Józefa Hennelowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józefa Hennelowa
Ilustracja
Józefa Hennelowa
w Goszycach (2008)
Pełne imię i nazwisko Józefa Maria Hennel
Data i miejsce urodzenia 1 kwietnia 1925
Wilno
Data i miejsce śmierci 22 sierpnia 2020
Kraków
Zawód, zajęcie dziennikarka, publicystka
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Stanowisko posłanka na Sejm X i I kadencji (1989–1993)
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Małopolski Komandor Orderu Świętego Grzegorza Wielkiego
Józefa Hennelowa, przed Pałacem Biskupim w Krakowie przy ul. Franciszkańskiej; 2 kwietnia 2005
Józefa Hennelowa podczas jubileuszu 60-lecia pracy dziennikarskiej; rozmowa z Krystyną Zachwatowicz i Andrzejem Wajdą; Goszyce, 22 czerwca 2008

Józefa Hennelowa, właśc. Józefa Maria Hennel z domu Golmont (ur. 1 kwietnia 1925 w Wilnie, zm. 22 sierpnia 2020[1] w Krakowie) – polska dziennikarka, publicystka, felietonistka, posłanka na Sejm X i I kadencji, w latach 1948–2012 związana z „Tygodnikiem Powszechnym”.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Córka Józefa Golmonta i Jadwigi Jachimowicz. W czasie II wojny światowej należała do Szarych Szeregów, brała udział w tajnym nauczaniu w Wilnie. Od maja 1948 (z przerwą w latach 1953–1956) pracowała w redakcji „Tygodnika Powszechnego”, pełniąc funkcję pracownika redakcji, a następnie sekretarza redakcji i zastępcy redaktora naczelnego (z której zrezygnowała w 2008). Była autorką felietonów ogłaszanych w cyklach: „Rubryka rodzinna”, „Na co dzień i od święta”, „Widziane z domu”, „Z domu i nie tylko”, „Votum separatum”, a także wielu tekstów publicystycznych. Od 2008, po zmianach w piśmie, publikowała felietony z cyklu: „Na marginesie”, a następnie „Listy do redakcji”. W lipcu 2012 pożegnała się z czytelnikami „Tygodnika Powszechnego”, motywując swoje odejście coraz gorszą kondycją, związaną z zaawansowanym wiekiem[2]. Swoją pracę w „Tygodniku Powszechnym” a przede wszystkim współpracę z Jerzym Turowiczem wspominała m.in. w wywiadzie książkowym przeprowadzonym przez Joannę Podsadecką[3]. Od października 2012 publikowała felietony z cyklu „Tu i teraz”, ukazujące się na stronie internetowej Klubów „Tygodnika Powszechnego” (oddolnych kół czytelników i sympatyków pisma)[4].

Ukończyła w 1951 studia na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1954–1956 była pracownikiem krakowskiego oddziału Ossolineum. W czasach PRL współpracowała z Polskim Porozumieniem Niepodległościowym, zajmowała się też działalnością odczytową.

W latach 1989–1991 sprawowała mandat posłanki na Sejm kontraktowy z ramienia Komitetu Obywatelskiego. W 1990 była członkinią rady założycielskiej Ruchu Obywatelskiego Akcja Demokratyczna. Przystąpiła następnie do Unii Demokratycznej, z ramienia której od 1991 do 1993 pełniła funkcję posła I kadencji. W Sejmie zasiadała w Komisji Kultury i Środków Przekazu (1990–1993), a wcześniej w Komisji Polityki Społecznej (1989–1990), pełniła funkcję zastępcy przewodniczącego Komisji Nadzwyczajnej do rozpatrzenia projektu ustawy o ochronie prawnej dziecka poczętego.

Od 1956 należała do Klubu Inteligencji Katolickiej w Krakowie. Działała w Stowarzyszeniu Dziennikarzy Polskich (od 1963) m.in. jako członek zarządu Oddziału Krakowskiego w latach 1981–1982. Była członkinią Stowarzyszenia Opieki nad Więźniami „Patronat” (od 1981, m.in. zastępca przewodniczącego w latach 1981–1982), Małopolskiego Towarzystwa Oświatowego (współzałożycielka, od 1984), Ogólnopolskiego Klubu Miłośników Litwy (od 1988), Społecznego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa (od 1990, redaktor „Biuletynu SKOZK”). Udzielała się w Fundacji Plus działającej na rzecz domów dziecka.

Należała do Amnesty International (1990–1996), Stowarzyszenia „Wspólnota Polska” (1990–1996), Unii Demokratycznej (1990–1994) i Unii Wolności (1994–1999).

Była żoną profesora Jacka Witolda Hennela (1925–2014), fizyka jądrowego. Miała troje dzieci: Agnieszkę (ur. 1955), Teresę (ur. 1956) i Franciszka (ur. 1962)[5]. Mieszkała w Krakowie.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Przekłady, opracowania i prace redakcyjne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Anna Piątkowska: Nie żyje Józefa Hennelowa. Krakowska dziennikarka i publicystka miała 95 lat. dziennikpolski24.pl, 22 sierpnia 2020. [dostęp 2020-08-22].
  2. Józefa Hennelowa: Na pożegnanie. tygodnik.onet.pl, 2012-07-11. [dostęp 2012-07-11].
  3. Joanna Podsadecka, Gen ryzyka w sobie miał... O Jerzym Turowiczu opowiadają: ks. Adam Boniecki, Józefa Hennelowa, Krzysztof Kozłowski Adam Michnik, Literatura Faktu PWN, Warszawa 2012, ​ISBN 978-83-01-16884-1​.
  4. Józefa Hennelowa: Tu i teraz. KlubTygodnika.pl, 2012-10-12. [dostęp 2012-10-16].
  5. Hennelowa Józefa. encyklopediakrakowa.pl. [dostęp 2020-02-28].
  6. M.P. z 2000 r. nr 28, poz. 570
  7. Józefa Hennelowa odznaczona Krzyżem Komandorskim. tygodnik.onet.pl, 2013-08-31. [dostęp 2013-09-06].
  8. Józefa Hennelowa odznaczona Krzyżem Małopolski. malopolska.pl, 2015-06-10. [dostęp 2020-02-28].
  9. Order św. Grzegorza Wielkiego dla Józefy Hennelowej. wydawnictwoznak.pl, 2015. [dostęp 2020-02-28].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]