Przejdź do zawartości

Hokej na trawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Hokej na trawie
Ilustracja
Charakterystyka
Rodzaj sportu

gra zespołowa

Popularność
Dyscyplina olimpijska

w roku 1908, 1920, i od 1928 roku do dziś

Multimedia w Wikimedia Commons
Diagram boiska do gry w hokeja na trawie
Stadion hokeja na trawie w Skierniewicach

Hokej na trawie – sport drużynowy, w którym równocześnie na boisku rywalizują ze sobą dwie drużyny po 11 zawodników (10 osób w polu i jeden bramkarz). Do manewrowania piłką hokeiści używają kijów. Celem gry jest zdobycie większej liczby bramek niż przeciwnik.

Mecze hokeja rozgrywa się najczęściej na specjalistycznej, nawadnianej nawierzchni na boisku o wymiarach 91,40 m długości i 55 m szerokości.

Hokej zadebiutował na Olimpiadzie w 1908 roku (hokej kobiecy miał swój debiut dużo później, bo w 1980 roku).

Sprzęt

[edytuj | edytuj kod]

Zawodnicy powinni mieć ochraniacze goleni, kostek i ochraniacz szczęki (mouthguard), mogą też nosić ochraniacz na rękę. Hokeiści mają również specjalistyczne obuwie (buty z półkorkami).

Każdy zawodnik ma również swój kij, zazwyczaj z tworzywa sztucznego (zazwyczaj w składzie kija można znaleźć karbon i włókno szklane). Kije hokejowe kończą się zaokrągloną fajką i są płaskie tylko z lewej strony (tą którą się gra).

Osobą na boisku, która ma najwięcej ochraniaczy jest bramkarz. Sprzęt bramkarski składa się z ochraniaczy tułowia, ramion, łokci, przedramion, rąk, ud, kolan oraz parkanów, wykopów i kasku. Bramkarze grają również innymi kijami pozwalającymi im na obronę większej powierzchni (środek ich kija przypomina kształtem falę, ale również jest zaokrąglony na końcu i płaski tylko z lewej strony).

Opis gry

[edytuj | edytuj kod]

Na boisku równocześnie może znajdować się 11 zawodników z jednej drużyny i po 5 na ławce rezerwowych. Od 2019 roku mecze są rozgrywane w systemie 4 x 15 minut. Między 1 i 2 oraz 3 i 4 kwartą jest 2-minutowa przerwa, a między 2 i 3 10-minutowa.

Zawodnicy mogą dotknąć piłki jedynie płaską stroną kija. Każde dotknięcie ciałem jest traktowane jako przewinienie. Głównym celem gry jest strzelenie większej ilości bramek niż przeciwnik, jednak, żeby gol został uznany ostatnie dotknięcie piłki lub strzał musi być wykonany z półkola strzałowego.

Hokej posiada również specjalistyczne zagrania. Są to:

  • Tzw. długi róg, czyli zagranie z linii 23 metra. Wykonuje się je w momencie, gdy piłka wyjdzie za linię końcową po dotknięciu przez drużynę broniącą.
  • Karny rzut rożny(inne języki) pot. krótki róg lub krótki, odbywa się w obrębie półkola strzałowego. W najbardziej podstawowej wersji bierze w nim udział czterech broniących plus bramkarz (z drużyny A) i minimalnie trzech atakujących (z drużyny B). Broniący ustawiają się razem z bramkarzem w bramce, a dwóch atakujących na górze koła oraz trzeci w oznaczonym miejscu na linii końcowej (10 metrów od bramki). Sędzia gwiżdże, ale dopiero kiedy piłka zostanie podana rozpoczyna się krótki. Wtedy dopiero obrońcy mogą wybiec z bramki, żeby ustawić się do obrony. W najbardziej podstawowym zagraniu piłka trafia do przyjmującego, który zostawia ją strzelającemu. Krótki kończy się, kiedy zostanie zdobyta bramka lub obrona wyprowadzi piłkę z koła. Jednak w tym drugim przypadku gra nie jest zatrzymywana.
    Zawodniczki szykujące się do obrony krótkiego rogu
  • Rzut karny pot. „siódemka”, wykonuje się go zazwyczaj po tym jak bramkarz sfauluje zawodnika drużyny przeciwnej. Jest to zagranie jeden na jednego z bramkarzem. Zawodnik ustawia piłkę na oznaczeniu na 7 metrze (od bramki). Jedyne co może zrobić z piłką to pchnąć ją na bramkę.
  • „Najazdy” stosuje się, gdy trzeba rozstrzygnąć wynik meczu (np. przy remisie w półfinale). Jest to zagranie jeden na jednego z bramkarzem, każda drużyna wybiera bramkarza (jeśli ma więcej niż jednego) i po 5 zawodników, którzy będą ich reprezentować. Zawodnicy podchodzą pojedynczo, każdy z nich zaczyna z góry koła i ma 8 sekund na strzelenie bramki. Najazdy kończą się, gdy któraś drużyna zdobędzie przewagę minimalnie jednej bramki.

Jeśli chodzi o kary indywidualne. W hokeju można dostać trzy kartki aż w trzech kolorach:

  • zieloną, za mniejsze przewinienie np. lekki faul lub przeklnięcie. Zawodnik zostaje wtedy wykluczony na 2 minuty z gry.
  • żółtą, za powtórzenie jakiegoś przewinienia lub niebezpieczną grę. Zawodnik zostaje wtedy wykluczony na minimum 5 minut z gry.
  • czerwoną, po drugiej żółtej kartce. Zawodnik zostaje wtedy trwale wykluczony z dalszej części meczu i musi opuścić teren boiska.

Hokej na trawie jest dyscypliną olimpijską od 1908. Od 1980 w olimpijskich zawodach uczestniczą również kobiety. Co cztery lata rozgrywane są również mistrzostwa świata.

Hokej w Polsce

[edytuj | edytuj kod]

Początki tej dyscypliny w Polsce sięgają przełomu XIX i XX wieku. Pierwszy oficjalny mecz w tej dyscyplinie na ziemiach polskich rozegrano 1 lipca 1907 we Lwowie na boisku Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, pomiędzy piłkarzami Czarnych Lwów oraz Pogoni Lwów. Mecz zakończył się bezbramkowo.

Później, 31 października 1926 roku powstał Polski Związek Hokeja na Trawie (PZHT) z siedzibą w Poznaniu, który w 1928 został przyjęty do Międzynarodowej Federacji Hokeja na Trawie (FIH). Rok wcześniej w Polsce odbyły się pierwsze mistrzostwa, które zwyciężyła drużyna z Siemianowic Śląskich.

Polscy hokeiści po raz pierwszy pojawili się na Olimpiadzie w Helsinkach w 1952 roku. Polacy zajęli wtedy 6. miejsce na 12 drużyn. Od tamtej pory Polacy pojawili się na Olimpiadzie jedynie 2 razy, nie zdobywając nigdy żadnego medalu (czwarte miejsce było najwyższym jakie udało się hokeistom zająć). Polki wystąpiły tylko na jednej Olimpiadzie – w Moskwie w 1980 roku.

Aktualnie w Polsce jest zarejestrowanych 4711 hokeistów i 3030 hokeistek, a w rozgrywkach bierze udział 105 klubów (dane z 01.05.2020)[1].

Polski Związek jest podzielony na związki okręgowe, w których skład wchodzą: Wielkopolski Związek Hokeja na Trawie, Śląski Związek Hokeja na Trawie, Kujawsko-Pomorski Związek Hokeja na Trawie, Dolnośląski Związek Hokeja na Trawie, Opolski Związek Hokeja na Trawie i Okręgowy Związek Hokeja na Trawie w Łodzi.

Głównym ośrodkiem dalej pozostaje Poznań z 3 obiektami do gry w hokeja (jest ich w Polsce łącznie 15).

W Polsce co roku odbywają się Mistrzostwa Polski w kategoriach seniorów (Superliga i I liga), seniorek, juniorów i juniorek (do lat 19), juniorów i juniorek młodszych (do lat 16). W 2022 pojawił się również pomysł Międzywojewódzkich Mistrzostw Młodzików (do lat 14). Okręgowe związki przeprowadzają również swoje mistrzostwa dla młodszych kategorii tj. dla młodzików (do lat 14), i w kategoriach do lat 12 i 10.

W halowym hokeju na trawie, w rozegranych do tej pory mistrzostwach świata męska reprezentacja Polski trzykrotnie zajęła 2. miejsce, wywalczając srebrne medale w 2003, 2007 oraz 2011 roku. Żeńska reprezentacja w 2025 wywalczyła tytuł mistrzowski[2].

Hockey 5s

[edytuj | edytuj kod]

Inną odmianą hokeja na trawie jest Hockey 5s (hokej piątkowy), który po raz pierwszy został zaprezentowany podczas Młodzieżowych Igrzysk Olimpijskich w Chinach w 2014 roku[3]. Mecz rozgrywany jest na boisku o wymiarach 55 m długości i 41,7 m szerokości, a każda drużyna liczy po pięciu zawodników (wraz z bramkarzem)[4]. Mecz składa się z dwóch połów po 10, 12 lub 15 minut co jest uregulowane przed konkretnymi zawodami[5].

Pierwsze Mistrzostwa Europy mężczyzn w hokeju piątkowym odbyły się w Wałczu, w Polsce w 2022 roku. Polacy zajęli wtedy 3 miejsce (zaraz po Holandii i Belgii), które dało im awans do pierwszych mistrzostw świata w tej odmianie hokeja.

Pierwsza edycja mistrzostw świata została rozegrana w 2024 roku w stolicy Omanu Maskacie. Zarówno wśród kobiet i mężczyzn zwyciężył zespół Holandii. Polki wywalczyły brązowy medal, a Polacy zajęli czwarte miejsce[6].

Halowy hokej na trawie

[edytuj | edytuj kod]

Istnieje również halowy hokej na trawie. W tej odmianie drużyna składa się maksymalnie z 12 zawodników, z czego 6 (w tym bramkarz) przebywa na boisku, a pozostali na ławce rezerwowych. Boisko ma 44 m długości i 22 m szerokości. Bramka natomiast ma 3 m szerokości i 2 m wysokości[7]. W halowej odmianie hokeja, używa się trochę innych kijów oraz piłek. W przeciwieństwie do wersji na trawie, nie można również podnosić piłki (nie dotyczy to strzałów na bramkę).

W halowej odmianie rozgrywa się między innymi Mistrzostwa świata i Mistrzostwa Europy.

W halowym hokeju na trawie, w rozegranych do tej pory mistrzostwach świata męska reprezentacja Polski trzykrotnie zajęła 2. miejsce, wywalczając srebrne medale w 2003, 2007 oraz 2011 roku. Żeńska reprezentacja w 2025 wywalczyła tytuł mistrzowski[2].

Zobacz też

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ HOKEJ W POLSCE – Polski Związek Hokeja na Trawie [online] [dostęp 2026-01-26].
  2. 1 2 Reprezentantki Polski w hokeju na trawie pokonały Austriaczki w finale halowych mistrzostw świata i osiągnęły największy sukces w historii. dziennikzachodni.pl. [dostęp 2025-02-09].
  3. ↑ Euro w Wałczu. pzht.pl. [dostęp 2025-02-10].
  4. ↑ Przepisy Hokeja na Trawie Hokej 5 (strona 4, 5). pzht.pl. [dostęp 2025-02-10].
  5. ↑ Rules of Hockey5s (strona 9 - punkt 5.1). fih.hockey. [dostęp 2025-02-10].
  6. ↑ MŚ hokeistów na trawie w 5-osobowej odmianie. Polacy na czwartym miejscu. gazetawroclawska.pl. [dostęp 2025-02-10].
  7. ↑ Przepisy Hokeja na Trawie - Hala (strona 4, 6, 28, 29). pzht.pl. [dostęp 2025-02-11].

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Hokej_na_trawie&oldid=80165359”