Henryk Gorgoń

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Kazimierz Gorgoń
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data urodzenia 14 lipca 1894
Data i miejsce śmierci 17 stycznia 1974
Ingolstadt
Przebieg służby
Lata służby 1914–1945
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 5 Pułk Piechoty,
41 Suwalski Pułk Piechoty,
30 Pułk Strzelców Kaniowskich,
11 Pułk Piechoty
Stanowiska dowódca batalionu piechoty
zastępca dowódcy pułku piechoty
dowódca pułku piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi

Henryk Kazimierz Gorgoń (ur. 14 lipca 1894, zm. 17 stycznia 1974 w Ingolstadt) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W czasie I wojny światowej walczył w Legionach Polskich. Był podoficerem w 5 pułku piechoty. 18 marca 1919 został mianowany podporucznikiem ze starszeństwem z dniem 1 marca 1919 i pozostawieniem w macierzystym pułku[1].

3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 484. lokatą w korpusie oficerów piechoty[2], a 10 lipca 1922 został zatwierdzony na stanowisku dowódcy I batalionu w 41 pułku piechoty w Suwałkach[3]. 31 marca 1924 awansował do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 128. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym roku pełnił służbę w Departamencie I Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie, pozostając na ewidencji 41 pp[4]. W czerwcu 1926 został przeniesiony z Oddziału I Sztabu Generalnego do 30 pułku piechoty w Warszawie na stanowisko dowódcy II batalionu[5][6]. Został przeniesiony jako legionista do oddziału, którego żołnierze w czasie zamachu stanu opowiedzieli się po stronie legalnych władz RP. 24 lipca 1928 roku ogłoszono jego przeniesienie do 5 pułku piechoty Legionów w Wilnie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[7]. Latem 1929 roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska[8]. W grudniu 1929, po ukończeniu kursu próbnego i odbyciu stażu liniowego, został przyjęty do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza kursu normalnego 1929-1931[9]. 24 grudnia 1929 został awansowany do stopnia podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 i 21. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 1 września 1931, po ukończeniu kursu i uzyskaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do 58 pułku piechoty w Poznaniu na stanowisko zastępcy dowódcy[10][11]. Latem 1935 roku obowiązki zastępcy dowódcy przekazał ppłk. Bronisławowi Laliczyńskiemu i objął dowództwo 11 pułku piechoty w Tarnowskich Górach[12]. 19 marca 1938 został awansowany do stopnia pułkownika. W kampanii wrześniowej był dowódcą zgrupowania północnego Grupy Operacyjnej „Śląsk”[13]. Po zakończeniu kampanii przebywał w niemieckiej niewoli, między innymi w Oflagu VII A Murnau. Po wyzwoleniu z niewoli pozostał na emigracji. Osiedlił się w Republice Federalnej Niemiec. Zmarł 17 stycznia 1974 w Ingolstadt w Bawarii. Pochowany na cmentarzu w Krakowie.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 36 z 01.04.1919 r.
  2. Rocznik oficerski 1923 s. 245, 409.
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 22 z 22.07.1922 r.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 16, 227 i 349.
  5. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 25 z 28.06.1926 r.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 46, 173.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 24 lipca 1928 roku, s. 219.
  8. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 15 z 23.08.1929 r.
  9. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 20 z 23.12.1929 r.
  10. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 7 z 23.10.1931 r.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 23, 586.
  12. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 10 z 4.07.1935 r.
  13. Ryszard Kaczmarek, Górny Śląsk podczas II wojny światowej. Między utopią niemieckiej wspólnoty narodowej a rzeczywistością okupacji na terenach wcielonych do Trzeciej Rzeszy, Katowice 2006, s. 31.
  14. Dekret Wodza Naczelnego L. 2630 z 16 lutego 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 8, poz. 239.
  15. M.P. z 1931 r. Nr 251, poz. 335.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]