca 1919 został mianowany podporucznikiem ze starszeństwem z 1 marca 1919 i pozostawieniem w macierzystym pułku[1].

3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 484. lokatą w korpusie oficerów piechoty[2], a 10 lipca 1922 został zatwierdzony na stanowisku dowódcy I batalionu w 41 Pułku Piechoty w Suwałkach[3]. 31 marca 1924 awansował na majora ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 128. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym roku pełnił służbę w Departamencie I Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie, pozostając na ewidencji 41 Pułku Piechoty[4]. W czerwcu 1926 został przeniesiony z Oddziału I Sztabu Generalnego do 30 Pułku Piechoty w Warszawie na stanowisko dowódcy II batalionu[5]. Został przeniesiony jako legionista do oddziału, którego żołnierze w czasie zamachu stanu opowiedzieli się po stronie legalnych władz RP. Latem 1929 roku został zwolniony ze stanowiska zastępcy dowódcy 5 Pułku Piechoty Legionów[6]. W grudniu 1929, po ukończeniu kursu próbnego i odbyciu stażu liniowego, został przyjęty do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza kursu normalnego 1929-1931[7]. 24 grudnia 1929 został awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1930 i 21. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 1 września 1931, po ukończeniu kursu i uzyskaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony na stanowisko zastępcy dowódcy 58 Pułku Piechoty w Poznaniu[8]. Latem 1935 roku obowiązki zastępcy dowódcy przekazał ppłk. Bronisławowi Laliczyńskiemu i objął dowództwo 11 Pułku Piechoty w Tarnowskich Górach[9]. 19 marca 1938 został awansowany na pułkownika. W kampanii wrześniowej był dowódcą zgrupowania północnego Grupy Operacyjnej „Śląsk”[10]. Po zakończeniu kampanii przebywał w niemieckiej niewoli, między innymi w Oflagu VII A Murnau. Po wyzwoleniu z niewoli pozostał na emigracji. Osiedlił się w Republice Federalnej Niemiec. Zmarł 17 stycznia 1974 w Ingolstadt w Bawarii. Pochowany na cmentarzu w Krakowie.

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 36 z 01.04.1919 r.
  2. Rocznik oficerski 1923 s. 245, 409.
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 22 z 22.07.1922 r.
  4. Rocznik oficerski 1924 s. 16, 227 i 349.
  5. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 25 z 28.06.1926 r. Rocznik oficerski 1928 s. 46, 173.
  6. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 15 z 23.08.1929 r.
  7. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 20 z 23.12.1929 r.
  8. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 7 z 23.10.1931 r. Rocznik oficerski 1932 s. 23, 586.
  9. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 10 z 4.07.1935 r.
  10. Ryszard Kaczmarek, Górny Śląsk podczas II wojny światowej. Między utopią niemieckiej wspólnoty narodowej a rzeczywistością okupacji na terenach wcielonych do Trzeciej Rzeszy, Katowice 2006, s. 31.
  11. Dekret Wodza Naczelnego L. 2630 z 16 lutego 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 8, poz. 239.

Bibliografia[edytuj]

  • Roczniki oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932.
  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych.