Jerzy Pański (1900-1979)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jerzy Pański (ur. 1900, zm. 1979) – działacz polityczny okresu PRL, wydawca, tłumacz literatury francuskiej i rosyjskiej.

Był synem lekarza Aleksandra Pańskiego i bratem emigracyjnego pisarza Wacława Solskiego. W ZSRR został działaczem Związku Patriotów Polskich, redaktorem naczelnym czasopism „Wolna Polska” i „Nowe Horyzonty”[1]. Wstąpił do Związku Radzieckich Pisarzy Białorusi[2]. W latach 1946-1948 był dyrektorem Polskiego Radia, w latach 1948-1951 - prezesem Spółdzielni Wydawniczej "Czytelnik", w latach 1951-1953 - dyrektorem Centralnego Zarządu Teatrów, a od 1956 do 1962 - dyrektorem programowym TVP. Uchwałą Prezydium KRN z 18 stycznia 1946 odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[3]. W 1952 otrzymał Złoty Krzyż Zasługi[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Odznaczenie działaczy ZPP w Moskwie. „Dziennik Rzeszowski”, s. 2, Nr 34 (255) z 6 lutego 1946. 
  2. Bohdan Urbankowski, Czerwona msza czyli uśmiech Stalina, t. 1, Warszawa 1998, s. 123.
  3. M.P. z 1946 r. nr 25, poz. 42
  4. M.P. z 1952 r. nr 70, poz. 1076.