Bronisław Laliczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bronisław Laliczyński
Ilustracja
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia

14 marca 1897
Konkolniki, Austro-Węgry

Data i miejsce śmierci

18 lutego 1966
Londyn, Wielka Brytania

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).pngArmia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne

Formacja

Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie

Jednostki

4 Pułk Piechoty Legionów

Stanowiska

dowódca pułku piechoty

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Podczas służby w Legionach

Bronisław Laliczyński (ur. 14 marca 1897 w Konkolnikach, zm. 18 lutego 1966 w Londynie) – oficer piechoty Legionów, Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych, mianowany pułkownikiem przez władze II RP na uchodźstwie, uczestnik walk o niepodległość Polski w I wojnie światowej, wojnie polsko-bolszewickiej i II wojnie światowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Józefa i Rozalii z Ogonowskich. Ukończył II Gimnazjum w Stanisławowie i zdał egzamin maturalny. Należał do XXIV Polskiej Drużyny Strzeleckiej. 14 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich i służył w 2 pułku piechoty, a następnie w 3 pułku piechoty. Walczył na Węgrzech, w Małopolsce Wschodniej i Bukowinie. 13 maja 1915 został ciężko ranny pod Czernawką. 17 lipca 1915 został przeniesiony do 1 batalionu 4 pułku piechoty. Brał udział w walkach tej formacji, wkrótce został podoficerem. W okresie od 1 marca do 1 maja 1916, jako aspirant oficerski jest słuchaczem Szkoły Chorążych LP. 15 września 1917 na własną prośbę został zwolniony ze służby w Polskim Korpusie Posiłkowym i wcielony do Armii Austro-Węgier[1].

Wziął udział w odsieczy Lwowa w listopadzie 1918[2]. W wolnej Polsce wybrał karierę zawodowego wojskowego. Miał opinię energicznego oficera. Posługiwał się płynnie językami: niemieckim i rosyjskim. W okresie międzywojennym pełnił następujące funkcje w Wojsku Polskim dowódcy batalionu w 23 pułku piechoty (od czerwca 1919), dowódcy obozu jenieckiego w Biedrusku i komendanta wojskowego w Lublinie. W 1928 pełnił służbę w 9 pułku piechoty w Zamościu, na stanowisku dowódcy III batalionu, detaszowanego w Tomaszowie Lubelskim. Następnie pełnił służbę w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu na stanowisku dyrektora nauk. 22 stycznia 1930 zastąpił ppłk. dypl. Mariana Porwita na stanowisku dowódcy Batalionu Szkolnego Korpusu Ochrony Pogranicza, stacjonującego w Twierdzy Osowiec[3]. 28 lutego 1930 Batalion Szkolny KOP przeformowany został w Centralną Szkołę Podoficerów KOP. 4 lipca 1935[4] zastąpił ppłk. dypl. Henryka Gorgonia na stanowisku zastępcy dowódcy 58 pułku piechoty w Poznaniu[5].

Do marca 1939 dowodził 23 pułkiem piechoty we Włodzimierzu[6]. Wiosną 1939 zastąpił ppłk. dypl. Zygmunta Berlinga na stanowisku dowódcy 4 pułku piechoty Legionów w Kielcach.

Był odznaczony trzykrotnie Krzyżem Walecznych oraz Orderem Odrodzenia Polski. Wnioskując o to odznaczenie jego zwierzchnik gen. Jan Kazimierz Kruszewski tak uzasadnił wniosek: „(...) wykazuje niepospolite zalety organizacyjne i kierownicze stawiając szkołę na bardzo wysokim poziomie. Niezwykle dobre rezultaty osiągane przez szkołę są wynikiem jego niestrudzonej pracy i energii (...)”

W wojnie 1939 dowodził 4 pułkiem piechoty Legionów z Kielc. Pułk ten walczył nad Wartą na południowym skraju obrony 10 Dywizji Piechoty Armii „Łódź”. Natarcie pułku w kierunku Zapolic i Strońska w celu likwidacji przyczółka niemieckiej 17 Dywizji Piechoty zaległo w ogniu silnej artylerii. W odwrocie pułk wybawił z okrążenia w lasach łagiewnickich 30 pułk Strzelców Kaniowskich i dotarł do Twierdzy Modlin. Po kapitulacji dostał się do niewoli. Za dowodzenie w walkach wrześniowych został odznaczony Orderem Virtuti Militari klasy V.

Po wyzwoleniu z obozu jenieckiego służył w Polskich Siłach Zbrojnych. Po demobilizacji w 1946 zamieszkał w Londynie. Został mianowany pułkownikiem. Działał w Kole Czwartaków[7]. Zmarł 18 lutego 1966 w Londynie. Zgodnie z wolą pułkownika jego prochy zostały przywiezione do Polski i spoczęły wśród poległych w 1939 żołnierzy „czwartaków” na wojskowym cmentarzu w Strońsku nad Wartą[2].

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozkaz Nr 360 dowódcy Polskiego Korpusu Posiłkowego z 15 września 1917 roku, Centralne Archiwum Wojskowe, sygn. I. 120.1.563, s. 305 [1].
  2. a b Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 1 (10), s. 88, Maj 1966. Koło Lwowian w Londynie. 
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 3 z 29.01.1930 r.
  4. Nowi dowódcy i zastępcy dowódców pułków. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr 155 z 11 lipca 1935. 
  5. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 10 z 4.07.1935 r.
  6. W. Jarno i K. Czernielewski w swojej monografii Garnizon łódzki WP w latach 1918– 1939; Toruń 2008, s. 528 podają, że w okresie 21 lutego 1938 – 20 marca 1939 był dowódcą 28 Pułku Strzelców Kaniowskich.
  7. Szczepański 2017 ↓.
  8. Muzeum Polskich Formacji Granicznych, Bronisław Laliczyński, Muzeum Polskich Formacji Granicznych [dostęp 2022-10-19] (pol.).
  9. M.P. z 1932 r. nr 167, poz. 198 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  10. M.P. z 1931 r. nr 260, poz. 345 „za zasługi na polu organizacji i wyszkolenia wojska”.
  11. M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]