Józefa Hennelowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Józefa Hennelowa
2008.06.22. Jozefa Hennelowa Fot Mariusz Kubik 03.JPG
Józefa Hennelowa
Goszyce, 22 czerwca 2008
Imiona i nazwisko Józefa Maria Golmont-Hennelowa
Data i miejsce urodzenia 1 kwietnia 1925
Wilno
Dziedzina sztuki dziennikarstwo
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi
Józefa Hennelowa, przed Pałacem Arcybiskupów Krakowskich w Krakowie przy ul. Franciszkańskiej 3; 2 kwietnia 2005
Józefa Hennelowa podczas jubileuszu 60-lecia pracy dziennikarskiej; rozmowa z Krystyną Zachwatowicz i Andrzejem Wajdą; Goszyce, 22 czerwca 2008

Józefa Maria Hennelowa z domu Golmont (ur. 1 kwietnia 1925 w Wilnie) – polska dziennikarka, publicystka, felietonistka, poseł na Sejm PRL X kadencji i I kadencji Sejmu RP, w latach 1948–2012 związana z „Tygodnikiem Powszechnym”.

Życiorys[edytuj]

W czasie II wojny światowej należała do Szarych Szeregów, brała udział w tajnym nauczaniu w Wilnie. Od maja 1948 (z przerwą w latach 1953–1956) pracowała w redakcji „Tygodnika Powszechnego”, pełniąc funkcję pracownika redakcji, a następnie sekretarza redakcji i zastępcy redaktora naczelnego (z której zrezygnowała w 2008). Była autorką felietonów ogłaszanych w cyklach: „Rubryka rodzinna”, „Na co dzień i od święta”, „Widziane z domu”, „Z domu i nie tylko”, „Votum separatum”, a także wielu tekstów publicystycznych. Od 2008, po zmianach w piśmie, publikowała felietony z cyklu: „Na marginesie”, a następnie „Listy do redakcji”. W lipcu 2012 pożegnała się z czytelnikami „Tygodnika Powszechnego”, motywując swoje odejście coraz gorszą kondycją, związaną z zaawansowanym wiekiem[1]. Swoją pracę w „Tygodniku Powszechnym” a przede wszystkim współpracę z Jerzym Turowiczem wspominała między innymi w wywiadzie książkowym przeprowadzonym przez Joannę Podsadecką[2]. W październiku 2012 rozpoczęła publikowanie felietonów z cyklu „Tu i teraz”, które ukazują się na stronie internetowej Klubów Tygodnika Powszechnego (oddolnych kół czytelników i sympatyków pisma)[3].

Ukończyła w 1951 studia na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1954–1956 była pracownikiem krakowskiego oddziału Ossolineum. W czasach PRL współpracowała z Polskim Porozumieniem Niepodległościowym, zajmowała się też działalnością odczytową.

W latach 1989–1991 sprawowała mandat posłanki na Sejm kontraktowy z ramienia Komitetu Obywatelskiego. W 1990 była członkinią rady założycielskiej ROAD. Przystąpiła następnie do Unii Demokratycznej, z ramienia której od 1991 do 1993 pełniła funkcję posła I kadencji. W Sejmie zasiadała w Komisji Kultury i Środków Przekazu (1990–1993), a wcześniej w Komisji Polityki Społecznej (1989–1990).

Od 1956 należy do Klubu Inteligencji Katolickiej w Krakowie. Działa w Stowarzyszeniu Dziennikarzy Polskich (od 1963) m.in. jako członek zarządu Oddziału Krakowskiego w latach 1981–1982. Jest członkinią Stowarzyszenia Opieki nad Więźniami „Patronat” (od 1981, m.in. zastępca przewodniczącego w latach 1981–1982), Małopolskiego Towarzystwa Oświatowego (współzałożycielka, od 1984), Ogólnopolskiego Klubu Miłośników Litwy (od 1988), Społecznego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa (od 1990, redaktor „Biuletynu SKOZK”). Udzielała się w Fundacji Plus działającej na rzecz domów dziecka.

Należała do Amnesty International (1990–1996), Stowarzyszenia „Wspólnota Polska” (1990–1996), Unii Demokratycznej (1990–1994), Unii Wolności (1994–1999).

Była żoną profesora Jacka Hennela, fizyka jądrowego, ma troje dzieci. Mieszka w Krakowie.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj]

W 2013 została odznaczona Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski przez prezydenta Bronisława Komorowskiego, który odebrała z rąk wojewody małopolskiego Jerzego Millera[4]. Odznaczona także Złotym Krzyżem Zasługi (1974).

Za książkę Otwarty, bo powszechny. O kościele, który może boleć otrzymała w czerwcu 2012 nagrodę Krakowska Książka Miesiąca.

Wybrane publikacje[edytuj]

Przekłady, opracowania i inne prace redakcyjne (wybór)[edytuj]

Przypisy

  1. Józefa Hennelowa: Na pożegnanie. „Tygodnik Powszechny”, 2012-07-11. [dostęp 2012-07-11].
  2. Joanna Podsadecka, Gen ryzyka w sobie miał... O Jerzym Turowiczu opowiadają: ks. Adam Boniecki, Józefa Hennelowa, Krzysztof Kozłowski Adam Michnik, Literatura Faktu PWN, Warszawa 2012, ​ISBN 978-83-01-16884-1​.
  3. Józefa Hennelowa: Tu i teraz. KlubTygodnika.pl, 2012-10-12. [dostęp 2012-10-16].
  4. Józefa Hennelowa odznaczona Krzyżem Komandorskim. „Tygodnik Powszechny”, 2013-08-31. [dostęp 2013-09-06].

Bibliografia[edytuj]