Isaj Babicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Isaj Jakowlewicz Babicz
Исай Яковлевич Бабич
Pogromca pancerniaków
Ilustracja
generał porucznik generał porucznik
Data i miejsce urodzenia 1902
Borysław
Data i miejsce śmierci 9 grudnia 1948
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 1920–1948
Siły zbrojne Armia Czerwona
Jednostki Smiersz
Stanowiska zastępca naczelnika GUKR
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Późniejsza praca Ministerstwo Bezpieczeństwa Państwowego ZSRR
Odznaczenia
Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonej Gwiazdy Order Kutuzowa I klasy Order Wojny Ojczyźnianej 1 Klasy Order Lenina Odznaka za 15 letnią służbę w organach bezpieczeństwa

Isaj Jakowlewicz Babicz ros.: Исай Яковлевич Бабич (ur. w 1902 w Borysławiu, zm. 9 grudnia 1948 w Moskwie) – radziecki generał porucznik, funkcjonariusz organów bezpieczeństwa.

Życiorys[edytuj]

Ukończył szkołę podstawową oraz uczył się dwa lata w chederze. W latach 1915–1919 kształcił się w zawodzie zecera, w którym podjął pracę w 1920, po okresie bezrobocia.

W kwietniu 1920 roku wstąpił w szeregi WKP(b) a następnie do sowieckich organów bezpieczeństwa CzeKa (i kolejno był członkiem jej radzieckich następców). Zajmował m.in. następujące stanowiska:

  • asystent przewodniczącego Czeka w obwodzie mikołajowskim, w miejscowej jednostce (OACz[a] CzK) – 1920–1922
  • inspektor OACz w obwodzie mikołajowskim przy oddziale GPU[b] (1922–1923)
  • pomocnik (asystent) pełnomocnika Oddziału GPU guberni mikołajowskiej (1923–1925)
  • pełnomocnik (przewodniczący, czyli szef) GPU w Mołdawskiej ASRR[c] (1925–1927)
  • szef Bałtowskiego Wydziału GPU. Oficjalną stolicą Mołdawskiej ASRR było „czasowo okupowane miasto Kiszyniów”, natomiast władze rezydowały w Bałcie (obecnie leżącej na terytorium Ukrainy); ponadto naczelnik 25 Pogranicznego Wydziału OGPU (1927–1930)
  • szef SOU[d] Sektora Charkowskiego GPU (1930 – kwiecień 1931)
  • szef SPO[e] przy Charkowskim Sektorze Operacyjnym GPU i naczelnik SPO przy obwodzie charkowskim Oddziału GPU (kwiecień 1931 – 1933)
  • szef SPO przy obwodzie charkowskim Oddziału GPU, następnie obwodzie winnickim (1933 – 10 lipca 1934)
  • szef SPO UGB[f] UNKWD[g] obwodu winnickiego (15 lipca 1934 – 27 sierpnia 1934)
  • szef Oddziału UGB UNKWD obwodu odeskiego (27 sierpnia 1934 – 22 lipca 1935)
  • szef SPO UGB UNKWD obwodu kijowskiego (22 lipca 1935 – 25 grudnia 1936)
  • szef Oddziału IV[h] UGB UNKWD obwodu kijowskiego (25 grudnia 1936 – 4 sierpnia 1937)
  • zastępca szefa UNKWD obwodu odeskiego (4 sierpnia 1937 – 22 października 1937)
  • zastępca szefa UNKWD obwodu kijowskiego (22 października 1937 – 26 lutego 1938)
  • pełniący obowiązki (p.o.) szefa UNKWD obwodu kijowskiego (10 stycznia 1938 – 26 lutego 1938)
  • szef Oddziału II[i] Zarządu 2 Oddziałów Specjalnych (UOO)[j] NKWD ZSRR (28 marca 1938 – 20 sierpnia 1938)
  • szef Oddziału III Zarządu 2 Oddziałów Specjalnych NKWD ZSRR (20 sierpnia 1938 – 29 września 1938)
  • szef Oddziału IV Wydziału Głównego Zarządu Bezpieczeństwa Państwowego (29 września 1938 – 3 stycznia 1939)
  • szef 4 Oddziału IV Wydziału 4[k] Oddziału IV[l] Głównego Zarządu Bezpieczeństwa Państwowego (3 stycznia 1939 – 24 września 1940)
  • szef OO Nadbałtyckiego Okręgu Wojskowego (24 września 1940 – luty 1941)[m]
  • szef Oddziału 3 ds. Kontrwywiadu przy Specjalnym Nadbałtyckim Okręgu Wojskowym (luty 1941 – lipiec 1941)
  • szef naczelnika OO Frontu Północno-Zachodniego (lipiec 1941 – 21 maja 1942)
  • szef OO Frontu Północno-Zachodniego (21 maja 1942 – kwiecień 1943)
  • zastępca szefa GUKR Smiersz przy NKO[n] ZSRR (kwiecień 1943 – maj 1946); będąc na tym stanowisku brał udział jako koordynator oddziałów Smiersza przy Froncie Zabajkalskim po ataku ZSRR na wojska japońskie w Mandżurii
  • zastępca szefa III Zarządu Głównego ds. Kontrwywiadu Wojskowego MGB ZSRR (4 czerwca 1946 – 9 grudnia 1948)
  • wykładowca tematu ofensywnego kontrwywiadu wojskowego (sierpień 1947 – 9 grudnia 1948)
  • szef (komendant) wyższej Szkoły MGB ZSRR (sierpień 1947 – 9 grudnia 1948).

Zmarł w stopniu generała porucznika 9 grudnia 1948 roku.

Awanse[edytuj]

  • kapitan bezpieczeństwa państwowego[o] – 8 stycznia 1936
  • major bezpieczeństwa państwowego – 17 listopada 1937
  • komdiw
  • starszy major bezpieczeństwa państwowego – 26 maja 1942
  • komisarz bezpieczeństwa państwowego – 14 lutego 1943
  • generał porucznik – 26 maja 1943

Odznaczenia[edytuj]

Uwagi

  1. Jednostka Ogólno-Administracyjna.
  2. GPU (Państwowy Zarząd Polityczny) 1922-1923 patrz GPU, po 1923 - komórka terenowa OGPU w republikach związkowych, autonomicznych, obwodach autonomicznych, okręgach narodowościowych, guberniach itd.
  3. W terenie działały od 1921 roku Pełnomocne Przedstawicielstwa CzeKa, GPU, OGPU, zamienione w 1934 roku na Zarządy Bezpieczeństwa Państwowego UGB.
  4. SOU – Zarząd Tajno-Operacyjny (Siekrietno-Opieratiwnoje Uprawlenije), jeden z najważniejszych i największych zarządów w końcowej organizacji CzeKa, GPU przy NKWD RFSRR; jego kontynuacją był Główny Zarząd Bezpieczeństwa Państwowego NKWD. SOU został utworzony 14 stycznia 1921, naczelnikiem był Wiaczesław Mienżyński. Podlegały mu wszystkie tzw. oddziały operacyjno-czekistowskie, jak kontrwywiad wewnętrzny (KRO), wojskowy (OO) i wywiad zagraniczny (INO).
  5. SPO – Oddział Tajno-Polityczny (Siekrietno-Politiczeskij Otdieł).
  6. UGB – Zarząd Bezpieczeństwa Państwowego, terenowe komórki Głównego Zarządu Bezpieczeństwa Państwowego NKWD.
  7. UNKWD – Zarząd Ludowego Komisariatu Spraw Wewnętrznych, terenowe komórki NKWD.
  8. Po zmianie organizacyjnej oddziałom nadano numerację, która zmieniła się w tym czasie trzykrotnie; Oddział VI odpowiedzialny był za Służbę Bezpieczeństwa (dawny Oddział Tajno Polityczny).
  9. Oddział II odpowiedzialny był za kontrwywiadowcze zabezpieczenie wojsk pancernych i technicznych.
  10. Podczas kolejnej reorganizacji na szczeblu centralnym NKWD Wydział Specjalny (wówczas Wydział V Głównego Zarządu Bezpieczeństwa Państwowego NKWD) kontrwywiadu wojskowego został podniesiony do statusu Zarządu i nadano mu nr II; jego pełna nazwa: Drugi Zarząd (Wydziałów Specjalnych) Ludowego Komisariatu Spraw Wewnętrznych ZSRR.
  11. Był odpowiedzialny za kontrwywiadowcze zabezpieczenie wojsk technicznych.
  12. Wydział IV – Specjalny (OO).
  13. W ankiecie personalnej zanotowano, że stanowisko objął już w maju 1940 roku.
  14. NKO – Ludowy Komisariat Obrony.
  15. Rangi bezpieczeństwa państwowego posiadali tylko funkcjonariusze oddziałów Głównego Zarządu Bezpieczeństwa Państwowego; można ich było rozpoznać po znakach Głównego Zarządu Bezpieczeństwa Państwowego na rękawie, a od 1936 na obydwu rękawach.

Bibliografia[edytuj]

  • Н. В. Петров, К. В. Скоркин: БАБИЧ ИСАЙ ЯКОВЛЕВИЧ (ros.). W: Мемориал. Руководящие кадры НКВД 1934–1941 гг. (fragm. książki «Кто руководил НКВД. 1934–1941») [on-line]. Мемориал. memo.ru > Бабич И.Я.. [dostęp 2014-03-07].
  • Vadim J. Birstein: Smersh: Stalin's Secret Weapon, Soviet Military Counterintelligence in WWII. Nigel West (przedm.). ISBN 978-184954-108-4. (ang.)
  • Jan Larecki: Wielki leksykon służb specjalnych świata. Wyd. I. Warszawa: Książka i Wiedza, 2007. ISBN 978-83-05-13484-2. (pol.)
  • Jan Rutkiewicz, Walerij N. Kulikow: Wojska NKWD 1917–1946. Warszawa: Wydawnictwo „Lampart”, 1998, seria: Barwa i Broń. ISBN 83-86121-30-0. (pol.)