58 Pułk Piechoty (II RP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
58 Pułk Piechoty Wielkopolskiej
4 pułk strzelców Wielkopolskich
Ilustracja
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1919
Rozformowanie 1939
Nazwa wyróżniająca Wielkopolskiej
Patron Bolesław I Chrobry[a]
Tradycje
Święto 13 listopada[1]
Nadanie sztandaru 1929
Rodowód 4 Pułk Strzelców Wielkopolskich
Dowódcy
Ostatni ppłk Stanisław Tomiak
Działania zbrojne
powstanie wielkopolskie
wojna polsko-bolszewicka

bitwa pod Bobrujskiem (28 VIII–3 IX 1919)
bitwa pod Szaciłkami (9–22 IV 1920)
kontruderzenie znad Wieprza (16–26 VIII 1920)
bitwa pod Żabinem (14 IX 1920)
kampania wrześniowa
Organizacja
Dyslokacja Poznań[2]
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk piechota
Podległość 14 Dywizja Piechoty[3]
Odznaczenia
Ag virtuti.jpg
58ppwlkp.png
Sztab 58 pp nad Świsłoczą; 1920 r. Pierwszy z lewej por. Aleksander Kurowski

58 Pułk Piechoty Wielkopolskiej (58 pp) – oddział piechoty Armii Wielkopolskiej i Wojska Polskiego II RP.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Rozkazem Dowództwa Głównego z dnia 6 marca 1919 sformowany został na froncie północnym 4 pułk strzelców Wielkopolskich. Powstał z oddziałów walczących z okolic Gniezna, Wągrowca i Wrześni. W styczniu 1920 przemianowany na 58 pułk piechoty Wielkopolskiej. W grudniu 1919 batalion zapasowy pułku stacjonował w Wolsztynie[4].

Od nazwy z okresu powstania wielkopolskiego – 4 pułk strzelców wielkopolskich oraz odznaki specjalnej noszonej na kołnierzu w postaci arabskiej „4” pułk i żołnierze pułku byli powszechnie zwani „czwartakami”. Nieoficjalnym patronem pułku był Bolesław Chrobry. Stąd często posługiwano się nazwą 58 pułk Piechoty Wielkopolskiej Króla Bolesława Chrobrego.

Pułk w walkach o granice[edytuj | edytuj kod]

28 sierpnia Grupa Wielkopolska gen. Daniela Konarzewskiego rozpoczęła natarcie na Bobrujsk[5]. Jako pierwszy maszerował 4 pułk strzelców wielkopolskich mjr. Oskara Brezanego, wspierany przez 2 kompanię czołgów Renault FT kpt. Dufoura. Dowódca pułku przyjął ugrupowanie w trzy kolumny, a oddziały maszerowały w pasie między linią kolejową Osipowicze - Bobrujsk, a szosą Słuck - Bobrujsk.

Pierwsza kolumna pod osobistym dowództwem mjr. Brezanego w składzie I batalion, 2 i 3 bateria 1 pułku artylerii polowej Wielkopolskiej i pluton saperów, łamiąc słaby opór nieprzyjaciela pod Gorbacewiczami, Pobokowiczami i Bałczynem, dotarła do skrzyżowania szosy z torem kolejowym. Tutaj została zatrzymana ogniem pociągu pancernego. Po wymianie ognia z polską baterią, pociąg wycofał się i jeszcze przed południem kolumna, nie napotykając przeciwnika, zajęła twierdzę i miasto[5][6]. W tym czasie druga kolumna pod dowództwem ppor. Nowaka w składzie 5 i 7 kompania, kompania czołgów, 1 bateria 1 pap Wlkp. uderzyła na pozycje sowieckie nad Wołczanką. Pojawienie się czołgów było dużym zaskoczeniem dla czerwonoarmistów, którzy nie podjęli walki i wycofali się[7]. Po krótkiej walce pod Siemkowem, a potem z pociągiem pancernym, kolumna zdobyła dworzec w Bobrujsku i około 15:00 wkroczyła do miasta zajętego już przez I batalion[8]. Trzecia kolumna pod dowództwem ppor. Wiktora Skotarczaka, w składzie 6 i 8 kompania oraz 4 kompania ckm i oddział miotaczy min, przełamując sowiecką obronę pod Bybkowszczyzną, po południu wkroczyła do miasta[9][10]. Ostatecznie I batalion stanął w koszarach w twierdzy, II w centrum miasta, III na południe od dworca kolejowego, a czołgi w pobliżu stacji kolejowej. Do godziny 20:00 3 i 4 kompania ubezpieczały Bobrujsk patrolując brzeg rzeki[11].

 Osobny artykuł: Bitwa pod Bobrujskiem (1919).

13 września 1920 58 pułk piechoty mjr. Pawła Chrobaka zajmował pozycje obronne na lewym skrzydle 14 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty w rejonie Poddubna[12]. Następnego dnia dowódca dywizji gen. Daniel Konarzewski postawił zadanie, by 58 pp osiągnął linię bagien Koziegobrodu i tym samym wyszedł na tyły walczącej pod Tewlami sowieckiej 170 Brygady Strzelców[13][14].

Przed południem pułk wyruszył z Poddubna w stronę Żabina. W tym samym czasie z Prużany na Żabin maszerowała kolumna sowieckiej 165 Brygady Strzelców. Na wschód od Żabina doszło do boju spotkaniowego. Walkę awangard rozstrzygnęło brawurowe natarcie Il batalionu por. Darnowskiego. Czoło sowieckiej brygady zostało odrzucone, a podjęta przez nią próba kontrataku załamała się w ogniu batalionu. Kolejne kontrataki wykonywane metodą linii tyralier zagroziły oskrzydleniem pułku. Major Chrobok wysłał na pierwszą linię wszystkie swoje odwody. W czterogodzinnym boju obie strony poniosły znaczne straty[15].

Fakt stacjonowania 170 Brygady Strzelców w pobliskich Szawlach spowodował, że dowódca polskiego pułku zdecydował się atakować i jak najszybciej zakończyć bój. Początkowo ataki polskiej piechoty załamywały się na twardej obronie przeważającego liczebnie przeciwnika. Dopiero zdecydowane uderzenie 3 kompanii w lewe skrzydło nieprzyjacielskiej brygady przeważyło szalę zwycięstwa. Sowieci zaczęli wycofywać się na północ[16]. Wykorzystując sukces 3 kompanii, mjr Chrobok obsadził wojskiem szosę prużańską, która stanowiła jedyną drogę odwrotu przeciwnika. Okoliczne bagna uniemożliwiły oddziałom 165 BS wykonywanie jakichkolwiek manewrów. Uderzyła ona zatem czołowo na blokujące drogę pododdziały polskie i przełamała blokadę. Tutaj jednak, stłoczona na grobli, poniosła olbrzymie straty od ognia polskiej broni maszynowej. Resztki czerwonoarmistów skapitulowały[16].

 Osobny artykuł: bitwa pod Żabinem.

W październiku 1920 wziął udział w walkach o Kojdanów, przy czym uzyskał wsparcie 61 pułku piechoty.

Do 21 listopada 1920 roku pułk obsadzał linię demarkacyjną na odcinku Borowce–Ostrów–Nowinki–Kuciec, a następnie przeszedł do rejonu Dereczyna. 21 grudnia odjechał do swego stałego garnizonu w Poznaniu[17].

Mapy walk pułku[edytuj | edytuj kod]

Kawalerowie Orderu Wojennego Virtuti Militari[edytuj | edytuj kod]

Order Virtuti Militari
Żołnierze pułku odznaczeni za wojnę 1918-1920 Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari[18][b]
plut. Michał Adamski sierż. Antoni Balbiński por. Maksymilian Bartsch*
ppor. Adam Biedrzyński* ppor. Teofil Bojanowski* ppor. Michał Cieślewicz
kpr. Stanisław Czyż por. Jan Darnowski (2317) kpr. Michał Gawałkiewicz
st. szer. Władysław Górniak ppor. Aleksy Hamling sierż. Józef Hansz
plut. Bolesław Januchowski ppor. Kazimierz Kapella ppor. Paweł Kolańczyk
sierż. Maksymilian Kozłowski ppor. Leonard Krukowski* por. Aleksander Kurowski*
sierż. Czesław Lewandowski ppor. Mieczysław Łażewski* plut. Wacław Machnicki
ppor. Wincenty Mendoszewski* ppor. Tadeusz Mindak sierż. Hieronim Modrak
ppor. Karol Nalaskowski sierż. Leon Napiecek (4742) ppor. Alojzy Nowak
plut. Bolesław Panin sierż. Franciszek Perl st. szer. Wincenty Piskulski
plut. Leon Prus st. sierż. Antoni Przybylski ppor. Michał Przybysz*
plut. Stanisław Rugowski ppor. Bronisław Sempiński* ppor. Antoni Skotarczak* (1081)
st. sierż. Maksymilian Skibiński ppor. Wiktor Skotarczak* sierż. Jakub Sławiński
por. Stanisław Szaliński ppor. Stefan Tomaszewski kpr. Szczepan Walkowiak
plut. Mikołaj Waloszewski kpr. Wojciech Wypijewski ppor. dr Henryk Zborowski*
ppor. Stefan Trzebiatowski-Żmuda[c]

Pułk w okresie pokoju[edytuj | edytuj kod]

W czasie zamachu Piłsudskiego w 1926 pułk został wysłany na odsiecz wojskom rządowym. W czasie działań w Warszawie, jednostki pułku pod dowództwem ppłk dypl. Lucjana Ruszczewskiego, weszły w skład tzw. Grupy płk. Mariana Kukiela. W trakcie walk zginęło 13 podoficerów i szeregowych pułku w tym: st. sierż Józef Węglewski, sierż. Jan Suchocki oraz plut. Zygmunt Kufel.

Na podstawie rozkazu wykonawczego Ministerstwa Spraw Wojskowych do Departamentu Piechoty o wprowadzeniu organizacji piechoty na stopie pokojowej PS 10-50 z 1930 roku, w Wojsku Polskim wprowadzono trzy typy pułków piechoty. 58 pułk piechoty zaliczony został do typu II pułków piechoty (tzw. wzmocnionych). W każdym roku otrzymywał około 845 rekrutów. Stan osobowy pułku wynosił 68 oficerów oraz 1900 podoficerów i szeregowców. Na czas wojny przewidywany był do pierwszego rzutu mobilizacyjnego. W okresie zimowym posiadał dwa bataliony starszego rocznika i batalion szkolny, w okresie letnim zaś trzy bataliony strzeleckie. Jego stany były wyższe od pułku „normalnego” (typ I) o ok. 400-700 żołnierzy[21].

Wręczenie proporca 58 pp za zdobycie I miejsca w strzeleckich zawodach dywizyjnych; marzec 1932
Przysięga żołnierzy 58 pp na Placu Sapieżyńskim w Poznaniu - odbiera ks. kapelan Franciszek Dymarski; maj 1936
14 DP w 1938
Obsada personalna i struktura organizacyjna w marcu 1939[22][d]
dowódca pułku ppłk Stanisław Tomiak
I zastępca dowódcy ppłk Józef Kokoszka
adiutant kpt. Norbert Bartoszewicz
starszy lekarz mjr dr Zygmunt Marian Łepkowski
młodszy lekarz ppor. lek. Zygmunt Łukasz Chojecki
II zastępca dowódcy (kwatermistrz) mjr Marian Kwiatkowski
oficer mobilizacyjny kpt. Wilhelm Konieczkowski
zastępca oficera mobilizacyjnego por Henryk Witold Zawadzki
oficer administracyjno-materiałowy kpt. adm. (piech.) Wawrzyniec Mazany
oficer gospodarczy kpt. int. Antoni II Górny
oficer żywnościowy por. Paweł Jasiński
oficer taborowy[e] por. Stanisław Maksymilian Cybulski
kapelmistrz kpt. adm. Władysław Sadowski
dowódca plutonu łączności por. Stefan Fiedorow
dowódca plutonu pionierów por. Witold Stanisław Siciński
dowódca plutonu artylerii piechoty por. art. Fdward Surowiec-Surowińskl
dowódca plutonu ppanc. por. Walerian Żelaźniewicz
dowódca oddziału zwiadu por. Stanisław Jakiel
I batalion
dowódca batalionu mjr Albin Marian Michalewski
dowódca 1 kompanii kpt. Jan Sułkowski
dowódca plutonu ppor. Mieczysław Piędel
dowódca 2 kompanii kpt. Ksawery Aleksander Masiak
dowódca 3 kompanii kpt. Mieczysław Kącki
dowódca plutonu por. Stanisław Sobiś
dowódca plutonu por. Stanisław Żurawek
dowódca plutonu ppor. Antoni Piotr Lubowiecki
dowódca 1 kompanii km kpt. Józef Chyliński
dowódca plutonu por. Andrzej Bielicki
dowódca plutonu por. Antoni Jakub Opala
dowódca plutonu ppor. Władysław Chmiel
II batalion
dowódca batalionu mjr Jan II Chrzanowski
dowódca 4 kompanii kpt. Zdzisław Tadeusz Stęślicki
dowódca plutonu por. Jan Dynowski
dowódca plutonu ppor. Marian Frąckowiak
dowódca plutonu ppor. Adam Tadeusz Kleszcz
dowódca 5 kompanii vacat
dowódca plutonu chor. Leon Napiecek
dowódca 6 kompanii kpt. Jan II Sochacki
dowódca plutonu chor. Stanisław Przymowski
dowódca 2 kompanii km kpt. Wilhelm Kazimierz Weber
dowódca plutonu por. Zenon Henryk Kubski
III batalion
dowódca batalionu mjr dypl. Ernest Buchta
dowódca 7 kompanii kpt. Stanisław Lucjan Abramczyk
dowódca plutonu por. Jan Andrzej Gracz
dowódca plutonu ppor. Jan Frączak
dowódca plutonu ppor. Bernard Hupka
dowódca 8 kompanii kpt. Stanisław Maciej Lewiński
dowódca plutonu ppor. Maksymilian Dziedzic
dowódca plutonu ppor. Tadeusz Stanisław Rypiński
dowódca plutonu ppor. Józef Bernardyn Suwalski
dowódca 9 kompanii por. Ludwik Gawrych
dowódca plutonu chor. Stanisław Przybylski
dowódca 3 kompanii km kpt. Stanisław Jaroszewicz
dowódca plutonu por Paweł August Leński
dowódca plutonu ppor. Henryk Marian Stańczuk
dowódca plutonu chor. Leon Prauss
dowódca 10 kompanii wartowniczej kpt. Stanisław II Mielcarski
dowódca plutonu ppor. Józef Grzesiak
dowódca plutonu chor. Antoni Bendziecha
na kursie kpt. Stanisław Serafin
obwodowy komendant PW nr 58 kpt. adm. (piech.) Ignacy Sęk
miejski komendant PW Poznań I kpt. piech. Edward Bankiewicz

Mobilizacja w 1939[edytuj | edytuj kod]

58 pułk piechoty był jednostką mobilizującą. Zgodnie z planem mobilizacyjnym „W” sformował:
w mobilizacji alarmowej, w grupie jednostek oznaczonych kolorem brązowym

  • kompanię karabinów maszynowych przeciwlotniczych typ B nr 72

w mobilizacji alarmowej, w grupie jednostek oznaczonych kolorem żółtym

  • baon strzelców nr 6

w mobilizacji alarmowej, w grupie jednostek oznaczonych kolorem niebieskim

  • 58 pułk piechoty
  • samodzielną kompanię karabinów maszynowych i broni towarzyszącej nr 71
  • kolumnę taborową parokonną nr 703
  • baon marszowy 58 pp
  • uzupełnienie marszowe samodzielnej kompanii karabinów maszynowych i broni towarzyszącej nr 71

w II rzucie mobilizacji powszechnej

  • Ośrodek Zapasowy 14 Dywizji Piechoty w Kutnie i Łęczycy („Z”)[f]

Mapy walk pułku[edytuj | edytuj kod]

Obsada personalna pułku w kampanii wrześniowej 1939[25][26][27]
Dowództwo
dowódca pułku ppłk piech. Stanisław Tomiak
I adiutant kpt. Wilhelm Kazimierz Weber
II adiutant por. Ludwik Gawrych
oficer informacyjny ppor. rez. Stefan Urbaniak
oficer łączności por. Stefan Fiedorow
kwatermistrz kpt. Edward Stanisław Bankiewicz
oficer płatnik N.N.
oficer żywnościowy chor. Stanisław Rusinowski
naczelny lekarz mjr dr Zygmunt Marian Łepkowski
kapelan ks. ppor. Kazimierz Biegański
dowódca kompanii gospodarczej por. rez. Albin Stańko
I batalion
dowódca I batalionu mjr Albin Marian Michalewski
adiutant batalionu ppor. rez. Bogdan Andrzejewski
dowódca 1 kompanii strzeleckiej ppor. rez. Edward Liczbański
dowódca 2 kompanii strzeleckiej por. rez. inż. Zygmunt Różański
dowódca 3 kompanii strzeleckiej kpt. Mieczysław Kącki
dowódca 1 kompanii ckm por. Andrzej Bielicki
II batalion
dowódca II batalionu mjr Paweł Kołyszko
adiutant batalionu ppor. rez. Henryk Nikodem Janus
dowódca 4 kompanii strzeleckiej por.. Henryk Witold Zawadzki
dowódca 5 kompanii strzeleckiej kpt. Jan II Sochacki[g] †11 IX Pludwiny
dowódca 6 kompanii strzeleckiej por. rez. Witold Boleszczyc-Dalski
dowódca 2 kompanii ckm kpt. Ksawery Aleksander Masiak
III batalion
dowódca III batalionu mjr Franciszek II Zajączkowski
dowódca 7 kompanii strzeleckiej ppor. rez. mgr Eugeniusz Kaczorowski
dowódca 8 kompanii strzeleckiej por. Jan Andrzej Gracz
dowódca 9 kompanii strzeleckiej N.N.
dowódca 3 kompanii ckm kpt. Stanisław Jaroszewicz
dowódca 10 kompanii (nadetatowa) por. Marian Sobiś
Pododdziały specjalne
dowódca kompanii przeciwpancernej por. Walerian Żelaźniewicz
dowódca plutonu artylerii piechoty por. art. Edward Surowiec-Surowiński
dowódca kompanii zwiadowców por. Stanisław Jakiel
dowódca plutonu pionierów por. Witold Stanisław Siciński
Dowódca plutonu łączności pułku por. Stefan Fiedorów
dowódca plutonu przeciwgazowego N.N.

Symbole pułkowe[edytuj | edytuj kod]

Sztandar
 Osobny artykuł: Polskie sztandary wojskowe.

6 grudnia 1920 roku na polach pod Zelwą Naczelnik Państwa i Naczelny Wódz, Józef Piłsudski udekorował sztandary pułków piechoty 14 DP, w tym także sztandar 58 pułku piechoty Wielkopolskiej.

Nowy sztandar, dar społeczeństw Poznania, Szubina, Wągrowca i Budzynia, wręczył pułkowi Ignacy Mościcki w Biedrusku 19 maja 1929 roku[3]. Po 1939 roku sztandar zaginął[28].

Odznaka pamiątkowa

18 maja 1929 roku Minister Spraw Wojskowych, Marszałek Polski Józef Piłsudski zatwierdził wzór i regulamin odznaki pamiątkowej 58 pp[29]. Odznaka o wymiarach 39x39 mm ma kształt krzyża o ostro ściętych końcach ramion, emaliowanego w kolorze białym. Na środku krzyża, w kole, podobizna patrona pułku Bolesława Chrobrego, w otoku złotego wieńca laurowego. Na ramionach krzyża wpisano dawne i aktualne numery i inicjały 4 P.S. WLKP 58 P.P. Przestrzenie między ramionami krzyża pokryte są emalią granatową i żółtą. Jednoczęściowa – oficerska, wykonana w srebrze, emaliowana, żołnierska bita w tombaku i patynowana. Autorem projektu odznaki był por. Marian Liskowiak. Wykonanie: Wiktor Gontarczyk – Warszawa[2].

Strzelcy wielkopolscy[edytuj | edytuj kod]

Dyplom Odznaki honorowej Stowarzyszenia Członków 58 pułku piechoty Wielkopolskiej dla Tadeusza Goetzendorf-Grabowskiego (ze zbiorów Archiwum Państwowego w Poznaniu)
Kpt. piech. Stanisław Maciej Lewiński (1903–1940 Charków), dowódca 8. kompanii
 Z tym tematem związana jest kategoria: oficerowie 58 Pułku Piechoty (II RP).
Dowódcy pułku[30]
Zastępcy dowódcy pułku
  • ppłk piech. Zygmunt Wciślak (10 VII 1922[36] – 1925)
  • ppłk SG (piech.) Lucjan Władysław Ruszczewski (od XII 1925[37])
  • ppłk piech. Jan Chodźko-Zajko (1928)
  • ppłk dypl. Zygmunt Bohusz-Szyszko (I – X 1931 → dowódca pułku KOP „Głębokie”)
  • ppłk dypl. Henryk Gorgoń (do 4 VII 1935 → dowódca 11 pp)
  • ppłk piech. Bronisław Laliczyński (4 VII 1935 – 20 IV 1937 → zastępca dowódcy 72 pp)
  • ppłk piech. Józef Kokoszka (IV 1937 – VIII 1939 → dowódca OZ 14 DP)

Żołnierze 58 pułku piechoty – ofiary zbrodni katyńskiej[edytuj | edytuj kod]

Biogramy ofiar zbrodni katyńskiej znajdują się między innymi w bazach udostępnionych przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego[38] oraz Muzeum Katyńskie[39][h][i].

Nazwisko i imię stopień zawód miejsce pracy przed mobilizacją zamordowany
Andrzejewski Henryk ppor. rez. magister chemii Katyń
Broszkiewicz Wacław[42] por. rez. inżynier rolnik Katyń
Durek Czesław Antoni ppor. rez. nauczyciel Szkoła Powszechna nr 6 w Poznaniu Katyń
Freudenreich Janusz ppor. rez. handlowiec „Stomil” Warszawa Katyń
Hannig Konrad Franciszek ppor. rez. urzędnik Sąd Grodzki w Odolanowie Katyń
Kowalski Włodzimierz ppor. rez. kmdt Związku Strzeleckiego Garnizonu Poznań Katyń
Koźma Kazimierz ppor. rez. nauczyciel Urząd Skarbowy w Czarnkowie Katyń
Pociecha Władysław ppor. rez. nauczyciel Szkoła Powszechna w Lipownie Katyń
Gizella Aleksander ppor. rez. Charków
Jarosz Henryk[43] kpt. rez. dr nauk medycznych praktyka w Poznaniu Charków
Kaźmierski Bronisław ppor. rez. nauczyciel kier. szkoły w Zębowie Charków
Krempa Władysław ppor. rez. urzędnik Urząd skarbowy Charków
Pixa Tadeusz Teodor ppor. rez. nauczyciel szkoła powszechna Charków
Słomiński Marian ppor. rez. chemik, mgr Charków
Tokarski Czesław ppor. rez. urzędnik Urząd Pocztowy w Zbąszyniu Charków
Urban Edward ppor. rez. Charków
Wachal Jan ppor. rez. inżynier architekt Zarząd Miasta Łodzi Charków
Wolski Roman ppor. rez. nauczyciel Szkoła w Kaszczorze Charków
Zamek-Gliszczyński Jerzy por. rez. nauczyciel Szkoła w Zawadzie Charków
Hupka Bernard ppor. rez. ULK

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Patron niezatwierdzony. Podobnie jaki i używana zwyczajowo nazwa wyróżniająca „wielkopolski”.
  2. Gwiazdką przy nazwisku oznaczono żołnierzy odznaczonych dekretem L. 2863 Naczelnego Wodza z 13 kwietnia 1921[19].
  3. Stefan Trzebiatowski-Żmuda urodził się 18 kwietnia 1895 roku. Został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 lipca 1919 roku. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Poznań-Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VII. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”[20]
  4. Wykaz zawiera obsadę jednostki według stanu bezpośrednio przed rozpoczęciem mobilizacji pierwszych oddziałów Wojska Polskiego w dniu 23 marca 1939, ale już po przeprowadzeniu ostatnich awansów ogłoszonych z datą 19 marca 1939[23].
  5. Oficer taborowy był jednocześnie dowódcą kompanii gospodarczej.
  6. W planie operacyjnym „W” Ośrodek Zapasowy 14 DP miał zostać sformowany w Poznaniu[24].
  7. Jan II Sochacki (ur. 11 lipca 1908) na stopień kapitana został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 52. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Został pochowany w Łęczycy.
  8. Jeśli nie zaznaczono inaczej, miejsce służby żołnierzy zawodowych przed mobilizacją podano za: Ryszard Rybka, Kamil Stepan; Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939[40].
  9. Jeśli nie zaznaczono inaczej, informacje o żołnierzach znajdujących się na Białoruskiej Liście Katyńskiej pochodzą z książki: Maciej Wyrwa; Nieodnalezione ofiary Katynia? : lista osób zaginionych na obszarze północno-wschodnich województw II RP od 17 września 1939 do czerwca 1940[41].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik rozkazów MSWojsk. nr 16 z 19 maja 1927 roku.
  2. a b Sawicki i Wielechowski 2007 ↓, s. 101.
  3. a b Satora 1990 ↓, s. 113.
  4. Odziemkowski 2010 ↓, s. 226.
  5. a b Odziemkowski 2004 ↓, s. 43.
  6. Laskowski (red.) 1931 ↓, s. 347.
  7. Odziemkowski 2010 ↓, s. 417.
  8. Odziemkowski 2004 ↓, s. 44.
  9. a b Łapiński 1928 ↓, s. 12.
  10. 14 Dywizja Piechoty 1937 ↓, s. 59.
  11. 14 Dywizja Piechoty 1937 ↓, s. 59-60.
  12. Obecnie Паддубна
  13. Odziemkowski 2004 ↓, s. 481.
  14. Łapiński 1928 ↓, s. 26.
  15. Odziemkowski 1998 ↓, s. 167.
  16. a b Odziemkowski 2004 ↓, s. 482.
  17. Łapiński 1928 ↓, s. 30.
  18. Łapiński 1928 ↓, s. 35-36.
  19. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 23 kwietnia 1921 roku, s. 813.
  20. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 329, 990.
  21. Jagiełło 2007 ↓, s. 63-65.
  22. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. 615–616 i 678.
  23. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. VI.
  24. Rybka i Stepan 2010 ↓, s. 110.
  25. Jakiel 1989 ↓, s. 243–246.
  26. Wkpp 2017 ↓, s. 91.
  27. Rezmer 1992 ↓, s. 481–482.
  28. Satora 1990 ↓, s. 114.
  29. Dziennik Rozkazów M.S.Wojsk. z 18.05.1929 r., Nr 16, poz. 158.
  30. Prugar-Ketling (red.) 1992 ↓, metryka.
  31. Łapiński 1928 ↓, s. 9.
  32. a b c d e Dymek 2015 ↓, s. 22.
  33. Łapiński 1928 ↓, s. 25.
  34. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 178.
  35. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 24 lipca 1928 roku, s. 218.
  36. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 22 z 22 lipca 1922 roku, s. 544.
  37. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 14 grudnia 1925 roku, s. 718.
  38. Katyń – miejsca pamięci
  39. Muzeum Katyńskie – Księgi Cmentarne.
  40. Rocznik oficerski 1939 ↓.
  41. Wyrwa 2015 ↓.
  42. Księgi Cmentarne – wpis 315.
  43. Księgi Cmentarne – wpis 5521.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]