Jacob Zuma

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jacob Zuma
Jacob G. Zuma - World Economic Forum Annual Meeting Davos 2010.jpg
Data i miejsce urodzenia 12 kwietnia 1942
Nkandla
Republika Południowej Afryki 11. Prezydent RPA
Okres od 9 maja 2009
Przynależność polityczna Afrykański Kongres Narodowy (ANC)
Poprzednik Kgalema Motlanthe
Odznaczenia
Order José Martí Krzyż Wielki Orderu Łaźni (Wielka Brytania) Kollana Orderu Orła Zambii

Jacob Gedleyihlekisa Zuma (ur. 12 kwietnia 1942 w Nkandla, prowincja KwaZulu-Natal) – polityk południowoafrykański, jeden z liderów Afrykańskiego Kongresu Narodowego (ANC), wiceprezydent RPA w latach 1999-2005, prezydent RPA od 9 maja 2009.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Jako kilkulatek został osierocony przez ojca, z zawodu policjanta, który zginął w czasie II wojny światowej. Nie uzyskał formalnego wykształcenia. Wcześnie zaangażował się w działalność polityczną, w 1959 został członkiem ANC; od 1962 należał także do militarnego skrzydła zakazanego już wówczas ANC – Umkhonto we Sizwe. W 1963 wraz z grupą 45 rekrutów Umkhonto we Sizwe został aresztowany i skazany na 10 lat więzienia; wyrok odbywał równolegle z Nelsonem Mandelą. Po zwolnieniu organizował podziemne struktury ANC w prowincji Natal, a w 1975 wyjechał z RPA.

Kontynuował działalność w ANC na emigracji, początkowo w Suazi, następnie w Mozambiku, od 1987 w Zambii; w 1977 został członkiem kierownictwa ANC. Po zniesieniu zakazu działalności ANC w lutym 1990 był jednym z pierwszych przywódców, którzy powrócili do RPA. Od 1990 kierował strukturami partyjnymi Kongresu w regionie Natal Południowy, a od 1991 był zastępcą sekretarza generalnego ANC. W 1994 został przez partię nominowany na kandydata na stanowisko premiera rządu stanowego KwaZulu Natal, nie zdobył teki premiera, ale wszedł w skład gabinetu koalicyjnego ANC z Partią Inkatha. Od grudnia 1997 pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego ANC. Brał udział w negocjacjach pokojowych w Burundi, prowadzonych przez prezydenta Ugandy Yoweri Museveniego.

W czerwcu 1999 został wybrany na wiceprezydenta RPA; uchodził za potencjalnego następcę Thabo Mbekiego, ale jego karierę polityczną przerwał proces korupcyjny Schabira Shaika, biznesmena i doradcy finansowego Zumy. 2 czerwca 2005 Shaik został uznany winnym korupcji i skazany na 15 lat więzienia; niespełna dwa tygodnie później wiceprezydent Zuma, którego kontakty ze skazanym biznesmenem jeden z sędziów określił jako korupcjogenne, otrzymał dymisję z rąk Thabo Mbekiego.

Pomimo oskarżeń Zuma zdołał odzyskać i utrzymać autorytet w życiu politycznym. 18 grudnia 2007 na kongresie ANC został wybrany przewodniczącym Afrykańskiego Kongresu Narodowego, pokonując prezydenta Mbekiego[1].

Prezydent[edytuj | edytuj kod]

W wyborach parlamentarnych w kwietniu 2009 Afrykański Kongres Narodowy odniósł zwycięstwo, torując w ten sposób Zumie drogę do prezydentury[2]. 6 maja 2009 Jacob Zuma został wybrany przez członków parlamentu nowym prezydentem kraju[3]. 9 maja 2009 odbyła się oficjalna ceremonia zaprzysiężenia prezydenta[4]. 21 maja 2014 Jacob Zuma uzyskał reelekcję.[5]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jacob Zuma jest poligamistą – ma cztery żony i 21 dzieci[6][7][8] (miał jeszcze dwie inne żony – jedna popełniła samobójstwo, z drugą, dziś ministrem w jego rządzie, jest rozwiedziony[9]). Ma opinię skandalisty i populisty[10].

Przypisy

  1. "New charges for S Africa's Zuma", BBC News, 28 grudnia 2007.
  2. "South Africa's ANC poised to lead for another five years", People's Daily Online, 27 kwietnia 2009.
  3. "Zuma elected South African leader", BBC News, 6 maja 2009.
  4. "Zuma sworn in as S Africa leader", BBC News, 9 maja 2009.
  5. CIA Factbook: CIA Factbook (ang.). The World Factbook - CIA. [dostęp 2014-08-04].
  6. Zuma fathers baby with Irvin Khoza's daughter (ang.). The Sunday Times, 31 stycznia 2010. [dostęp 2010-06-13].
  7. Prezydent RPA Jacob Zuma ma już trzecią żonę
  8. RPA:Sześć żon prezydenta Zumy
  9. Zuma – stuprocentowy Zulus w tarapatach
  10. Adam Szostakiewicz, Jędrzej Winiecki. Już nie noc, jeszcze nie dzień. „Polityka”, s. 86-7, 12.06.2010. Warszawa: POLITYKA spółdzielnia pracy. ISSN 0032-3500. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]