Jean Martinon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Jean Martinon (ur. 10 stycznia 1910 w Lyonie, zm. 1 marca 1976 w Paryżu) – francuski dyrygent i kompozytor.

Studiował w Lyonie i w Konserwatorium w Paryżu u Alberta Roussela (kompozycja), Charles'a Müncha i Rogera Désormière'a (dyrygentura), Vincenta d'Indy'ego (harmonia) i Jules'a Boucherita (skrzypce).

Występował jako skrzypek i koncertmistrz w radiowej orkiestrze symfonicznej. Podczas II wojny światowej dostał się w 1940 do niewoli niemieckiej. W czasie dwuletniego pobytu w niewoli zajął się kompozycją. Po wojnie został dyrygentem w Dublinie, potem w Londynie. W następnych latach był głównym dyrygentem kolejno Orchestre de la Société des concerts du Conservatoire w Paryżu, Israel Philharmonic Orchestra w Tel Awiwie, Düsseldorfer Symphoniker w Düsseldorfie, RTÉ National Symphony Orchestra w Dublinie i Residentie Orchestra w Hadze.

Nagrał wiele utworów orkiestrowych, szczególnie Claude'a Debussy'ego i Maurice'a Ravela.

Jean Martinon był również zapalonym alpinistą.