Cholecystokinina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Cholecystokinina (CCK, dawniej znana również jako pankreozymina; ATC: V04 CK02) – rodzina hormonów peptydowych, działających w obrębie układu pokarmowego oraz ośrodkowego układu nerwowego[1].

Wydzielany jest m.in. przez śluzówkę dwunastnicy i jelita czczego.

Zadaniem cholecystokininy jest stymulacja wydzielania żółci i soku trzustkowego (wraz z insuliną). Pozwala też na dostosowanie składu tego soku do proporcji składników odżywczych w diecie. Bodźcem do zwiększenia wydzielania cholecystokininy są głównie produkty częściowego trawienia tłuszczów i nadtrawienia białek. Hormon ten osłabia perystaltykę jelitową, umożliwiając dłuższy kontakt tłustego pokarmu z lipazami[2]. Cholecystokinina ma również działanie hamujące uczucie głodu[3].

Cholecystokinina jest złożona z 33 aminokwasów i w swej budowie jest zbliżona do innego hormonu przewodu pokarmowego - gastryny. Hormon ten działa jako neurohormon w ośrodkowym układzie nerwowym.

Inhibitory TPP II (Trójpeptydylpeptydazy II, enzymy proteolityczne komórek) mogą zapobiegać degradacji cholecystokininy i działać na zmniejszenie spożywanego pokarmu oraz skrócenie czasu posiłku.

Działanie[edytuj | edytuj kod]

  1. pobudzanie wydzielania enzymów trzustkowych
  2. skurcz pęcherzyka żółciowego
  3. wzrost przepływu krwi i przyspieszenie metabolizmu w komórkach trzustki
  4. skurcz odźwiernika
  5. przyspieszenie motoryki jelit
  6. potęgowanie wydzielania wodorowęglanów przez trzustkę
  7. pobudzenie wydzielania glukagonu
  8. lecznicze działanie u osób z nadwagą

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. J. N. Crawley, R. L. Corwin, Biological actions of cholecystokinin, „Peptides”, 15 (4), 1994, s. 731–755, ISSN 0196-9781, PMID7937354 [dostęp 2018-07-20].
  2. Jan Gawęcki: Regulacja procesów trawiennych. W: Jan Gawęcki, Lech Hryniewiecki: Żywienie człowieka. T. 1: Podstawy nauki o żywieniu. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2003, s. 82-83. ISBN 83-01-13947-1.
  3. Publikacja w otwartym dostępie – możesz ją bezpłatnie przeczytać Owais Chaudhri, Caroline Small, Steve Bloom, Gastrointestinal hormones regulating appetite, „Philosophical Transactions of the Royal Society of London. Series B, Biological Sciences”, 361 (1471), 2006, s. 1187–1209, DOI10.1098/rstb.2006.1856, ISSN 0962-8436, PMID16815798, PMCIDPMC1642697 [dostęp 2018-07-20].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.