Henryk Misztal

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ks. prof. Henryk Misztal na KUL-u

Henryk Misztal (ur. 10 kwietnia 1936 w Skubiszy k. Lublina) – polski ksiądz, profesor nauk prawnych, specjalista prawa kanonicznego i prawa wyznaniowego, kanonik gremialny Kapituły Lubelskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jest absolwentem Wydziału Teologii i Prawa Kanonicznego KUL. W 1968 uzyskał doktorat z prawa kanonicznego na podstawie napisanego pod kierunkiem ks. Aleksego Pertani studium Cenzura uprzednia pism i druków w Kościele Zachodnim, w 1979 habilitację w oparciu o osiągnięcia naukowe ze szczególnym uwzględnieniem rozprawy Causae historicae w postępowaniu beatyfikacyjnym i kanonizacyjnym. Tytuł naukowy profesora nauk prawnych w zakresie prawa kanonicznego uzyskał w 1986 na podstawie dorobku naukowego, w tym w szczególności rozprawy Biegli w postępowaniu beatyfikacyjnym i kanonizacyjnym. Od 1980 był kierownikiem Katedry Prawa Wyznaniowego i kuratorem Katedry Prawa Kanonizacyjnego, w latach 1983-1987 prodziekanem, a w latach 1987-1989 dziekanem Wydziału Prawa Kanonicznego i Nauk Prawnych KUL[1].

Był nauczycielem akademickim Wydziału Zamiejscowego Nauk Prawnych i Ekonomicznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego w Tomaszowie Lubelskim[2].

W latach 1986 i 1988 był stypendystą Katolickiego Uniwersytetu w Mediolanie. Wykładał także na innych uniwersytetach, m.in. w latach 1997-1998 na wydziale Teologicznym w Spiskiej Kapitule (Słowacja), w latach 1999-2000 na Wydziale Teologii w Welehradzie (Czechy) a w latach 2000-2005 na Wydziale Teologii Uniwersytetu Vytautas Magnus w Kownie na Litwie.

Był organizatorem pięciu międzynarodowych sympozjów z prawa kanonizacyjnego i dwóch ogólnopolskich sympozjów z prawa wyznaniowego. Od 1978 członek Consociatio Internationalis Iuris Canonici Promovendo. Od 1968 członek czynny Towarzystwa Naukowego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Był jednym z inicjatorów i członków założycieli powstałego w czerwcu 2008 Polskiego Towarzystwa Prawa Wyznaniowego.

W 1991 stał się członkiem Stowarzyszenia Kanonistów Polskich.

Jest promotorem 32 prac doktorskich i 160 magisterskich. Pod jego kierunkiem stopień naukowy doktora otrzymali m.in. Wiesław Bar (1997), Artur Mezglewski (1998), Piotr Stanisz (2000), Tadeusz Stanisławski (2001), Bogusław Ulijasz (2005) i Anna Tunia (2006)[1][3].

Otrzymał trzy nagrody rektorskie i jedną państwową za oryginalne i twórcze osiągnięcia naukowe oraz kształcenie kadr naukowych.

9 sierpnia 2000 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[4], a 18 października 2009 Złotym Medalem za Długoletnią Służbę[5].

Źródła internetowe[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]