Imiesłów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Imiesłów – nieosobowa forma czasownika mająca cechy przymiotnika bądź przysłówka.

Imiesłów w języku polskim[edytuj | edytuj kod]

Przymiotnikowy[edytuj | edytuj kod]

Imiesłów przymiotnikowy to połączenie czasownika z przymiotnikiem. Odmienia się on jak przymiotnik i odpowiada na jego pytania (jaki? jaka? jakie?), ale powstał na bazie czasownika. Wyróżnia się wśród nich:

  • Imiesłów przymiotnikowy czynny – odnosi się do wykonawcy czynności w teraźniejszości; tworzy się go tylko od czasowników niedokonanych za pomocą końcówek -ący, -ąca, -ące, np. robiący.

Końcówki imiesłowów przymiotnikowych czynnych

Rodzaj męski Rodzaj żeński
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga
M. -ący -ący M. -ąca -ące
D. -ącego -ących D. -ącej -ących
C. -ącemu -ącym C. -ącej -ącym
B. -ącego -ących B. -ącą -ące
N. -ącym -ącymi N. -ącą -ącymi
Msc. -ącym -ących Msc. -ącej -ących
W. -ący -ący W. -ąca -ące
  • Imiesłów przymiotnikowy bierny – odnosi się do przedmiotu czynności; tworzy się go za pomocą końcówek: -ny, -ony, -ty tylko od czasowników przechodnich, np. zrobiony, umyty.

Końcówki imiesłowów przymiotnikowych biernych

Rodzaj męski Rodzaj żeński
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga
M. -ny -ni M. -na -ne
D. -nego -nych D. -nej -nych
C. -nemu -nym C. -nej -nym
B. -nego -nymi B. -ną -ne
N. -nym -nymi N. -ną -nymi
Msc. -nym -nych Msc. -nej -nych
W. -ny -ni W. -na -ne

Imiesłów przymiotnikowy może w zdaniu pełnić rolę przydawki lub orzecznika.

Przysłówkowy[edytuj | edytuj kod]

imiesłów przysłówkowy współczesny – informuje o czynności odbywającej się jednocześnie z czynnością wyrażoną czasownikiem; tworzony jest tylko od czasowników niedokonanych za pomocą zakończenia "-ąc", np. czytając, wołając, idąc

imiesłów przysłówkowy uprzedni – nazywa czynność wcześniejszą od tej wyrażanej przez orzeczenie; tworzony jest tylko od czasowników dokonanych za pomocą końcówki: "-wszy", "-łszy", np. zrobiwszy, poszedłszy

Ortografia i interpunkcja[edytuj | edytuj kod]

  • Imiesłowy przymiotnikowe z "nie" pisze się łącznie.
  • Imiesłowy przysłówkowe z "nie" pisze się oddzielnie.

Dawniej "nie" z tymi imiesłowami pisane było prawie zawsze oddzielnie. Działo się tak, jeśli dany imiesłów miał cechy czasownika, np. "nie zamknięte drzwi". Odstępstwo od tej reguły mogło nastąpić wyłącznie, gdy dany imiesłów pełnił wyraźną funkcję przymiotnika i oznaczał cechę, np. "niepomalowany stół". Zdarzało się często, że pewien imiesłów mógł mieć znaczenie i czasownikowe, i przymiotnikowe. Wtedy prawidłowa była podwójna pisownia, np. "Nie palący pracownicy idą z nami" (ci, którzy teraz nie palą) oraz "Mam niepalącego wujka" (w ogóle nie pali).

9 grudnia 1997 roku Rada Języka Polskiego wydała uchwałę, zgodnie z którą, od 1 stycznia 1998 roku, imiesłowy przymiotnikowe z partykułą "nie" powinno się (co do zasady) pisać łącznie[1]. Działanie to miało na celu wyeliminowanie błędów ortograficznych popełnianych przez większość społeczeństwa. Wzbudziło to jednak liczne obawy i krytykę; zarzucano przede wszystkim, że język polski stanie się uboższy oraz że po zmianie przepisów zatraci się możliwość rozróżniania funkcji czasownikowej od przymiotnikowej, np. "Rada Nieustająca" i "nie ustający deszcz". Członek Rady Języka Polskiego, prof. dr hab. Jerzy Podracki argumentował jednak, że "nie jest łatwo i prosto (nawet dla specjalisty) odróżnić w użyciach imiesłowów przymiotnikowych znaczenie przymiotnikowe od czasownikowego, dlatego wprowadzono nową uproszczoną regułę ortograficzną".

Wyżej wymieniona uchwała z 9 grudnia 1997 zawiera następujące stwierdzenie:

Quote-alpha.png
Nie wykluczając zasadniczych zmian w przyszłości w polskiej ortografii, Rada Języka Polskiego podejmuje decyzję pozytywną co do łącznej pisowni nie z imiesłowami odmiennymi z dopuszczalnością świadomej pisowni rozdzielnej.

Wynika z niego, że można bez przeszkód stosować się także do starych zasad ortograficznych, jeśli tylko czyni się to poprawnie i konsekwentnie. Przyzwyczajenia części społeczeństwa i potrzeba rozróżniania funkcji czasownikowej i przymiotnikowej spowodowały, że w języku naukowym i literackim nadal można spotkać starą zasadę pisowni.

Imiesłów w językach nowożytnich[edytuj | edytuj kod]

W języku angielskim imiesłowem jest forma czasu zaprzeszłego Present Perfekt - Past Participle.

W języku niemieckim, aby utworzyć od czasownika imiesłów czynny należy dodać do niego końcówkę -d. Imiesłowem biernym jest III forma czasownika.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Partykułę nie z imiesłowami przymiotnikowymi (w zasadzie) zawsze razem, Komunikaty Rady Języka Polskiego przy Prezydium Polskiej Akademii Nauk, Nr 1 (2), 1998, s. 2.