Indygokarmin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Indygokarmin
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C16H8N2Na2O8S2
Masa molowa 466,35 g/mol
Wygląd niebieski lub fioletowoniebieski proszek lub niebieskie granulki z miedzianym połyskiem[1]
Identyfikacja
Numer CAS 860-22-0
PubChem 5284351[2]
Podobne związki
Podobne związki dibromoindygo
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Klasyfikacja medyczna
ATC V04 CH02

Indygokarmin, indygotynaorganiczny związek chemiczny, disulfonowa pochodna indyga, niebieski barwnik syntetyczny, wskaźnik pH i wskaźnik redoks. Stosowany jest w medycynie, przemyśle barwników (między innymi jako barwnik spożywczy o numerze E132) i jako odczynnik chemiczny.

Indygokarmin
pH < 11,7 pH > 14,0

Jako wskaźnik pH, w roztworach silnie zasadowych przyjmuje barwę żółtą, w innych zaś niebieską[4]; w pH pośrednim ma barwę zieloną[5]. Zmiana barwy zachodzi w zakresie pH 11,7–14,0[4].

Może być stosowany jako wskaźnik redoks (niebieski w formie utlenionej, żółty w formie zredukowanej), gdyż łatwo i odwracalnie ulega redukcji do leukoindygokarminu[6], za pomocą na przykład pyłu cynkowego[6] lub glukozy[5]. Podczas stopniowej redukcji cukrem w środowisku zasadowym barwa roztworu zmienia się na żółtą, poprzez pośredni związek o barwie czerwonej[5]. Leukoindygokarmin jest czułym wskaźnikiem umożliwiającym wykrywanie tlenu[5][6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne: Farmakopea Polska X. Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2014, s. 4276. ISBN 978-83-63724-47-4.
  2. Indygokarmin (CID: 5284351) (ang.) w bazie PubChem, United States National Library of Medicine.
  3. Indygokarmin (ang.) w bazie ChemIDplus, United States National Library of Medicine. [dostęp 2013-03-17].
  4. a b Erwin Ross i inni: Indicator Reagents. W: Ullmann's Encyclopedia of Industrial Chemistry. Wiley-VCH, 2002. DOI: 10.1002/14356007.a14_127.
  5. a b c d Marek Ples: Chemiczne światła drogowe. Weird science. [dostęp 2014-10-27].[martwy link]
  6. a b c G. Glemser, M. Sauer: Copper (I) Acetylide. W: Handbook of Preparative Inorganic Chemistry. Georg Brauer (red.). Wyd. 2. T. 2. Nowy Jork, Londyn: Academic Press, 1965, s. 1626.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.